Η ΚΥΡΙΑ ΜΕ ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΜΑΛΛΙΑ

 

Το άρωμά της, η καμπύλη του ισχνού φωτός

στο μαργαριταρένιο της κολιέ,

η γούνα που φυσάει απαλά

στο πρόσωπό της με τη λευκή πούδρα  

ξεθωριασμένο πια

αν και τα διάσημα κόκκινα μαλλιά της

εξακολουθούν να προσελκύουν βλέμματα.

Ζει ανάμεσα στα τείχη του τώρα και του τότε

ακόμα αγέρωχη και απόμακρη.

 

Το κίτρινο χιόνι των φώτων του δρόμου

παρασύρεται γύρω της σε ένα θολό χορό,

στα μαλλιά της διάσπαρτες χιονονιφάδες,   

τα μάτια της γυαλίζουν μέσα απ’ το τρεχούμενο φως.

Αφήνει μία θολή μνήμη να ξεγλιστρήσει

σαν νιφάδα που δεν λιώνει -

ένας θρίαμβος θαμμένος στο κίτρινο φως

ή ένα παλιό ειδύλλιο, παγωμένο μες στα κόκκινα μαλλιά της;

 

Βασιλική Δραγούνη