ΚΑΤΙ ΓΝΩΣΤΟ ΚΑΙ ΑΜΕΤΑΚΙΝΗΤΟ

Ο τυχοδιώκτης της πολυθρόνας

θα ξυπνήσει κάποια μέρα

με παπούτσια σκονισμένα 
και μαλλιά αφρόντιστα

κουβαλώντας χάρτες άγνωστων χωρών

από μέρη που δεν μπόρεσε να πάει.

Γνωρίζοντας τον εαυτό του

όχι από τις πράξεις μα από τα λόγια,

ξεφυλλίζει το βιβλίο της ζωής του

υπογραμμίζοντας κάθε αφυπνιστική στιγμή της διαδρομής

και σχεδιάζοντας αμετακίνητα περιγράμματα

στα περιθώρια των σελίδων

σαν υποσχέσεις χαραγμένες σε περγαμηνή

με αόρατο μελάνι 

και ύστερα το τοποθετεί ξανά στο σκονισμένο ράφι

ενώ από μέσα ξεγλιστρούν σελίδες 
με ανεκμυστήρευτες αγάπες και απώλειες

που δεν περιμένει πια να ξαναζήσει,

επιμύθια ανομολόγητων φόβων

που δεν πρόκειται να ομολογήσει,

μέρη της πλοκής του σεναρίου

που δεν χρειάζεται να επινοήσει,

τυχάρπαστα κομμάτια ενός παζλ

που θα πρόσθεταν κάτι περισσότερο

σε αυτό που δεν πρόκειται ποτέ να ανακαλύψει,

κάθε λογής απάντηση σε οποιαδήποτε ερώτηση

δεν χρειάζεται πλέον να απαντήσει

και επιστρέφει στη δική του αλήθεια

που ίσως δε συνάδει με τις επικρατούσες

αλλά μπορεί μονάχα να επινοηθεί

από κάποιον που είναι πρόθυμος

να παραμένει αμετακίνητος στο πέρασμα των εποχών

μέσα σε μια πραγματικότητα

που δεν προτίθεται ποτέ να αμφισβητήσει.

Βασιλική Δραγούνη

ΑΛΤΣΧΑΪΜΕΡ

Έχει αναγάγει την τοποθέτηση

πραγμάτων σε λάθος θέση

σε υψηλή τέχνη

σαν μέσα του να υπάρχει

ένα σκανταλιάρικο μικρό παιδί

που κάνει μια φάρσα σε έναν φίλο

αποκρύπτοντάς του

ένα κομμάτι χαρτί,

μια κλειδοθήκη,

κάτι ελάχιστης σημασίας

και στη συνέχεια διασκεδάζει

παρακολουθώντας τον εαυτό του

να το ψάχνει ξέφρενα.

Δεν θα ήθελε να ξέρει

πόσο χρόνο ξόδεψε

σε όλες αυτές τις άκυρες στιγμές

ψάχνοντας για κάτι

που πίστευε πως είναι εκεί που δεν ήταν

γιατί ήταν όντως εκεί

ένα λεπτό πιο πριν.

Δεν θα ήθελε να ξέρει

πόσο συχνά επανέλαβε τα βήματά του,

επανεκτέλεσε τη δουλειά του,

επανεξερεύνησε την ψυχή του,

προσπαθώντας να βρει τον πολιούχο άγιο

των απολεσθέντων αντικειμένων

που θα σηκώσει το κουτί

των ξεχασμένων θησαυρών

και των παραπεταμένων μπιχλιμπιδιών

πίσω από έναν αόρατο πάγκο,

για να θυμηθεί επιτέλους

τι έψαχνε μανιωδώς

και μ' ευγνωμοσύνη και ανακούφιση

να του πει "ευχαριστώ".

Βασιλική Δραγούνη

ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ

Οι δημιουργοί των καινοτόμων θεσμών

δεν προσπαθούν να επιβάλουν πλέον στους συντάκτες

το άκαμπτο σενάριο της τάξης:

"Τέλος χρόνου! Τα μολύβια κάτω!

Δεν επιτρέπονται αλλαγές στις απαντήσεις!"

Στην πραγματικότητα,

όσοι αντιλαμβάνονται την διαφωνία

μόνο σαν παιχνίδι εξουσίας

έχουν ακριβώς αντίθετες προθέσεις:

"Επανεξετάστε τις απαντήσεις

και τροποποιήστε τις όσο χρειάζεται

αποφεύγοντας κάθε επίμονη

και επαναλαμβανόμενη τυχαιότητα

ή απλά διορθώστε τις προσεκτικά

αλλά χωρίς παρεμβάσεις στις ρυθμίσεις

του παιχνιδιού των χρηστών της “λογικής”

και της “κοινής αίσθησης”."

Βασιλική Δραγούνη

ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΣΤΗΝ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ

Πιστεύεις πως είναι πιθανόν

να ζούμε σε ένα γιγαντιαίων διαστάσεων

γυάλινο μπουκάλι

-σαν κάποια μέθοδο θεραπείας

και σωφρονισμού μαζί-

χωρίς να υπάρχει πουθενά

το βέλος της εξόδου;

Νομίζεις ότι είναι δυνατόν

η εμφανής αδιεξοδικότητα

και η παρακρατημένη ελευθερία κινήσεων

να εμποδίζουν την απόδραση

της ελάχιστης πιθανότητας

που διασφαλίζει την ίαση;  

Τίποτε πιο απατηλό από τα προφανή

"ενδεχομένως" και "ίσως".

Ακόμη και το "μάλλον"

πιθανώς υπεκφεύγει.

Βασιλική Δραγούνη

ΒΑΘΥ ΜΟΒ

Τι είναι ακόμα πιο άδειο

από μια μέρα που δαπανάται;

Ίσως ένα ακαθόριστο κενό 
που περιμένει τον νέο κάτοχο.

Η βεβαιότητα της  συνύπαρξης

με βαθύ μοβ

ζωγραφίζει τους τοίχους,

τα παράθυρα κρατούν

την θέα για τον εαυτό τους

εμποδίζοντας τις πτώσεις

στο ανικανοποίητο

και το ταβάνι δεν στάζει πια

απολύτως τίποτα

για να γλιστρούν οι μέρες.

Η δύναμη της συνήθειας

στερητική ποινή

και η έκτισή της

διαρκής μετατόπιση.

Βασιλική Δραγούνη

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΧΑΜΕΝΗ ΕΞΟΙΚΕΙΩΣΗ

Πειράζει λίγο στην αρχή, σαν περιττή ενόχληση,

μα γρήγορα εξελίσσεται σε κρίση πανικού

και καταστρέφει τις καλύτερες προθέσεις

επιβάλλοντας μη διαπραγματεύσιμα όρια

που διαφοροποιούν τα πάντα έως ότου

η εξοικείωση θαφτεί στην αρχαιότητα.

Η μνήμη δεν εξυπηρετεί πλέον καλά,

μόνο οι γραπτοί κατάλογοι και οι λίστες

που εξακολουθούν να περιμένουν υπομονετικά

κάτω από γραφικές όψεις σπειροειδούς σκόνης

ή μέσα σε χάρτινα κιβώτια, στοιβαγμένα

στα πιο ψηλά ράφια, στα πιο σκοτεινά δωμάτια.

Βασιλική Δραγούνη

Η ΕΚ ΤΩΝ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΩΝ ΣΩΤΗΡΙΑ

Λένε

να σώζεις πρώτα

εκείνους που κλαίνε

και απαντώ ναι, βέβαια

αλλά όχι πάντα...

σώσε πρώτα εκείνους

που κλαίνε για τους άλλους

και άσε τους μεμψίμοιρους

να περιμένουν.

Βασιλική Δραγούνη

Η ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ

Υπήρχαν "κοινωνικά συμβόλαια",

γραπτές δηλώσεις

κι ενυπόγραφες (δημοσιονομικές) δεσμεύσεις,

όλα όμως έχουν παραμεριστεί

σαν σπασμένα μολυβένια στρατιωτάκια.

Άσε το παιχνίδι να συνεχιστεί έτσι,

είμαστε "εμείς" εναντίον "αυτών" για πάντα.

Οι αληθινοί πολεμιστές αποτυγχάνουν

μόνο αν ξεμείνουν από εχθρούς.

Κυνήγησέ τους, σπρώξε τους,

πιάστους από το λαιμό,

δείξε τους ποιος είναι ο αρχηγός

-πρόσεξε όμως μην λερώσεις

τις γυαλιστερές σου μπότες

γιατί έχουν ήδη ανακαλύψει

ευφάνταστες εκφράσεις

με διφορούμενο περιεχόμενο

για την αποτροπή των ισχυρών εχθρών

από το θεμελιακό δικαίωμά τους

να 'ναι χαμένοι στη χαρά της μάχης.

Βασιλική Δραγούνη

ΤΑ ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ ΜΙΑΣ ΔΥΣΚΟΛΗΣ ΜΕΡΑΣ

Τι μπορείς να εμπιστευτείς

αν όχι το τέλος του κόσμου;

Παλιρροϊκά κύματα; Φλόγες;

Πυρηνικές δοκιμές; Την οργή των θεών;

Τους τέσσερις ιππότες της Αποκάλυψης

που έρχονται καταπάνω σου με ποδοβολητά;

Ναι, ειδικά αυτό.

Προς τι όμως οι κραυγές κι οι ιαχές;

Δεν είναι καλύτερα

να κατεδαφιστούμε με στυλ;

Σήκωσε το ποτήρι και κάνε πρόποση

στο επερχόμενο τσουνάμι.

Κάνε άλμα μέσα στη ρωγμή της γης.

Αγκάλιασε το χάος.

Τράβηξε μια καρέκλα στο γκαζόν

καθώς ο μετεωρίτης κατεβαίνει

και κάθισε απλά να χαλαρώσεις

απολαμβάνοντας την θέα.

Είχες μια δύσκολη μέρα, φίλε μου;

Υπομονή. Σχεδόν τελείωσε.

Βασιλική Δραγούνη

ΑΔΙΕΞΟΔΟ

Νεκρική σιωπή

σπάει την πτώση μου.

Οι σκοτεινές γωνίες του νευρικού μου γέλιου

αδρανοποιούν την αυτοκαταστροφή

προσπαθώντας να βρουν το θάρρος

να ζητήσουν δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες.

Τα πυρωμένα βέλη του εναντίου

διαπερνούν το προστατευτικό κενό

ελπίζοντας να βρουν τη χαμένη σοφία

στα μάτια των νεκρών φιλοσόφων.

Η μακρινή υπενθύμιση

του θλιβερού απολογισμού

πατάει το φράγμα

του σωστού και του λάθους.

Βασιλική Δραγούνη

ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ

Εσύ, στην άκρη όλων

κι εγώ στο κέντρο

ενός γυαλιστερού τροχού 
που περιστρέφεται

με απότομες εναλλαγές

πάνω απ' το ίδιο μαγνητικό,

βαρυτικό,

χωροχρονικό πεδίο.

Μου πετάς μαχαίρια ρίψης

με διπλή λεπίδα

και γελάς αυτάρεσκα

σε κάθε άκυρη προσπάθεια διαφυγής

υψώνοντας τα χέρια σου ψηλά

στις επευφημίες του ακροατηρίου

-ένα μαχαίρι 
σε κάθε δάχτυλο.

Βασιλική Δραγούνη

ΨΑΛΙΔΙ

Συνηθισμένο να ακονίζει το σκοτάδι,

αφημένο σκόπιμα ανοιχτό

για να προτείνει χρησιμότητα

ή πρόθεση -αν έχει.

Με έναν σιδερένιο πείρο

να κρατά το περίγραμμά του άθικτο

όσο εκείνο ψαλιδίζει τις υφές της ύπαρξης

σαν όπλο, αν είναι ένοχο

σαν εργαλείο, αν είναι απαραίτητο

σαν ένα αντικείμενο που η τέχνη έχει κλέψει

για να αποκρύψει ιστορίες βαμμένες με αίμα

ή για να του δώσει ένα άλλο νόημα

-αν το νόημα εδώ έχει αξία.

Βασιλική Δραγούνη

ΜΙΑ ΑΙΩΡΟΥΜΕΝΗ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ

Σαν καρτουνίστικες φιγούρες

από κόμικς περασμένων δεκαετιών

υπερήφανες ναρκισσιστικές μοναξιές

περιφέρονται στα πεζοδρόμια

με φθαρμένα ρούχα και όνειρα

με μια ψευδαίσθηση ανεμελιάς

ή αδρής περιπέτειας

κι έπειτα με σκυφτό κεφάλι

στην πορεία

αναζητώντας την χαμένη αθωότητα

που αφήσαν έκθετη στην αποσύνθεση

νυχθημερόν μπλεγμένοι

στα τυχάρπαστα βασανάκια τους.

Οι άγνωστοι διαρκώς αυξάνονται

μα η απόσταση

τους απαιτεί μόνους στο παρόν

να εξερευνούν τον ενδιάμεσο χώρο

της οριακής ακινησίας

προτρέποντάς τους να προσέξουν

την αιωρούμενη προειδοποίηση

πάνω από έναν φίλο

που είναι στην πραγματικότητα ο εχθρός

μέσα σε άσχημη μεταμφίεση.

Βασιλική Δραγούνη

ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ 

ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ

ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΤΗΣ

1ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΛΟΓΟΥ, ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ

ΟΙ ΕΠΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΤΗΣ ΕΓΓΥΤΗΤΑΣ

Και το ξέρεις, άραγε,

πως κάτω απ' την ευγενική,

καλογυαλισμένη επιφάνεια

σε κοιτά κατάματα

το τέρας του πυθμένα;

Γνωρίζοντας καλά

τις επενέργειες της εγγύτητας

σαλιώνει τα βέλη με λέξεις

και σημαδεύει δεδομένα

συνθλίβοντάς τα στις γωνιές

του λογικού προσχήματος

με μια λεπτή αίσθηση

αποστροφής στο βλέμμα.

Βασιλική Δραγούνη

ΔΕΥΤΕΡΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

Είμαστε σκέψεις ταπεινές

διάτρητες από κενά

χωρίς αισθητό βάρος.

Γεννημένες παράξενες

με μάτια σαν καθρέφτες

που βλέπουν μέσα και έξω απ' τον χρόνο

σε κάθε πόνο και χαρά που επιταχύνει -ή επιβραδύνει

το εύπλαστο τώρα,

στο φως και στο σκοτάδι

μα όχι στο ημίφως.

Είμαστε αμαρτωλές.

Ακούμε το ανείπωτο

και αναπτύσσουμε τις εικασίες μας

υπεξαιρώντας τον χρόνο.

Το φως μας απορροφά.

Είμαστε αόρατες.

Τίποτα δεν μας αγγίζει.

Το σκοτάδι μας ακολουθεί

και οι σκιές υπογραμμίζουν

το περίγραμμά μας.

Είμαστε τομές στο κενό

ενός άτυπου ορίζοντα.

Είμαστε βαθιές σαν τον ασύνειδο κοχλία.

Ακατανόητες.

Είμαστε καθάριες σκέψεις

που άλλοτε διαπερνούν την ύπαρξη

κι άλλοτε χάσκουν 

και πέφτουν μέσα της.

Αναπνέουμε, αναπνέουμε.

Μεταφέρουμε μηνύματα.

που σχηματίζουν λέξεις.

Άκουσέ μας, άκουσέ μας.

Είμαστε όλα όσα είσαι

-αν ήξερες μονάχα...

Βασιλική Δραγούνη

ΤΟ ΑΥΤΟΓΡΑΦΟ

Μην σταματάς να γράφεις,

ένας γνωστός συγγραφέας

μου είπε κάποτε

υπογράφοντας το βιβλίο του,

αναζήτησε πάντα

την αλήθεια.

Το θέμα είναι, επεσήμανε,

πως κάποιοι δεν το κάνουν

μα δεν βρίσκουν χρόνο

ούτε για τη ζωή, όπως είναι.

Δεν βρίσκουν χρόνο να δώσουν

φαγητό στους πεινασμένους

νερό στους διψασμένους

ρούχα στους άπορους

φροντίδα στους αρρώστους.

Δεν βρίσκουν χρόνο να επισκεφθούν

ορφανοτροφεία

νοσοκομεία

οίκους ευγηρίας

ή και φυλακές ακόμα.

Παρά ταύτα, είπε,

οι συγγραφείς εξακολουθούν να γράφουν

ελπίζοντας ότι θα πουν

κάτι αληθινό

-και ίσως και να το κάνουν.

Η ουσία είναι, τόνισε,

πως λίγοι το κατορθώνουν.

Οι περισσότεροι γράφουν για τη ζωή

όπως επιθυμούν να είναι

και όχι όπως πραγματικά είναι

για πολλούς ανθρώπους.

Κρίμα.., αναστέναξε,

υπογράφοντας ένα ακόμη βιβλίο,

μα αυτή είναι η αλήθεια

-δυστυχώς.

Βασιλική Δραγούνη

ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΗ ΣΥΝΤΑΓΗ

Το χέρι αναγνωρίζει το μολύβι

και το χαιρετά σαν ένα παλιό φίλο

που ξανασυνανατά τυχαία.

Το χαρτί είναι εκεί, περιμένοντας.

Το απόγευμα γίνεται πολύ ήσυχο

με μια ανυπόμονη παρόρμηση να πλανάται στον αέρα

και με τα μικροσωματίδια αυτογνωσίας

να παρακολουθούν σαν να γνωρίζουν,

σαν να καταλαβαίνουν.

Έφτασε σχεδόν η ώρα

για να προσθέσω ψυχή στους ήχους των φωνηέντων

και δύναμη στην καρδιά των συμφώνων,

πάντα σε αναλογία με ένα μικρό μέτρο μουσικής.

Κάποια δόση αλήθειας;

Μερικές φορές. Όχι πάντα.

Υπάρχει μία υψηλότερη αλήθεια

με μεγαλύτερο ειδικό βάρος από την ιστορία.

Προτιμώ περισσότερο τα ρήματα από τα επίθετα,

είναι πιο διασκεδαστικά.

Και για το τέλος θα χρειαστώ λίγη μαγεία

από το φως των αστεριών,

την ανατολή ή ένα θλιμμένο βλέμμα,

ως ποιοτική και όχι ως ποσοτική αναλογία.

Ό,τι επιπλέον προστεθεί, πλεονάζει.

Βασιλική Δραγούνη