ΕΑΡΙΝΗ ΙΣΗΜΕΡΙΑ 

 

Εαρινή ισημερία 

ηλιόλουστη και παγωμένη,

δραματική χορογραφία

επί πολιτικής σκηνής.

Σε ατάραχη λίμνη

στριμωγμένη

με έντονο ροζ γεμίζει

τη βάρκα της συγκομιδής.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΑΠΟΣΤΑΤΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ

 

Έσπασαν το παράθυρο για να πετάξουν στην πισίνα

τα βιβλία του Μπουκόφσκι και της Πλαθ.

Αναδύθηκαν απ’ το νερό αναβαπτισμένοι.

Παρήγγειλαν μπισκότα και ποτά στο μπαρ.

Η Σύλβια είπε ότι τα μπισκότα ήταν καμένα.

Μετά αποκοιμήθηκε.

Άφησε ψίχουλα στα σεντόνια.

και έριξε κρασί στα μαξιλάρια.

Ο Τσαρλς έσβησε τα τσιγάρα του στο στρώμα.

Οι αποστάτες ποιητές κατέστρεψαν το δωμάτιο του ξενοδοχείου

και πέρασαν από τη ρεσεψιόν

χωρίς να πληρώσουν τον λογαριασμό.

Τα φαντάσματα στην πισίνα, ήταν καταθλιπτικά

ούτως ή άλλως.

 

Βασιλική Δραγούνη

Excerpt from the poem “surreal tangerines” by Charles Bukowski, featured in his collection Slouching Toward Nirvana

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΧΑΜΕΝΗ ΜΕΡΑ

 

Τι μπορεί να πάρει κανείς πίσω

απ’ το χρόνο που ξοδεύτηκε τόσο άσκοπα;

Οι σημερινές πληγές ήταν αναίμακτες,

όπως όλες οι μικρές ενοχλήσεις:

πράγματα που έμειναν ανεκτέλεστα,

ημιτελείς επιχειρήσεις, αναποφασιστικότητα -

τίποτα αρκετά σημαντικό

για να αναφέρεις, μόνο τα συνηθισμένα.

Τι κρατάει τη ζωή τόσο αδυσώπητα;

Οι κύκλοι που κάνει κανείς

όταν το μυαλό βασανίζεται

με ανησυχίες και προβληματισμούς,

οι βιασύνες που μπλοκάρουν,

οι λάθος κατευθύνσεις που λαμβάνεις

αναζητώντας τη χαμένη μέρα,

όταν η προσπάθεια επιβραδύνεται και συνειδητοποιείς

ότι και το αύριο θα είναι γεμάτο

από τις σημερινές αναβολές; 

 

Βασιλική Δραγούνη

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ

 

Πτυσσόμενα στιλέτα και θάνατος

κληροδοτημένα την αυγή, το τρίτο μάτι ξεχασμένο

χαμένο στους λαβυρίνθους της αμηχανίας.

Σε μια θάλασσα εξορίας

το όνειρο επιπλέει μαραζωμένο, μπερδεμένο

στο αιωρούμενο και αμβλύ μυαλό

και στον αφρό του στόματος

αγκαλιά με την αρχέγονη φρίκη -

πανδαιμόνιο της δικής μας δημιουργίας,

γεννημένο στο αιματοβαμμένο πρωινό

κι αν είναι αυτές οι τελευταίες λέξεις 

που πέφτουν κατακόρυφα από τους γκρίζους ουρανούς, 

ας είναι.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΑΝΑΧΩΡΗΣΕΙΣ

 

Εκπομπές CO₂ από κινητήρες τζετ,

γραμμωτοί κώδικες και υποσχέσεις,

αποχαιρετισμοί και μάτια άδεια..

κι ο Άγιος Πέτρος με ένα αυτόματο

ανοίγει δρόμο μέσα απ’ τα συνωστισμένα σύννεφα

και περιμένει στις αφίξεις

απλώνοντας τα χέρια σαν φτερά.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “The Hand” by Salvador Dali, 1930

ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΦΩΣ

 

Οι πρωινές ειδήσεις, ένα ακόμη σοκ

για όλο το σύστημα -

ακόμα και για τις οικείες εποχές μας.

Κι όλος ο κόσμος...

ανθρώπινος και φυσικός, στην προβλέψιμη θέση του

σε σχέση με τον ήλιο.

Οι προκλήσεις χτυπάνε, όχι κάθε δύο εβδομάδες πλέον

αλλά κάθε μέρα, χωρίς προειδοποίηση.

Πώς κρίνεται η ποιότητα ζωής

σε δύσκολους καιρούς,

όταν η επόμενη στιγμή ανατρέπει τη χθεσινή

που ήταν ήδη εκτός ισορροπίας;

Είμαστε ανάμεσα σε τόσους άλλους στη συγκέντρωση

με αυτοσχέδιες πινακίδες,

ψάχνοντας για φως.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Cities full of empty people” by Lesley Oldaker Fine Art

PANORAMA INTERNATIONAL LITERATURE FESTIVAL 2025: VASILIKI DRAGOUNI, DELEGATE, GREECE

Facebook Link: https://www.facebook.com/WritersCapitalFoundation/videos/panorama-international-literature-festival-2025-vasiliki-dragouni-delegate-greec/991885982917425/

YouTube Link: https://www.youtube.com/watch?v=YmjcT-xhrUI

 

We’re proud to spotlight Vasiliki Dragouni, born in Athens, Greece—a poet and prose writer with a BA in English Literature and a Master’s in International Studies. Author of fifteen poetry collections, including Flight to the Light (2017) and Kronos Chronos (2024), her works, translated into nine languages, grace global anthologies. Her prose, like Red is Worn Upon the Heart (2020), shines in multilingual editions. An aviation professional and editor of Writers Edition, she bridges cultures with her art.

In this video presentation, explore Vasiliki’s lyrical brilliance. Join us at Panorama International Literature Festival 2025 to celebrate her remarkable journey.

Brought to you by

Writers Capital International Foundation

www.writerscapital.org

Follow us for more literary updates:

Twitter: @WritersCapital | Instagram: @writerscapitalfoundation

#PILF2025 #VasilikiDragouni #GreekPoetry #KronosChronos #MultilingualArt #LiteraryVoices #WritersCapital #PoetryLovers #GlobalTalent #CreativeSpirit

ΟΛΗ ΑΥΤΗ Η ΛΑΜΨΗ

 

Γυαλίζει σαν χρυσός.

Είναι όμως χρυσός

ή βάση μέταλλο

που υπέστη μεταμόρφωση

από έναν αλχημιστή,

ένα άγγιγμα μαγείας,

ένα ελιξίριο της αθανασίας

ή μήπως είναι

λάδι βάσης

μεταμορφωμένο σε σπινθηροβόλο

πλαστικό γκλίτερ

με πάρα πολύ αληθινή

αθανασία;

Λαμπερά, αστραφτερά σκουπίδια

με αιώνια ζωή,

όλη αυτή η λάμψη.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΠΛΑΓΙΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ

 

Ο έλεγχος αφαιρέθηκε από το μενού

αφήνοντας μες στο μυαλό ένα αδυσώπητο χάος,

αφήνοντας χειμώνα μες στην άνοιξη.

Σε λασπώδεις εκτυπώσεις πλάγιας διαδρομής

η γη είναι ντυμένη στο χιόνι.

Μαύροι κορμοί δέντρων χωρίς φύλλα

και απανθρακωμένα κλαδιά, εύγλωττα σαν χέρια,

υπογράφουν χωρίς λόγια.

Καθώς τα pixel πεθαίνουν μπροστά στα μάτια μας,

η καταστροφή είναι ένας τρόπος σκέψης.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΕΝΑ ΑΙΩΡΟΥΜΕΝΟ ΔΩΜΑΤΙΟ

 

Ποιος θα σε παρηγορήσει στη δύσκολη ώρα

όταν σιωπάς σαν πέτρα και μονολογείς

ότι δεν έχει μείνει τώρα τίποτα από σένα

για να σώσεις,

όταν βρίσκεσαι σε ένα αιωρούμενο δωμάτιο

του εαυτού σου

όπου παραπονιέσαι

ότι μετά από όλη αυτή την καταιγίδα και το κλάμα

υπάρχει μόνο ξηρασία;

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Desert and galactic sky with wandering cloaked figure” by Bruce Rolff

ΠΑΛΛΟΜΕΝΟΣ ΠΥΡΗΝΑΣ

 

Η ιστορία μεταφέρεται από το βιβλίο στην οθόνη -

εδώ είναι η άλωση, εδώ η επικάλυψη:

Oι τεκτονικές πλάκες απορρίπτουν τη στοίβα

ο σεισμός μετατοπίζει τον φλοιό πάνω απ’ το έδαφος

με χάσματα, υψώματα, βουνοκορφές και πτώσεις.

 

Οι βαλβίδες των ηφαιστείων εκτοξεύουν φλόγες

πυροκλαστικά πετρώματα λάβας

αποθηκευμένη πίεση, λιωμένο μάγμα

στην καρδιά του πλανήτη, στον παλλόμενο πυρήνα.

 

Οι θερμοπίδακες εκτινάσσουν το πυροβόλο ύδωρ τους.

Το κυκλικό κλάμα της πλημμύρας, το σύννεφο των υδρατμών

εξαπλώνεται ραγδαία σε όλα τα εδάφη,

από τους πολυεπίπεδους ορυζώνες

μέχρι τους αμμόλοφους της ερήμου.

 

Οι πύρινες λαίλαπες τροφοδοτούνται

από ριπές ανεμοστρόβιλων

που διαστρεβλώνουν τα μοτίβα τους - στόμια νερού,

συστροφή των διαβόλων της σκόνης.

Καθώς οι πυρκαγιές σβήνουν μάταια στο διάβα τους

ο άνεμος φυσάει γεωργικές λεπίδες με μακρόσυρτο συριγμό.

 

Γη, αέρας, φωτιά, νερό, εναλλαγή...

αφήνει τους ανθρώπους αβοήθητους, ανίσχυρους.

Το πρίσμα του ουράνιου τόξου, αποτύπωμα ηλίου και της βροχής

θυμίζει τη συνθήκη της δημιουργίας

επειδή τα βασικά στοιχεία - αν και υπό διαχείριση

ξεφεύγουν απ’ τον επιτήδειο έλεγχό μας.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΒΑΘΙΑ ΚΑΤΑΨΥΞΗ

 

Το νερό βράζει

και τα ψάρια πνίγονται

το πρωί στο ενυδρείο.

Η αγωνία ορμάει σαν γλυκιά συμφωνία,

αισθάνεται τη στοργή του μεταμοντέρνου κόσμου.

 

Μία κυκλική ζωή δεν τελειώνει με ένα κλικ,

είναι εφήμερη, ευμετάβλητη,

φορά τη μουσική των αστρικών γραμμών

και χύνει το ασημένιο αίμα της

στη βαθιά κατάψυξη.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΤΟ ΚΑΤΩΦΛΙ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ

 

Οι μακρινές κορυφογραμμές διαβρώνονται σε ομίχλη,

τα περιγράμματα υποχωρούν στο χώρο και το χρόνο.

Προσπαθώντας να ξεφύγουν απ’ τον εναγκαλισμό

των κοιμισμένων δέντρων και της ετοιμοθάνατης βλάστησης,

σπρώχνουν πέρα ​​από τις αγκυλώσεις, τις αποφράξεις

και τους αιχμηρούς πόνους,

ανακαλύπτουν το κατώφλι του χειμώνα

που γίνεται άνοιξη.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΧΩΡΙΣ ΑΝΑΙΣΘΗΤΙΚΟ

 

Αγαπητέ Αδάμ,

 

Θα αφαιρέσω ένα πλευρό μου - χωρίς αναισθητικό

και θα δώσω αυτό το αιματοβαμμένο κόκκαλο πίσω σε εσένα.

Μάζεψα όλα τα κομμάτια μου, ραμμένα με φροντίδα

Κάθε τρέμουλο του φόβου, κάθε στοιχειωμένο ίχνος

Κάθε καλυμμένη ουλή, κάθε πληγή που αποκαλύπτεται.

Με κάθε βήμα επιλέγω να επιμείνω, να αναπνεύσω στο παρόν

να χορεύω μες στις καταιγίδες χωρίς φόβο

Με κάθε χτύπο της καρδιάς, υφαίνω ένα νέο τραγούδι.

Αναδύομαι από τις στάχτες αβλαβής

Οι μάχες μου διαμόρφωσαν αυτό που είμαι -

τη δύναμη που ανακάλυψα, την ησυχία που εξημέρωσα.

Μέσα από τις κοιλάδες του σκότους, κουβαλάω το φως μου

Με τη ζεστασιά του πνεύματός μου κατακτώ τη νύχτα

Με την αγάπη ως πανοπλία και την ελπίδα για οδηγό μου

περιηγούμαι στη ζωή, με νέα δύναμη μέσα μου.

 

Εύα

 

Βασιλική Δραγούνη

ΑΠΟ ΑΓΚΑΘΙ ΣΕ ΑΓΚΑΘΙ

 

Ένας άνεμος θυμού -

ένα παράθυρο κροταλίζει στο σκοτάδι

και κάτι άγριο

σπάει το ποτήρι και αφήνει το σημάδι του:

έναν σπασμένο ιστό

που εκτείνεται από αγκάθι σε αγκάθι,

τον ιδρώτα της δροσιάς, τη γουλιά του αίματος,

το καθημερινό ψωμί, το άκαμπτο ζύγι,

το μόχθο..

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Dream” by Amir Karimian

ΕΝΑ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ

 

Κάποια στιγμή,

μετά το χτύπημα του ανεμοστρόβιλου,

άνθρωποι εμφανίζονταν στο πεζοδρόμιο για να δουν

τι είχε απομείνει από τους εαυτούς τους.

Το αποτύπωμα του ανεμοστρόβιλου

για ορισμένους ήταν αρκετά μεγάλο

για άλλους, όχι τόσο.

 

Ένα παλιό σπίτι βρήκε ένα νέο οικόπεδο.

Ένα δέντρο ντύθηκε

με το καλύτερο κοστούμι ενός αγρότη.

Ωστόσο, μερικά σπίτια παρέμειναν τόσο άθικτα

σαν να απέκτησαν μια στρώση φρέσκιας μπογιάς,

νέα στέγη και παράθυρα.

 

Κανείς δεν ξέρει γιατί κάποιοι τιμωρήθηκαν

και κάποιοι άλλοι όχι,

γιατί κάποιοι έχασαν τόσα πολλά

ενώ κάποιοι άλλοι γελούσαν

με το όλο θέμα.

 

Όχι, δεν είχε καμία σχέση με την αμαρτία ή την αρετή.

Όχι, δεν ήταν η οργή του Παντοδύναμου

ούτε ένα όραμα του τέλους.

Κι όμως… κι όμως…

υπήρχαν αυτά τα ιπτάμενα καπέλα.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΕΚΤΟΣ ΟΠΤΙΚΟΥ ΠΕΔΙΟΥ

 

Προσπάθησες να τοποθετηθείς

κάπου στη μέση

αλλά βρήκες ότι δεν υπήρχε μέση 

μόνο ξεχωριστά πεδία βαρύτητας

διαχωρισμένα από τεράστια κενά

στο οποία τίποτα δεν μπορούσε να επιβιώσει.

 

Τα πεδία βαρύτητας

ήταν μόνο εκεί

για να σε τραβήξουν μέσα

σε μια βίαιη αποτέφρωση

καθώς έμπαινες στην ατμόσφαιρα

με εκτυφλωτική ταχύτητα.

 

Τα βαριά φτερά

κρατήθηκαν για μια στιγμή

από τους ανέμους του τρόμου

για να καταρρεύσουν και να εμβαθύνουν ξανά

φλερτάροντας με την ομοιοκαταληξία

των σκοτεινών νερών

και τη γλυκιά αγωνία

εκτός οπτικού πεδίου.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΑΝΘΡΑΚΕΣ Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ

 

Τα παγόβουνα λιώνουν

τα διαμάντια διαλύονται σε άμμο

και συσσωρευμένη σκόνη - 

άνθρακες ο θησαυρός.

Τα αεράκια επιταχύνονται

σε ανέμους τυφώνα,

τα μαλλιά σου γκριζάρουν

όπως και των συγγενών σου,

οι ρωγμές στο πρόσωπό σου

ταιριάζουν με αυτές της γης,

αλλά αυτός ο τρεμάμενος ουρανός

σηματοδοτεί μια κοσμική αναγέννηση

οπότε μην ανησυχείς τόσο πολύ,

δεν υπάρχει λόγος να φοβάσαι.

Οι εξωγήινοι δεν θα σε βλάψουν.

Είσαι τυχερός που είσαι εδώ.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΕΚΤΟΣ ΚΛΙΜΑΤΟΣ

 

Μετά από τυφώνες κι ανεμοστρόβιλους

και πυρκαγιές που σάρωσαν και κατέστρεψαν,

οι άνεμοι άρχισαν να ελαττώνονται

και οι άνθρωποι χάρηκαν, ξεχνώντας

πως τα πάντα είναι συνδεδεμένα μεταξύ τους

με τους κύκλους και τα ρεύματα

κι ότι οι νόμοι της φύσης υποκλίνονται

στην κλιματική αλλαγή.

 

Οι άνεμοι εξασθένησαν.

Χωρίς μία πνοή αέρα,

οι σημαίες κρέμονταν βαριές στους στύλους τους.

Πού ήταν οι θαλάσσιες αύρες και οι ζέφυροι,

οι πνοές του ανέμου που πετούσαν χαρταετούς,

τα θερμικά ρεύματα και τα τραγούδια του ουρανού;

Οι πόλεις έμειναν στάσιμες

κάτω από μολυσμένους ουρανούς.

Οι άνθρωποι φορούσαν μάσκες.

Τα ιστιοπλοϊκά έμειναν σε ακινησία

και οι ανεμόμυλοι πάγωσαν στο χρόνο.

 

Οι συγγραφείς μαράζωναν σε ύφεση

χωρίς ριπές έμπνευσης -

υποχωρούσαν στη μνήμη του ανέμου

που κάποτε έφερνε λέξεις και φράσεις στο μυαλό.

Τώρα όμως τίποτα δεν είναι δεδομένο.

Ένα σύννεφο αποσύνθεσης

πλανάται στην επίδοξη στρατόσφαιρα

σφυρίζοντας μελωδίες εκτός κλίματος.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: Surreal Climate Change by Michael Piepgras, 2023

ΚΥΝΟΔΟΝΤΕΣ

 

Δίπλα στον σπασμένο καθρέφτη

μια τούφα απ’ τα μαλλιά της Μέδουσας -

ένα κομμένο φίδι

με κυνόδοντες ενσωματωμένους

σε ένα πέτρινο χέρι

που κρατά ακόμα ένα σπαθί.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΚΑΘΩΣ ΟΙ ΕΡΩΤHΣΕΙΣ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ ΜΑΣ

 

Η υπόσχεση για μεγαλύτερη σαφήνεια

σε κάνει να μπερδεύεσαι -

σαν την επίκληση σε έναν θεό

που δημιούργησε την υπερμετρωπία

μόνο για να αποδείξει ότι βρίσκεται κοντά σου

κι όμως εξακολουθείς να κοιτάς με απορία

έξω από το παράθυρο

ελπίζοντας να διακρίνεις κάτι.

 

Σάββατο βράδυ, το αλκοόλ

είχε όλες τις απαντήσεις,

και το επόμενο πρωί ξυπνάς

ξεθωριασμένος σαν τα χρώματα

σε μια παλιά σημαία

μιας χώρας που δεν υπάρχει πια

αν και όλοι κάποτε λατρέψαμε.

 

Βασιλική Δραγούνη