ΜΙΚΡΟΣΚΟΠΙΚΑ ΔΟΧΕΙΑ ΤΕΦΡΑΣ

 

Εκτοξεύονται από το ένα νοητικό στρατόπεδο στο άλλο

(υπάρχουν πολλά)

ακόμη και από στρατόπεδα μέσα σε στρατόπεδα

(σε μερικά έχεις στήσει σκηνή εδώ και χρόνια)

αλλά αυτό που έχεις στο μυαλό σου

είναι δωρικό, ελαφρύ, μινιμαλιστικό,

ελεύθερο από τις ιδεοληπτικές σου παρορμήσεις,

καθαρό, στιλβωμένο, γυμνό

στο πίσω μέρος ενός φορτηγού που βγάζει καπνό.

 

Παρόλα αυτά, καθώς δεν κρατάς ημερολόγια,

σε διαπερνά η ανάγκη να αφήσεις έναν χάρτη πίσω σου:

βιβλία, μουσική, ρούχα, DVD, έργα τέχνης,

εξωτερικούς σκληρούς δίσκους, φωτογραφίες

και, ίσως, φίλους.

 

Μπορεί να πασχίζεις να ξεφορτωθείς γιατρούς, συντρόφους,

να μπλέκεις σε μεθυσμένες συζητήσεις,

να σέρνεις κάθε άνοιξη θλιβερά χαρτόκουτα

για να απομακρύνεις ορδές από δάκρυα φαντασμάτων

από συρτάρια και ντουλάπες.

 

Μπορεί να εντάξεις στις συνήθειές σου το πράσινο τσάι,

να αγνοείς τις εγκεφαλικές διαταραχές, τον σιγανό πόνο,

να γευτείς κάθε πικρή ρίζα ή πράσινο φύλλο,

να ονειρευτείς τη σιδερένια γεύση του αίματος της παιδικής ηλικίας,

να πέσεις σε κώμα με εκρήξεις και σεισμούς.

 

Είναι όλα μάταια.

Έτσι προς το παρόν σε παρηγορούν οι αυταπάτες σου,

σαν μικροσκοπικές λαμπερές τεφροδόχοι

ακτινοβόλου προ-άνοιας.

 

Βασιλική Δραγούνη

Surreal art concept by Maren Winter