ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Α' Βραβείο Διηγήματος 14ου Πανελλήνιου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού ΙΔΕΟΠΝΟΟΝ

Ένας Ινδουιστής μοναχός, κατά τη διάρκεια ενός οδοιπορικού του στη Βόρεια Ινδία, περνούσε από την πόλη Τζαϊπούρ του Ρατζαστάν. Καθώς περνούσε έξω από ένα αρχοντικό, είδε ένα μεγάλο κλουβί με εξωτικά πτηνά μέσα. Συμπονετικός καθώς ήταν, ταράχτηκε από το θέαμα των φυλακισμένων πουλιών και αποφάσισε να κάνει κάτι γι' αυτό. Χτύπησε αμέσως την πόρτα. Ο ιδιοκτήτης βγήκε έξω, έκπληκτος. Δεν του χτυπούσε συχνά ένας μοναχός την πόρτα.

«Γιατί κρατάς αυτά τα δύσμοιρα πουλιά φυλακισμένα στο κλουβί;» ζήτησε να μάθει ο μοναχός, μόλις βγήκε ο ιδιοκτήτης.

«Γιατί μου αρέσει να τα βλέπω», απάντησε ο ιδιοκτήτης. «Είναι σπάνια πουλιά. Έχω καταβάλει μεγάλο αντίτιμο για την αγορά τους».

«Αν σου δώσω τα χρήματα, θα τα απελευθερώσεις;» ρώτησε ο μοναχός.

Ο ιδιοκτήτης σκέφτηκε για μια στιγμή. Δεν ήθελε να διαφωνήσει με έναν μοναχό.

«Εντάξει», του είπε, «θα τα απελευθερώσω για εκατό χιλιάδες ρουπίες».

Ο μοναχός άνοιξε το δισάκι του και έδωσε στον ιδιοκτήτη τα χρήματα, τα οποία είχε συγκεντρώσει από διάφορες δωρεές. Ο ιδιοκτήτης υποκλίθηκε στον μοναχό και άνοιξε την πόρτα του κλουβιού. Ένα προς ένα, τα πουλιά πέταξαν μακριά. Ο μοναχός ήταν περήφανος για τον εαυτό του. Ευχαρίστησε τον ιδιοκτήτη και συνέχισε το ταξίδι του.

Μετά από λίγες μέρες, στο δρόμο της επιστροφής, ο μοναχός πέρασε και πάλι από το ίδιο σπίτι. Κοίταξε το κλουβί. Τα πουλιά ήταν μέσα. Ο μοναχός αισθάνθηκε εξαπατημένος. Χτύπησε την πόρτα με θυμό.

«Γιατί ξαναφυλάκισες αυτά τα πουλιά;» ρώτησε εξοργισμένος τον ιδιοκτήτη. «Πήρες χρήματα από μένα για να τα απελευθερώσεις αλλά καθώς φαίνεται εξαπάτησες κι αυτά κι εμένα».

«Στ' αλήθεια τα απελευθέρωσα», είπε ο ιδιοκτήτης, «αλλά την επόμενη μέρα, επέστρεψαν με τη θέλησή τους στο κλουβί. Όπως μπορείς να δεις και μόνος σου, η πόρτα του κλουβιού είναι ακόμα ανοικτή».

Ο μοναχός κοίταξε ξανά το κλουβί. Η πόρτα ήταν πράγματι ξεκλείδωτη. Ήταν πολύ μπερδεμένος. Χαμογελώντας δειλά, ζήτησε συγγνώμη για την προηγούμενη έκρηξή του.

«Αλλά γιατί επέστρεψαν στο κλουβί;» αναρωτήθηκε μεγαλόφωνα ο μοναχός. «Δεν θέλουν την ελευθερία τους;»

Ο ιδιοκτήτης ήταν έξυπνος άνθρωπος. Χαμογέλασε.

«Μοναχέ, είσαι σοφός άνθρωπος», του είπε. «Καταλαβαίνεις τη σημασία του να είσαι ελεύθερος». Ο μοναχός έγνεψε καταφατικά.

«Τι γίνεται όμως αν η ελευθερία για αυτά τα πουλιά δεν είναι το πέταγμα στον ανοιχτό ουρανό;» ρώτησε ο ιδιοκτήτης. «Τι γίνεται αν, το να ζουν σε αυτό το κλουβί, είναι για αυτά η ελευθερία τους;»

«Δεν καταλαβαίνω», είπε ο μοναχός.

«Θέλησες να τα απελευθερώσεις, σκέφτηκες όμως πως τα ίδια μπορεί να μην θέλουν να είναι ελεύθερα;» εξήγησε ο ιδιοκτήτης. «Εδώ, εγώ φροντίζω να τους εξασφαλίσω το φαγητό και το καταφύγιό τους, αυτό δηλαδή το κλουβί που τα προστατεύει από κάθε λογής αρπακτικό. Έξω, θα πρέπει όλα αυτά να τα φροντίσουν μόνα τους. Ίσως να βλέπουν το κλουβί ως την ελευθερία τους από τον αγώνα για επιβίωση».

Ο μοναχός χαμογέλασε. Όλα είχαν νόημα τώρα. Ευχαρίστησε τον ιδιοκτήτη και προχώρησε. Είχε μάθει ένα πολύτιμο μάθημα εκείνη τη μέρα.

Βασιλική Δραγούνη

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Ο Αύγουστος μοιράζει αφειδώς

το μαύρο στην οθόνη

ενώ καλύπτει επαρκώς και διαρκώς

τις σκέψεις του με άδειο χιόνι.

Ο άσωτος ιός έχει εγκατασταθεί

στα κύτταρα του εγκεφάλου του -μακάβριο

και τα ταΐζει αναισθητικό

με την λυτρωτική του λέξη:

Αύριο!

Βασιλική Δραγούνη

ΜΙΚΡΑ ΤΕΡΑΤΑ

Χειρότερα από τα μεγάλα

τα μικρά τέρατα

χωρούν καλύτερα

κάτω απ' το κρεβάτι σου.

Μην μπεις στον κόπο

να τα μετρήσεις,

δεν 'θα ναι ποτέ

τα ίδια.

Βασιλική Δραγούνη

Painting: A section of Hieronymus Bosch's triptych "The Last Judgment", created after 1482.

ΣΠΑΓΓΑΤΟ

Ό,τι ξεκίνησε σαν νύχι

διαμορφώθηκε σε μισοφέγγαρο

από τους αφηγητές ιστοριών.

Από ένα δάχτυλο ποδιού

ξεφύτρωσε ένας γίγαντας,

ένα ολόκληρο μυθολογικό σύστημα.

Έτσι ξεκινάει πάντα.

Μία απλή εκδήλωση της μέρας λεκτικοποιείται

μέχρι να βγάλει δόντια, νύχια και φτερά

και να επιτεθεί σ’ ένα μικρό χωριό.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται τριγύρω

έως ότου εκτροχιαστεί

απ’ την πρωτότυπη αφήγηση.

Το ψέμα γίνεται κλουβί

κι οι φήμες κάνουν εναέρια σπαγγάτο στο ρυθμό του

για να μην μπουν στον πειρασμό να το καλύψουν.

Βασιλική Δραγούνη

ΣΕ ΑΓΝΩΣΤΟ ΧΑΡΤΗ ΧΡΟΝΟΥ

Η επιβράδυνση διατρέχει τη μέρα

περιμετρικά με το βλέμμα

και χαράσσει διαδρομές κλειστής θαλάσσης

σε άγνωστο χάρτη χρόνου.

Δεν υπάρχουν διαλείμματα,

σε αντίθεση με τις ταινίες,

ούτε είναι ένα παιχνίδι τραπουλόχαρτων

με άσο στο μανίκι.

Υπάρχει μόνο μία κίνηση

και αυτή είναι η επίθεση.

Βασιλική Δραγούνη

ΕΣΤΙΑΣΗ

Εστίαση, αυτό που λείπει από την προβολή:

το μπλε παράθυρο που δείχνει την απόσταση

με προοπτική μόνο τη θάλασσα,

το κρατημένο επίπεδο για μια στιγμή

στη ρυθμική ισορροπία της,

εκεί όπου ο ορίζοντας ισοπεδώνεται,

εκεί όπου τα πρόσωπα των αγνοούμενων

εμφανίζονται μέσα από συρρέουσες σκιές

παρακρατώντας ό,τι ξέρουν.

Βασιλική Δραγούνη

ΠΡΟΣΕΧΩΣ

Δεν θα 'θελα να παρακολουθήσω την ταινία

με σκηνικό το σπίτι όπου οι σκάλες φτάνουν μέχρι το φεγγάρι,

εκεί όπου για να πας απ' το δωμάτιο στην κουζίνα

θα πρέπει να διασχίσεις ηπείρους,

εκεί όπου οι διαστατικές πύλες ανοίγουν σε σφαίρες πέρα απ' το χρόνο

και μια σπείρα από πύρινα νεφελώματα κρέμεται πάνω από το αμπαζούρ.

Τα δέντρα στον κήπο έχουν δόντια, μουρμουρίζουν συνωμοσίες

και τα αναρριχητικά περιστρέφουν τη σκοτεινή ύλη από την ανυπαρξία

με όλες τις ταραγμένες χάρτινες δομές που χάθηκαν στο όζον,

ενώ ο πρωταγωνιστής φυτεύει κάνναβη στο υπόγειο

και οι παλιοί θεοί ανεβαίνουν από το παράθυρο

στο ίδιο δωμάτιο που είδα χθες βράδυ τον εαυτό μου να κοιμάται.

Ξέρω ότι σε λίγο ξεκινάει,

όμως δεν θα 'θελα να παρακολουθήσω την ταινία.

Βασιλική Δραγούνη

ΚΑΠΟΙΟΣ ΚΑΠΟΥ

Κάποιοι προχωρούν,

κάποιοι υποχωρούν,

κάποιοι προσκολλώνται σε αριθμούς,

κάποιοι δεν πιστεύουν ούτε λέξη

και κάποιοι ζουν με φόβο πίσω από τους τοίχους

αναχαιτίζοντας μια θάλασσα μετάδοσης

αερομεταφερόμενων σταγονιδίων λέξεων 

και παλιρροιακών κυμάτων πλήθους

με φωνές πνιγμένες πίσω από τις μάσκες

και μάτια που αναβοσβήνουν

σαν ασυμπτωματικές κουκίδες.

Και κάπου αλλού, κάποιου ο θεός

κάνει μια πιρουέτα και γελάει

με τη σύγχυσή τους.

Βασιλική Δραγούνη

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΔΟΚΙΜΗ

Ένα ολόκληρο εξάμηνο

δαπανήθηκε για κάλυψη

αιώνων ιστορίας.

Πολλά διδάχτηκαν, λίγοι έμαθαν

ενώ τα αδύναμα κεριά

καήκαν μέχρι τέλους.

Αυτή η τελευταία δοκιμή

θα κρίνει το αποτέλεσμα της αναρρίχησης

πάνω από τον γκρεμό της γνώσης.

Κανείς δεν αναμένεται

να την περάσει με την πρώτη.

Βασιλική Δραγούνη

ΣΙΚΟΥΕΛ

Αναμνήσεις ανελέητες, ψιλόβροχο

και ίχνη ύλης διάφανης,

ανάμεσα σε κόγχες και εγκέφαλο τυφώνες

και σκηνικά καταστροφής που ξεδιπλώνονται

σ' επίπεδες οθόνες…

Βασιλική Δραγούνη

ΜΗ ΑΝΑΣΤΡΕΨΙΜΟ

Επιβίωση, είσαι ανυπέρβλητο θηρίο.

Τρέπεις τους λίγους σε πολλούς

ώσπου οι πολλοί να επιθυμούν

επιστροφή στους λίγους.

Η επιλεκτική σου λησμοσύνη

ψιθυριστός υπαινιγμός

στη μετά θάνατον ζωή.

Δεν μπορείς να με σκοτώσεις.

Ξεκίνησα να χορεύω

σε σκονισμένα πατώματα

χωρίς μουσική

και είμαι τώρα η τελευταία

που χορεύει.

Βασιλική Δραγούνη

ΚΑΙ Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ

Και η μουσική επιστρέφει ανεξιχνίαστη

και ο αέρας την κρατά στα ρεύματά του

αναμειγνύοντάς την με ηχώ

και σκοτεινά επίπεδα σιωπής,

με στρεβλώσεις και αποκαταστάσεις,

με φωνές και κλάματα

και σκέψεις ανισόπεδες

που μεταφέρονται απ' το τίποτα στο τίποτα

και αλλάζουν τον αέρα που αναπνέουμε

και τα δέντρα που φιλτράρουν

και απορροφούν.

Βασιλική Δραγούνη

ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΝΕΡΟ

Απόψε τα κλαδιά των δέντρων διασταυρώνονται

και τα φυλλώματα του δειλινού

καταπίνουν τον ήλιο

και τα φεγγάρια συνωστίζονται

πίσω από σιωπηλές συναινέσεις.

Ένας υγρός μπλε ουρανός,

ένας αέρας βαρύς με βροχή

και μετά από μια μέρα αβέβαιου φωτός

η νύχτα επιστρέφει με νερό

και με κρασί.

Βασιλική Δραγούνη

ΣΤΟ ΝΑΟ ΤΗΣ ΗΧΟΥΣ

Στο Ναό της Ηχούς,

στης σιωπής τα κύμβαλα,

στα πλανώμενα βέλη του ανέμου,

υπάρχουν ιδέες

που έμειναν αόρατες

στα όρια του νου,

σε ξεχασμένες σκιές

στις σκάλες των τυφλών,

σ' ένα σιωπηλό βιβλίο

πάνω σε ένα άδειο ράφι,                               

που όλες του οι λέξεις

συσσωρεύουν το κενό.

Βασιλική Δραγούνη

ΤΟΙΧΟΙ ΛΕΥΚΟΙ

Τοίχοι λευκοί

γυμνοί από σκιές,

η μοναξιά αφθονεί

κι οι ώρες δεν αντέχουν.

Στρώματα πυκνού λευκού

πάνω από το λευκό,

για να καλύψουν τις ουλές

που οι τοίχοι έχουν.

Βασιλική Δραγούνη

Η ΣΙΩΠΗ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ

Πώς θα αντιμετώπιζες τη σιωπή της πέτρας;

Με ψιθύρους σε μια άγνωστη γλώσσα

σαν να μην ήταν απαραίτητες ποτέ οι απαντήσεις.

Πώς θα αντιμετώπιζες τον κυνισμό;

Σαν καρδιογράφημα με ακαθόριστες αιχμές

και απότομες εναλλαγές.

Πώς θα αντιμετώπιζες ένα κλειστοφοβικό δωμάτιο;

Σαν μνήμη, με τοίχους κυκλικούς και μια μικρή πόρτα

που υπάρχει μόνο από την άλλη πλευρά.

Πώς θα αντιμετώπιζες μια απόλυτη αλήθεια;

Η αλήθεια είναι αμφίπλευρη.

Όπως η δική μου και η δική σου αλήθεια.

Βασιλική Δραγούνη

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΚΑΙ ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗ:

Η ΔΙΕΡΕΥΝΗΣΗ ΜΙΑΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΣΥΓΓΕΝΕΙΑΣ

Λογοτεχνία και Ψυχανάλυση συνδέθηκαν εξαρχής με ποικίλους τρόπους, προσφέροντας ένα πρότυπο αλληλεπίδρασης μεταξύ λογοτεχνικής γραφής και επιστήμης. Άλλωστε η ψυχαναλυτική μέθοδος, όπως και η δημιουργική έκφραση, αποτελεί μια διαδικασία εμβάθυνσης στον ανθρώπινο ψυχισμό.

Τις παρατηρήσεις αυτές για τη σύνδεση λογοτεχνικού έργου και ανθρώπινου ψυχισμού τις συναντάμε ήδη στην κοσμοθεωρία του ρομαντισμού στις αρχές του 19ου αιώνα, κίνημα που έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ψυχολογία του δημιουργού. Οι συγγραφείς και κριτικοί του ρομαντισμού θα τονίσουν από νωρίς ότι το λογοτεχνικό έργο βρίσκεται σε σχέση αλληλεξάρτησης με τον πνευματικό και συναισθηματικό κόσμο του δημιουργού.

Από τη δεκαετία του 1920, όμως, η ψυχολογική κριτική αποτίμηση της λογοτεχνικής γραφής θα λάβει νέες διαστάσεις μέσα από την σκέψη του Freud (1856-1939). Ο ιδρυτής της ψυχαναλυτικής μεθόδου ανέπτυξε την ψυχανάλυση ως μέσο κλινικής αντιμετώπισης των νευρώσεων, αλλά σύντομα διεύρυνε το πεδίο εφαρμογής της. Έτσι, συμπεριέλαβε στη θεωρία του αναλύσεις που επηρέασαν σημαντικά την λογοτεχνική παραγωγή. Τα σχόλια του Freud σε διαλέξεις που δημοσίευσε στη μελέτη του με τίτλο «Εισαγωγή στην ψυχανάλυση» (1917), συγκρότησαν το θεωρητικό πλαίσιο της σχολής που ονομάζεται «ψυχαναλυτική ερμηνεία της τέχνης και της λογοτεχνίας».

Ο Freud θα επισημάνει ότι η έρευνα των λογοτεχνικών κειμένων μπορεί να συνδράμει σημαντικά στην προσπάθεια κατανόησης των ευεργετικών συνεπειών της δημιουργικότητας στον ανθρώπινο ψυχισμό.

Για τον Freud η λογοτεχνική δημιουργία είναι ένα αίνιγμα:

-Πως εξηγείται η ικανότητά της να προξενεί τη συγκίνηση του αναγνώστη της;

-Από πού πηγάζουν τα θέματα τα οποία επιλέγει ο συγγραφέας;

Από ψυχαναλυτική σκοπιά μελετάμε τρία βασικά στοιχεία:

1.Την προσέγγιση των χαρακτήρων του μυθιστορήματος. Πρόκειται για τα φανταστικά πρόσωπα του κειμένου, τα οποία ο Freud διερευνούσε σαν να επρόκειτο για κλινικές περιπτώσεις. Μάλιστα είχε παρατηρήσει ότι τα δικά του κείμενα στα οποία ανέλυε τις περιπτώσεις του, οι αναγνώστες του τα διάβαζαν σαν να ήταν μυθιστορήματα. 

            

2.Την προσέγγιση του συγγραφέα. Ο Freud ένοιωθε μια ψυχολογική «συγγένεια» μαζί τους καθώς πρέσβευε ότι αντλούν τις δημιουργίες τους από ένα είδος αυτοαναλυτικής μεθόδου, όπως και ο ίδιος.  Υπογραμμίζει ότι οι συγγραφείς γνωρίζουν για το ασυνείδητο περισσότερα ακόμα και από τους ψυχαναλυτές: είναι ψυχαναλυτές άνευ μεθόδου και χωρίς ασθενείς και έχουν την ικανότητα να ενσωματώνουν στις δημιουργίες τους τη γνώση του ασυνειδήτου τους. Ο συγγραφέας προβάλλει μέρη του «Εγώ» του επί των ηρώων των μυθιστορημάτων του.

3.Την προσέγγιση του αναγνώστη. Στο μυθιστόρημα, είτε ψυχολογικό  είτε περιπετειώδες, το «Εγώ» του αναγνώστη ταυτίζεται με τα «Εγώ» των κεντρικών χαρακτήρων καθώς αυτοί συγκρούονται αναμεταξύ τους. Πρόκειται για την ταύτιση με τους ήρωες του λογοτεχνήματος, πολλώ δε μάλλον όταν η λογοτεχνική δημιουργία ερείδεται επί λαϊκών παραδόσεων και εθίμων, όπου οι ήρωες παρουσιάζονται πάντα νικητές εν μέσω πληθώρας αντιξοοτήτων. Αυτή η ταύτιση με τον ήρωα  οδηγεί:

-στην κάθαρση με την αριστοτελική έννοια

-στην αύξηση της ψυχικής έντασης την οποία το «Εγώ» του αναγνώστη  επιθυμεί  και που μπορεί ταυτόχρονα να εκφορτίζει μέσω της ανάγνωσης.

Η ικανοποίηση κατά την ανάγνωση είναι πολλαπλή καθώς ο αναγνώστης διαβάζοντας μπορεί να ζει:

-την ηρωική επανάσταση κατά του πατέρα ή των αναπαραστάσεων του

-μια μαζοχιστική ευχαρίστηση στην ταύτιση με τον πολυπαθή ήρωα

-την ασφάλεια και τη βεβαιότητα ότι στην πραγματικότητα δεν απειλείται ο ίδιος.

Η προέκταση της ψυχανάλυσης στη λογοτεχνία και την τέχνη αποτελεί μια περίτρανη απόδειξη της διάδρασης μεταξύ πεδίων της πολιτισμικής και κοινωνικής πραγματικότητας, εφόσον  η μελέτη της λογοτεχνίας επέτρεψε στον Φρόυντ τη διατύπωση των αρχών της θεωρίας του (Οιδιπόδειο σύμπλεγμα με βάση τη τραγωδία του Σοφοκλή «Οιδίπους Τύραννος»).

Γενικά, ο Freud θεωρούσε ότι πολλές απόψεις της ψυχανάλυσης προϋπήρχαν σε λανθάνουσα ή σπερματική μορφή στο έργο διορατικών συγγραφέων. Κατ’ επέκταση, εφάρμοσε τη μέθοδό του, για να πραγματευθεί συνοπτικά το λανθάνον περιεχόμενο των έκδηλων χαρακτήρων ή γεγονότων σε λογοτεχνικά έργα του Shakespeare και του Dostoevsky.

Σημαντικό εκτόπισμα στην ψυχαναλυτική σχολή ως μέσο αποτίμησης της λογοτεχνίας, έδωσε και η «ψυχολογία του βάθους», θεωρία που καθιέρωσε ο Ελβετός ψυχίατρος Carl Jung (1875-1961). Ο Jung εστίασε την προσοχή του, όχι τόσο στο ατομικό ασυνείδητο, αλλά σε αυτό που ονόμασε «συλλογικό ασυνείδητο», το οποίο είναι κοινό σε όλα τα άτομα της ίδιας πολιτισμικής ταυτότητας. Αυτά τα σχήματα εμπειρίας, τις πρωταρχικές εικόνες και τις μυθικές προβολές τις ονομάζει αρχέτυπα. Για τον Jung, τα σημαντικά έργα τέχνης εκφράζουν τα αρχέτυπα του συλλογικού ασυνείδητου, ψυχικές δηλαδή δομές, που ο δημιουργός καταφέρνει δια της γραφής του να αναζωογονήσει.

Ακόμα και σήμερα, αναλυτές της λογοτεχνίας και ψυχαναλυτές συνεχίζουν να ενδιαφέρονται για την εφαρμογή της ψυχαναλυτικής μεθόδου ως ερμηνεία της λογοτεχνικής γραφής. Παράλληλα, λογοτέχνες συνεχίζουν να αντλούν θεματολογικά και μορφολογικά μοτίβα από τα πορίσματα της ψυχανάλυσης. Με λίγα λόγια, παράγουν έργα που αξιοποιούν τις επιστημολογικές διαστάσεις της φροϋδικής θεωρίας για τον άνθρωπο και τη σχέση του με την πολιτισμική και κοινωνική πραγματικότητα.

Βασιλική Δραγούνη

Από την 1η Πολυθεματική Εκδήλωση του ΙΔΕΟΠΝΟΟΝ  «Ψυχολογία-Φιλοσοφία-Λογοτεχνία, Δρόμοι παράλληλοι με συγκλίνουσες πορείες», Πνευματικό Κέντρο Πετρούπολης, Ιούλιος 2020

Ολόκληρο το άρθρο με την σχετική βιβλιογραφία στο περιοδικό Πνοές Λόγου και Τέχνης, Διπλό Τεύχος 46-47

ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ - ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ - ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

ΔΡΟΜΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ ΜΕ ΣΥΓΚΛΙΝΟΥΣΕΣ ΠΟΡΕΙΕΣ

THE SCREAM INSPIRED WEEK
ΠΡΟΘΕΣΗ ΜΝΗΜΗΣ

Το αντίθετο του déjà vu

είναι να αρνηθείς να συναντήσεις

στο εδώ και στο τώρα

αυτό που δεν θα ζήσεις στο μετά.

Εύκολο να το αρνηθείς,

να κλείσεις τις κουρτίνες,

να κλειδώσεις το σπίτι

και να σβήσεις τα φώτα.

Δύσκολο όμως

το να ζήσεις στο σκοτάδι

της δικής σου ύπαρξης.

Βασιλική Δραγούνη

THE SCREAM INSPIRED WEEK
ΑΣΤΟΧΙΑ ΥΛΙΚΟΥ

Πάντα απεχθανόταν

την αστοχία υλικού

μα το μυαλό του ήταν

σαν πειραγμένο χρονόμετρο

που κάποιος αποφάσισε να σταματήσει

λίγο πριν το τέλος

κάποιου ακατανόμαστου αγώνα.

Οι νικητές επευφημήθηκαν

και οι χαμένοι ήταν απλά

οι χαμένοι.

Περπατά πίσω ξανά

στον τόπο του εγκλήματος

με τα χέρια του στις τσέπες

και το κεφάλι χαμηλά

σαν για να τιμήσει τους νεκρούς

κάποιου ανόητου πολέμου.

Βασιλική Δραγούνη