ΣΤΟ ΣΠΗΛΑΙΟ ΤΟΥ ΥΠΝΟΥ

 

Το να μπαίνεις στις σπηλιές

είναι σαν να μπαίνεις στο όνειρο,

στους κρυφούς δρόμους και στις στροφές,

στα βάθη και στα στενά.

Οι σπηλιές κρατούν μονάχα

για όσο χρόνο τις αντιλαμβάνεσαι.

Όταν πάψεις να τις σκέφτεσαι,

χάνονται, όπως και το όνειρο

μέσα στο οποίο υπάρχουν.

 

Παρατηρείς την απουσία του ήχου,

την απτή λάμψη του φωτός που δεν προέρχεται

από καμία άλλη πηγή, εκτός από τον εαυτό του.

Οι σπηλιές συνεχίζουν να βαθαίνουν

στη λίμνη των αντανακλάσεών τους.

Δίοδοι νερού ρέουν από κάτω τους

και οι φωνές ρέουν μαζί τους, γκρίζες και αδιάβροχες,

συννεφιασμένες και σημαντικά σιωπηλές.

Υπάρχει εγγενής αξία στον πόνο.

 

Βασιλική Δραγούνη