ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ

 

Πρωινό φως του ήλιου,

ένα βουητό, πιασμένο από μια νότα,

ένα αργό χαμόγελο που ανεβαίνει στο δικό μου

καθώς θυμάμαι, αλλά..

ποιος είναι εκεί που δεν μπορώ να ξεχωρίσω; 

Μία φωνή που απουσιάζει,

ένα συναίσθημα αγάπης που κατέχει τη στιγμή,

ένα δωμάτιο που αρχίζει να αιωρείται;

Περνώ το κατώφλι μιας φωτεινής πόρτας.

Η μητέρα μου γυρίζει και μου λέει,

«Καλημέρα ηλιαχτίδα».

 

Βασιλική Δραγούνη