ΙΘΑΚΗ

 

Έχεις χαθεί μέσα σε μια κολοσσιαία πόλη.

Πρώιμος χειμώνας: εγκαταλειμμένες φωλιές

προσκολλώνται σε γυμνές κορυφές δέντρων,

θόρυβος αφρίζει πάνω στην άφωνη κραυγή.

Φαίνεσαι τόσο μακρινός στο νησί της Ιθάκης

μεγάλε Οδυσσέα, μόλις πριν δέκα χρόνια

άφησες τις ανεμοδαρμένες πεδιάδες,

μεθυσμένος από τη δόξα της μάχης.

 

Τώρα, σαν πλανόδιος πωλητής

προχωράς παρασυρμένος απ’ το πλήθος

στις παρυφές των ημερών.

Αυτή ήταν κάποτε η άνοιξη, ναι

με τσιμεντένιους σωλήνες απλωμένους

και πράσινους πλαστικούς φράχτες.

Ο αγωγός γρυλίζει,

έχει μετατραπεί ήδη σε γουρούνι

από το ξόρκι της Κίρκης.

Τα ξέπλεκα μαλλιά της στροβιλίζονται

στη δίνη της Χάρυβδης.

 

Το λεωφορείο ξεφεύγει στη λεωφόρο

από ένα βιβλίο που δεν υπήρξε ποτέ,

διασχίζει το κέντρο της πόλης.

Απορρίπτοντας προορισμούς έναν προς έναν

βυθίζεται στη γεωμετρική φούστα της ζώνης ανάπτυξης,

αναδύεται από το χαμηλό ντεκολτέ της επιθυμίας.

 

Χάνοντας τη στάση μας γινόμαστε ξένοι.

Η επαρχιακή κυβέρνηση ορθώνεται στα σύννεφα.

Δεν είναι η Ιθάκη που σε καλεί, αλλά η άβυσσος του ταξιδιού

μέσα στην κόλαση του κόσμου.

Σε πέρασα για τον Βιργίλιο, Οδυσσέα,

μα προτιμάς να είσαι ο Δάντης.

 

Αν καταφέρουμε και φτάσουμε

κάποτε στην Ιθάκη

τίποτα από όλα αυτά δε θα ‘χει σημασία.

Χωρίς εσένα άλλωστε

δεν θα γνωρίζαμε ποτέ αυτό το ξένο σώμα -

τα όργανά του μισοσάπια

ανακατεμένα με πατημασιές και λάστιχα

συναρμολογημένα σε ένα κολοσσιαίο πήλινο γλυπτό,

παγωμένο στον ορίζοντα.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “I Am an Other and Ithaca Is Elsewhere” by George Koumouros