ΣΠΙΘΕΣ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΑ

Η πόλη αναπνέει με δυσκολία μετά τα μεσάνυχτα.

Οι σκιές φορούν τα καλά τους
όχι για λύτρωση
αλλά από συνήθεια.

Έχουν πάρει όλο τον θάνατο

και τον έχουν συγχωρέσει.

Τη νύχτα βγαίνουν έξω

σε τελετουργίες μοναξιάς

διαλέγοντας αμαρτωλούς -

κανείς δεν είναι τέλειος.

Είναι κουρελιασμένες από τη ζωή

σαν το παλιό κόκκινο φόρεμα της,

αυτό με τις παγιέτες και το στρίφωμα που σέρνεται


κάνοντας σπίθες στην πέτρα,

κουβαλώντας τα παλιά όπλα

που έχουν απομείνει από πολέμους και δολοφονίες

και αυτοάμυνες.

 

Βασιλική Δραγούνη