ΕΙΔΙΚΕΣ ΦΟΒΙΕΣ
Φόβος πλήθους. Φόβος
εγκατάλειψης.
Φόβος για σύννεφα και ανοιχτούς
χώρους.
Υπερηφάνεια και
προκατάληψη.
Κακές σκέψεις κάθε βράδυ
πριν τον ύπνο.
Προειδοποιήσεις και
παρηγοριές
από παλιούς και νέους
φίλους.
Κηρύγματα συγχώρεσης και
λησμονιά.
Φόβοι και χασμουρητά.
Λειτουργικοί τρόμοι.
Κάθε σύγχυση ή
πρόγνωση... ένας καθρέφτης.
Βασιλική
Δραγούνη
Painting:
"Sleep" by Salvador Dali, 1937
MASTER PLAN
Τέλος και για σήμερα.
Αυτός είναι ο
μακροπρόθεσμος στόχος
της κάθε επόμενης μέρας.
Κάποτε ήταν η φήμη και
το κέρδος.
Τώρα είναι η μετάβαση
από τον έναν ύπνο στον
άλλο
χωρίς να γίνεται
αποκρουστικός
στους άλλους και στον
ίδιο.
"Κάπως ευκολότερο
αυτό",
σχολιάζει και ο κατά τα άλλα
ποιητής
σε μια αναλαμπή
νηφαλιότητας.
Βασιλική Δραγούνη
ΜΕΘ
Μια γυναίκα με λευκή
ποδιά
και μία μάσκα σκίαστρο
για προστασία
κάθεται στο αδύναμο φως
με τα χέρια της στα
γόνατα -
τις παλάμες προς τα κάτω
και το μυαλό της σε ένα
μέρος
κάπου μακριά από τον
εαυτό της,
σε ένα σπίτι γεμάτο
παράθυρα
που λούζουν τα μάτια
τους
στη ζεστή σιωπή της μέρας
και φαίνεται για λίγο να
ξεχνά
τη δουλειά που
περιμένει.
Βασιλική Δραγούνη
ΗΛΙΟΤΡΟΠΙΟ
Vincent,
ο μοναδικός ηλίανθος του
κήπου μας
ξεθωριάζει γρήγορα,
το χρυσό του δεν μπορεί
να κρατηθεί
για άλλη μια εβδομάδα.
Αγαπητέ ζωγράφε, το
λουλούδι αυτό
θα σε ενέπνεε:
φαίνεται πιο φιλικό από
τα περισσότερα
κι εξοικονομεί ενέργεια
μη γυρίζοντας
το πρόσωπο στον ήλιο.
Σκύβοντας, σηκώνουμε
τα μαραμένα άνθη.
Ξεφτισμένα πέταλα,
δασύτριχος πυρήνας,
το αφυδατωμένο πρόσωπό
του πέφτει
ανάμεσα στα χέρια μας.
Θέλουμε να το κρατήσουμε
αλλά πρέπει να το
αφήσουμε να φύγει.
Vincent,
προσπαθήσαμε.
Αλλά, σε αντίθεση με
εσένα,
δεν μπορούμε να
κρατήσουμε ένα ηλιοτρόπιο
ζωντανό για πάντα.
Βασιλική Δραγούνη
Vincent van Gogh, Sunflowers, 1889.
Courtesy Van Gogh Museum,
Amsterdam
ΟΚΤΩΒΡΗΣ
Ο καπνός ζυγίζει τον
αέρα στα πνευμόνια,
τη διασπορά του φόβου,
το τέλος των ψεμάτων.
Το λυκόφως μετατρέπει τη
φωτιά σε κάρβουνο
-παντού σιωπή.
"Αυτό δεν όνειρο,
είναι μονάχα ο κόσμος
μας
έτσι όπως τον φτιάξαμε",
σκέφτεται μια μέρα του
Οκτώβρη
καθώς κοιτάζει απ' το
παράθυρο
και βλέπει όλα όσα
θυμάται.
Βασιλική
Δραγούνη
Η ΠΟΡΤΑ ΠΟΥ ΕΤΡΙΖΕ
Όταν κάθε λέξη
εκστομίζεται βήχοντας
και καπνίζοντας στο κρύο
και κάθε έκφραση
ενταφιάζεται
παγιδευμένη στη σιωπή
και το ταλαντευόμενο
ρολόι της φύσης
εξασθενεί το χρόνο του
σε λίγα δευτερόλεπτα,
η πόρτα της ζωής που κάποτε
έτριζε
τώρα κλείνει αργά
με παγωμένους μεντεσέδες
και αλυσίδα.
Βασιλική
Δραγούνη
ΣΤΟΥ ΙΑΝΟΥ ΤΗΝ ΠΛΑΝΗ
Βραβείο
1ου πανελλήνιου ποιητικού διαγωνισμού «ΚΟΡΑΛΛΙ»
Το ρολόι της αναθεώρησης
χτυπά μεσάνυχτα
καθώς φυλλομετράς παλιές
φωτογραφίες
-φαντάσματα παγιδευμένα
στου Ιανού την πλάνη.
Σβήνεις το φως
υπνοβατώντας στη φορμόλη
καθώς ένα άλλο ανάβει
στην αντίθετη
πλευρά της γέφυρας.
Σκοτάδι στο ενδιάμεσο.
Και μόλις τότε
αφουγκράζεσαι την κουκουβάγια
-ουτοπική κουκκίδα στο
γυαλένιο μάτι του κυκλώνα-
να σε καλεί με το όνομά
σου.
Βασιλική
Δραγούνη
Artwork
by Adrian Koppenhagen
ΣΙΝΕΜΑ Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ
Τσαλακωμένα ριχτάρια σε καναπέδες,
εσπρέσο και τσάι από
βότανα
αντί για ποπ κορν και Pepsi.
Δεν θυμάμαι καν την
πλοκή…
μόνο ότι το αριστερό του
μάτι ήταν γυάλινο
κι ότι και οι δύο
κουβαλούσανε μαχαίρια.
Πρέπει να ήταν αγάπη
αλλά διήρκεσε μονάχα
τόσο
όσο κρατάει μια ταινία.
Όσο κρατάει ένα χαμόγελο
στο περιπαικτικό πρόσωπο
του παραδείσου.
Βασιλική
Δραγούνη
ΤΑ ΧΕΡΙΑ
Εξετάζοντας την όψη
τους,
τη χρήση τους,
την αποτελεσματικότητά
τους
λαμβάνοντας υπόψη τη
σύνδεσή τους
με τη θέληση του νου
τα χέρια
δεν έχουν καμία επιλογή,
αντανακλαστικό
ή ανακτήσιμη απόφαση
-αν και μερικές φορές
ανησυχεί για τα δικά της:
αντιστέκονται, μα όχι πάντα εγκαίρως...
Βασιλική
Δραγούνη
ΧΩΡΙΣ ΔΙΕΞΟΔΟ
Ανέβηκε τις σκάλες
μα δεν βρήκε το δωμάτιό του
όταν άνοιξε την πόρτα
μόνο κάποιο άλλο μέρος
με έπιπλα του περασμένου αιώνα.
"Αν πας εκεί, δεν θα μπορείς να
βγεις"
τον προειδοποίησε η διαίσθησή του,
"Αυτό είναι το δωμάτιο χωρίς διέξοδο.
Εκεί φτιάχνεις το κρεβάτι σου
και εκεί, η κόλαση σου
θα είναι οι άλλοι.
Αν πας για ύπνο, καλή τύχη."
Το πάπλωμά του ήταν ζεστό
αν και τα όνειρά του
τον καλούσαν να ξυπνήσει.
Βασιλική
Δραγούνη
Η ΑΛΛΗ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΝΗΜΑΤΟΣ
Φαίνεται ότι γλιτώσαμε προς
το παρόν
από τους ανεπαρκώς
εκπαιδευμένους
αφανείς μαριονετοπαίκτες.
Όλα τα δάχτυλά τους
ακρωτηριάστηκαν
σε μικροσκοπικά κομμάτια
αργά και σταθερά
μέχρι να παραμείνουν
μόνο οι αρθρώσεις.
Μετά από αυτό, σειρά είχαν
οι σταγόνες
γλουταμινικού οξέος στους
νευρώνες
που δίναν εντολή στα
χέρια να κινήσουν
ξεφτισμένα νήματα.
Τώρα πρέπει να νιώθουμε ασφαλείς,
τουλάχιστον για λίγο,
μέχρι να μάθουν
να το κάνουν με τα πόδια.
Βασιλική
Δραγούνη
ΟΙΚΟΣΥΣΤΗΜΑ
Οι φωτιές διαγράφουν την
καινούργια εποχή
και ο καπνός πνίγει το
τοπίο
και οι λόφοι παραμένουν
σιωπηλοί
και σμήνη πουλιών
βουτούν από ψηλά
καμακώνοντας ποντίκια,
σαύρες
και αρουραίους που ξεφεύγουν
από τις φλόγες
και το φίδι δαγκώνει τον
σκορπιό
και ο σκορπιός τσιμπά το
φίδι
και η ζωή συνεχίζεται
και ο βάτραχος που είναι
κρυμμένος στο πηγάδι
θαμμένος κάτω από τις δανεισμένες
πεποιθήσεις του
βλέπει μόνο ένα κομμάτι
του ουρανού.
Δεν μπορεί να κρίνει την
αληθινή απόχρωση.
Βασιλική
Δραγούνη
ΕΝΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΦΩΣ
Οπουδήποτε και πουθενά, χωρίς σημείο αναφοράς
λαμπτήρες σκέψης φλέγονται
πέρα από το πανί της κουρτίνας
σαν το φθινόπωρο που αιωρείται, υγρό και
θλιβερό
πέρα απ' το φως της σκέψης και της
μνήμης
γύρω από ένα διαφορετικό φως,
εκείνο που κρατά τον αιμάτινο ήλιο
χλωμό μέσα στο δαχτυλίδι της φλόγας
του.
Βασιλική
Δραγούνη
ΠΑΛΙΕΣ ΤΥΨΕΙΣ
Υπάρχει πουθενά κάποιο κομμάτι αφημένο
στη στοργική σιωπή της μνήμης
από εκείνη την παλιά πληγή
που εξακολουθεί να τραυματίζεται;
Αφήνεις ακόμα τη θύμηση να γυροφέρνει
με τα κουρελιασμένα άκρα της
-εκείνα που συνήθιζες να ισιώνεις
με μικρές ψαλιδιές;
και την ανησυχία που επιμένει να αιμορραγεί
παρέα με παλιές τύψεις
-αυτές πώς θα μπορούσες
να τις ηρεμήσεις;
Βασιλική Δραγούνη
AUTUMN BLUES WEEK
ΜΝΗΜΕΣΟι μνήμες γεννιούνται μέσα από δράση, έλξη και αλληλεπίδραση. Με φίλους και με αγαπημένους, με αγνώστους και με εχθρούς. Είναι πράγματα που αγαπάμε να θυμόμαστε. Ζουν μέσα στην καρδιά μας και δεν εξαφανίζονται έτσι απλά. Δεν πεθαίνουν ήσυχα. Κλοτσάνε και γρονθοκοπούν, παραληρούν και μαίνονται. Σφίγγουν το κρανίο σαν μέγγενη, φωνάζουν και θυμώνουν.
Οι ασήμαντες αναμνήσεις όμως πεθαίνουν σε μια στιγμή, με
θάνατο ανώδυνο και ακαριαίο, που μοιάζει με παροδικό πόνο πίσω από τα μάτια. Οι
πονοκέφαλοι του πρωινού της Κυριακής, συνήθως μετά από ξενύχτι με συνοδεία
ποτού, είναι οι κραυγές των αναμνήσεων που δεν έπρεπε ποτέ να ζήσουν. Οι
πονοκέφαλοι διαρκείας είναι οι μνήμες των από καιρό ξεχασμένων ανθρώπων. Και οι
ημικρανίες, αλίμονο, είναι χαρακτηριστικό εκείνων που ξεχνούν τον εαυτό τους.
Βασιλική Δραγούνη
Artwork:
Fool on the hill by Janda Zdenek
AUTUMN BLUES WEEK
ΜΗΝ
ΚΑΤΗΓΟΡΕΙΣ ΤΗ ΘΛΙΨΗ
Η ζωή πάντα φέρνει θλίψη, το νεκρό βάρος στην καρδιά, το
κενό στα χέρια, μάτια που αναζητούν εικόνες να γεμίσουν το μυαλό, μνήμη σε
βασανιστική διερεύνηση και η ίδια η θλίψη, αθώα και ένοχη μαζί, ανίκανη να
αντέξει τον εαυτό της.
Μην κατηγορείς τη θλίψη, είναι η ουσία της ύπαρξής σου,
αυτό που ανιχνεύει στην αρχή και θρηνεί στο τέλος, αυτό που ποτέ δεν θα σε
αφήσει να ξεχάσεις οτιδήποτε ανυπόφορο. Πρέπει να αγαπάς τη θλίψη σου.
Αν δεν υπήρχε η θλίψη θα 'χανες την ισορροπία σου, θα
ξεχνούσες να επιμένεις και να υπομένεις, θα ξεχνούσες το εξελισσόμενο όριο της
δύναμής σου. Θα 'σαι πάντα ο φορέας της θλίψης σου, του δώρου αυτού που σου
επιτρέπει να τελειοποιήσεις τον εαυτό σου.
Βασιλική Δραγούνη
Artwork
by Mario Sanchez Nevado
AUTUMN BLUES WEEK
HORROR MOVIE
Η ομίχλη γύρω από τα ντεμοντέ γκριζοκαφέ κτίρια έκαναν το συγκρότημα παλιών κατοικιών
να μοιάζει με σκηνικό ταινίας τρόμου χαμηλού προϋπολογισμού. Σκέφτηκε ότι ένα κακοφτιαγμένο
βαμπίρ θα εμφανιζόταν μέσα απ' τις σκιές, στρέφοντας τους πλαστικούς του κυνόδοντες
κατευθείαν στον λαιμό της. Αλλά όχι, η πραγματική ζωή είναι μια κόλαση πιο
τρομακτική από οποιοδήποτε θρίλερ.
Η μητέρα της πρόκειται να κάνει μια εγχείριση για να
αποκόψει τον καρκίνο που η χημειοθεραπεία και η ακτινοθεραπεία δεν μπόρεσαν να
εξολοθρεύσουν. Αυτό την τρομάζει περισσότερο κι από ταινία τρόμου.
Στην πραγματικότητα, θα προτιμούσε να μετατρεπόταν σε βαμπίρ
διψασμένο για αίμα για μια αιωνιότητα, παρά να βλέπει την μητέρα της να
υποφέρει έστω και για ένα ακόμη δευτερόλεπτο. Καλύτερα τα τέρατα, αυτά μπορεί
να τα παλέψει.
Βασιλική
Δραγούνη
Έργο:
Κυριάκος Μαυρίδης
AUTUMN BLUES WEEK
ΕΡΗΜΗ
ΠΟΛΗ
Οι δρόμοι είναι σχεδόν οικείοι αλλά όχι εντελώς, πολλά έχουν αλλάξει, όπως η επιστροφή σε μια πόλη όπου ζούσες κάποτε αλλά τώρα έχουν περάσει χρόνια. Δεν μπορείς να βρεις το μέρος που αναζητάς.
Βλέπεις κάποιο πρόσωπο που δεν ζει πια, μα στο όνειρο
φαίνεται να είναι καλά. Χαίρεστε που βλέπετε ο ένας τον άλλον. Κανείς δεν
αναφέρεται στο παρελθόν.
Και ο χρόνος περνά. Το όνειρο αλλάζει, γίνεται πιο
σκοτεινό. Υπάρχουν ερείπια στους δρόμους, τα κτίρια είναι κατεστραμμένα. Κάνεις
μια εργασία που είναι οικεία και άγνωστη μαζί και δεν μπορείς να την
ολοκληρώσεις.
Είναι ακριβώς αυτό το είδος του ονείρου. Ό,τι θέλεις
είναι πέρα απ' τις δυνάμεις σου. Προσπαθείς κάτι να πεις αλλά δεν μπορείς πλέον
να μιλήσεις. Μένεις μόνος, περιμένοντας καρτερικά.
Βασιλική Δραγούνη
Artwork: Exodus by Tzina Dellasouda
