ΤΟ ΚΛΟΥΒΙ

Όλη τη νύχτα οι καμπάνες

πενθούν τα νεκρά δευτερόλεπτα,

κρεμασμένα κι αιωρούμενα

στο ατελείωτο μαύρο

της ανυπαρξίας

κι οι εσπερινοί αντιλαλούν

των τελετών τον απόηχο

στις σιωπηλές ώρες

της αγρύπνιας.

    

Εκεί που το αρχαίο φως

σαλεύοντας ωχρό

βρίσκει το δρόμο,

αγγίζει το κρεβάτι

όπου βουλιάζεις σε αέναη αϋπνία

και δραπετεύει πάνω

απ’ τις σκιές των σκέψεών σου,

αναζητώντας μια ελπίδα διαφυγής

στου ορίζοντα τα βάθη.

    

Εκεί που το άχρωμο ξημέρωμα

θα ξεδιπλώσει τα λευκά του πέπλα

απλώνοντάς τα πάνω

από τον θλιβερό κόσμο

και τις χλωμές συγκεντρώσεις

όπου συναντιούνται

ο ήχος κι η σιωπή.

    

Δεν είσαι σαν Εκείνον.

Ποτέ δεν ήσουν, άλλωστε.

Θα πρέπει να γνωρίζεις ότι

έχεις ήδη απομυθοποιηθεί.

Στριμωγμένος στο άβολο κλουβί

του τετελεσμένου

κατέληξες να αυτομαστιγώνεσαι

με ποικίλους τρόπους,

μοιρολατρικά προσμένοντας
το αυτονόητο. 

Βασιλική Δραγούνη

ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ

Ο Θεός δεν στέλνει

ξανά τον Γιο Του.

Δες πώς εξελίχθηκε.

Μετά το πέρασμα, άλλωστε,

δύο χιλιετηρίδων

τίποτα δεν είναι πια το ίδιο.

Για παράδειγμα,

οι έχοντες την εξουσία

δεν σταυρώνουν τώρα -είναι ντεμοντέ.

Μας ποτίζουν μόνο αναισθητικό

για να μας αποξενώνουν

απ' τον πόνο.

Αντάλλαξε, άρα, τον σταυρό του μενταγιόν

με μία μινιατούρα όπλου

μαζικής καταστροφής.

Δεν είναι πλέον Εκείνος

που θα μας επιστρέψει

τη χαμένη μας αθανασία

παρά μονάχα η εξουσία

που θα μας απελευθερώσει από την καθοδήγηση

και τα συμβατικά προτάγματα.

Πώς μπορούμε λοιπόν να είμαστε έτοιμοι,

πραγματικά έτοιμοι

για την επιστροφή Του

όταν εξακολουθούμε ανυποψίαστα

να αρνούμαστε να ακούσουμε

αυτό που πρέπει να ειπωθεί;

Βασιλική Δραγούνη

ΤΙ ΕΙΔΕ Η ΖΩΗ;

Αργά μια νύχτα

η ζωή ξύπνησε με τρόμο,

ανοίγοντας τα μάτια στο σκοτάδι.

Τι είδε η ζωή;

Τίποτα.

Μόνο μια απειλητική, δυσοίωνη μαυρίλα.

Τι αισθάνθηκε η ζωή;

Την ψύχρα ενός παγωμένου αέρα

να διαπερνά το ιδρωμένο δέρμα της.

Έναν φόβο να απλώνεται σαν σάβανο

και να σκεπάζει την ανάσα της

ενώ ο κόσμος κοιμάται.

Η ζωή έγειρε πάλι στο κρεβάτι,

αλλά δεν κοιμήθηκε.

Όχι εκείνο το βράδυ.

Βασιλική Δραγούνη

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ

Ο ΛΥΚΟΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ

Πάντα αισθανόμουν κάπως άβολα

μέσα στο δέρμα μου,

έτσι τελετουργικά διείσδυσα

στην αρχετυπική υπόσταση των λύκων.

Οικειοποιήθηκα τις αισθήσεις τους.

Εμπιστεύτηκα τη διαίσθησή τους.

Κοιμήθηκα καλύτερα με τη ζεστασιά της γούνας γύρω μου.

Έμαθα να κυνηγώ με την αγέλη.

Όταν το φεγγάρι ήταν γεμάτο

ενθάρρυνα τον λύκο που υπήρχε μέσα μου 

στην ενστικτώδη του αναζήτηση

κάτω από το ένδοξο φως.

Εκεί, που η εξημερωμένη φύση

ενδύεται το τοτεμικό προσωπείο της

και καταφέρνει να σπάσει τα δεσμά της και να λυτρωθεί

-έστω και για λίγο.

Βασιλική Δραγούνη

ΤΑ ΚΟΡΑΚΙΑ ΔΕ ΣΙΩΠΗΣΑΝ ΠΟΤΕ

Κοιμήθηκα κι ονειρευόμουν μία ζωή χωρίς χέρια.

Αντ ' αυτών, στο τέλος του βραχίονα

είχα από ένα μαύρο, αρχαϊκό κοράκι.

Κάθε φορά που έκρωζε, ένα άτομο θα πέθαινε

-όχι εκεί που βρισκόμουν αλλά κάπου μακριά,

σε έναν τόπο χωρίς όνομα.

Αγωνιζόμουν να κρατήσω τα κοράκια ήσυχα, μα αποτύγχανα.

Κάθε φορά τον θάνατο στα χέρια μου κρατούσα.

Ξύπνησα εξαντλημένη απ' τ' όνειρο,

εξακολουθώντας μάταια να επιβάλλω τη σιωπή

σε ιαχές και φτερουγίσματα που μαχαιρώναν τον αέρα.

Ήταν δικό μου τ' όνειρο κι ήταν τα χέρια μνήμη.

Βασιλική Δραγούνη

ΣΤΑΧΤΕΣ

Ντύσου στα μαύρα και φίλα με για το αντίο.

Όλα επαναλαμβάνονται στην απουσία μας.

Οι σημαίες κυματίζουν μεσίστιες

και τα στεφάνια κρέμονται στις πόρτες

ενώ κάποιο είδος θανάτου ξεγλιστρά

απρόβλεπτα κι ασύμμετρα

δημιουργώντας συνθέσεις 

με ποικίλα ηχοχρώματα και σχήματα.

Το χειρότερο απ' όλα, ωστόσο,

είναι το κατεστραμμένο παραμύθι.

Τουλάχιστον, είμαστε ακόμα ζωντανοί

μέσα σε ένα ασφαλές νωθρό τίποτα.

Πού είναι η δύναμη που χρειαζόμαστε

για να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο της παραίτησης;

Μας εγκατέλειψε κι αυτή, επιβεβαιώνοντας

το κατεστημένο της αυτοκαταστροφής.

Απ' τις ωραίες στιγμές τι απομένει;

Η απάντηση είναι οι στάχτες, μόνο αυτό.

Βασιλική Δραγούνη

ΜΟΡΦΕΑΣ

Πώς ορίζεται η απώλεια;

Η χρονική στιγμή που χάνεται

στα χαρακώματα της σκέψης;

Πώς ορίζεται η απουσία;

Ένα εξαφανισμένο είδος

που πρέπει να θρηνήσουμε;

Αντέχουμε να σώσουμε τους εαυτούς μας

από το συνονθύλευμα

των άτρωτων ιδεών μας;

Τι ακολουθεί μετά από μας;

Αυθυποβολές επιθυμιών ανεκπλήρωτων

που επιστέφουν στο τίποτα

ή σκέψεις βολικές

που εξατμίζονται

σε τεχνητούς παραδείσους;

Όλη νύχτα

οι μνήμες αγκομαχούν

στου Μορφέα την πλάνη.

Όλη νύχτα

μιλούν μεταξύ τους οι σκιές

και το σκοτάδι ακούει.

Βασιλική Δραγούνη

ΑΝΗΜΕΡΟ ΤΙΠΟΤΑ

Φυσικά, τίποτα δεν κρατάει για πάντα.

Το μέλλον δεν χτίζεται για να διαρκέσει

και η πραγματικότητα δεν είναι αμέτοχη πάσης φθοράς.

Ο κόσμος είναι φτιαγμένος από άμμο,

όχι από τσιμέντο

και τα κάστρα σκορπίζονται στον άνεμο

αφήνοντας εφήμερα ίχνη απατηλότητας

στο αδιάκοπα κυμαινόμενο σκοτάδι

του ανήμερου τίποτα

όπου ο κόσμος που γνωρίζουμε

και ο κόσμος που φοβόμαστε

απειλούνε να συναντηθούν.

Βασιλική Δραγούνη

ΧΑΜΕΝΟΣ ΣΤΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Έγινε επιτέλους

αυτός που πάντα επεδίωκε να είναι:

όχι πια ευάλωτος

στις ζημιογόνες λέξεις των άλλων

μέσα στα πλαίσια της εκάστοτε κριτικής,

της υψηλής αυτής τέχνης

που ασκείται εν απουσία

πραγματικής δράσης.

Έμαθε επιτέλους

τους βασικούς κανόνες προφοράς

κάποιων ταξιδιωτικών διαλέκτων,

μα εξακολουθεί να κάθεται μόνος

σε ένα δωμάτιο γεμάτο ξένους

προσπαθώντας να πιάσει κάποιες

συλλαβές από εδώ κι από εκεί

ή να μιμηθεί ορισμένους ήχους

και κινήσεις.

Αλλά ένα ξεκάθαρο μήνυμα;

Ω, αδύνατον,

είναι ήδη χαμένος στη μετάφραση,

πολύ απασχολημένος για να αντλήσει  

το ουσιαστικό νόημα

μέσα από παράλληλες προσεγγίσεις

μιας διακειμενικής κρυπτικότητας

που προσπαθεί να αποκρυπτογραφήσει

μα εκείνη του αντιστέκεται.

Βασιλική Δραγούνη

ΑΝΑΔΥΣΗ

Ας είναι ένα αίνιγμα ασύμπτωτο

από τον κόσμο των γρίφων,

παλιό, σαν προαιώνια ουτοπία

μα φαινομενικά καινούργιο.

Ας παραμένει ξεχασμένο

στην άλλη υπόσταση των πραγμάτων

μα και εξίσου αληθινό

σαν μια νέα ανακάλυψη.

Κι ας είναι οι λέξεις του γεμάτες τραύματα,

σε μια ασύμμετρη διάταξη

στο μάτι που τις βλέπει

και στη φωνή που τις διαβάζει δυνατά.

Κι ας είναι τόσο σύντομο,

σαν την ξαφνική ανάδυση μιας σκέψης

που απελευθερώθηκε τυχαία

από την σελίδα

σε μιαν επισφαλή προσπάθεια συνάντησης

με την αληθινή στιγμή της

χωρίς ανάγκη να δικαιολογήσει

την απουσία της.

Βασιλική Δραγούνη

ΤΟ ΑΛΛΟ ΝΟΗΜΑ

Οι μέρες έρχονται και παρέρχονται

σαν αθώοι παρευρισκόμενοι

χωρίς άλλα συσσωρευμένα ψυχολογικά,

παράλληλες συζητήσεις, εκζητήσεις και τοποθετήσεις.

Κάποιες λέξεις μόνο σχηματίζουν σκέψεις,

που καλλιεργούν ιδέες,

που υποθάλπουν ένα πλήθος αναμνήσεων

συνδεδεμένων με πολλαπλούς δυσνόητους τρόπους.

Κάποιες άλλες φορές πάλι

οι προτάσεις γίνονται λέξεις, 

οι λέξεις συλλαβές

κι οι συλλαβές φθόγγοι

έως ότου το διαμελισμένο νόημα

να αρχίσει να παρατάσσεται ξανά

ανάμεσα σε διφορούμενες δηλώσεις και στρεβλώσεις,

σαν μια ετεροκίνητη μαριονέτα χωρίς αρθρώσεις.

Βασιλική Δραγούνη

ΑΝΗΚΟΥΣΤΗ ΥΠΟΣΧΕΣΗ

Λυπάμαι, αγαπητές μου λέξεις,

για την ανήκουστη υπόσχεση

ότι η ανακύκλωση μίας αέναης σκληρής αλήθειας 

θα διατηρούσε μια κίνηση

στην ακινησία σας.

Δεν ήταν τελικά καλή ιδέα

για κάποιον ανεξήγητο λόγο.

Και λυπάμαι, αγαπητό μου ποίημα,

που δεν πρόλαβα να σε καταγράψω

όσο ήταν καιρός. Βλέπεις,

νόμιζα ότι θα 'μενες

λίγο παραπάνω, αλλά εσύ

έφυγες ανεπιστρεπτί μαζί με οτιδήποτε άλλο

ήταν στη λίστα με τα ψώνια μου.

Λυπάμαι, τέλος, που το κυρίως θέμα

υπήρξε, ελλείψει συνοχής, τόσο ευμετάβλητο,

τόσο υποκείμενο στην παρεμβολή της τύχης

ώστε αντί ενός χώρου

πρόσφερε ένα κενό.

Δεν μπορούν να γίνουν τροποποιήσεις τώρα,

μόνο ένα νέο σχέδιο.

Βασιλική Δραγούνη

ΚΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ

Κενή σελίδα, με απογοητεύεις τόσο.

Μοιάζεις να καταδικάζεις εκείνες τις λέξεις

που δοκιμάζουν τη σιωπή.

Πόση ακόμη αμφιβολία χρειάζεσαι

για να ενσαρκώσεις έναν στίχο;

Κάποτε ήμασταν τόσο καλά μαζί.

Όταν καθόμασταν αντικριστά κι αδέξια

στο πρώτο φως της κάθε επόμενης ημέρας

παλεύοντας με λέξεις, σκέψεις, κανόνες κι εξαιρέσεις

μέσα σε ένα ανορθόγραφο σύμπαν.

Τώρα, κάθε φορά που σημαδεύω

λέξεις γεμάτες τρύπες

με μολύβι μετέωρο,

μία απειλητική φωνή μου ψιθυρίζει:

"Όλα έχουν ειπωθεί από πριν.

Όλα έχουν ειπωθεί από πριν."

Βασιλική Δραγούνη

REUNION

Δεκαετίες πέρασαν από τις χοροεσπερίδες

και τις σχολικές εργασίες για το σπίτι.

Οι παλιοί κύκλοι των φίλων

τώρα έσπασαν σε μικρά τόξα

που από το καθένα λείπουν

μεγάλα κομμάτια.

Είναι όλοι ενήλικες τώρα -έτσι λέει το ημερολόγιο.

Τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια επιτρέπονται,

τα γονικά ταμπού ξεπεράστηκαν,

τα ψυχολογικά απωθημένα διαγνώσθηκαν.

Να και οι ημιμαθείς παντογνώστες

που δεν κατάφεραν να ανταποκριθούν

στα πρότυπα αποφοίτησης,

μα τώρα υπερήφανα υψώνουν τον πήχη

στο φθαρμένο σανίδι της πραγματικότητας

και παρελαύνουν πάνω του με φορτωμένα όπλα.

Θα μπορούσε να υπάρχει ένα τέρας ανάμεσά τους

-ή κάπου μέσα στον καθέναν τους.

Ο κενός κατάλογος της αμφισβήτησης

είναι τώρα φορτωμένος και βαρύς.

Νεότεροι είχαν μάθει

να ακολουθούν το χρήμα.

Τώρα που τα χρόνια τους

ζυγίζουν περισσότερο

από τους θησαυρούς τους

ακολουθούν και άνθρακες, επίσης.

Βασιλική Δραγούνη

ΠΥΡΡΕΙΟΣ ΝΙΚΗ

Ο καθένας έχει τη δική του ιστορία:

Ξέρει ότι τα πιο λυπηρά ψέματα

είναι αυτά που λέει στον εαυτό του

για αυτό που δεν μπορεί να διαχειριστεί

και έμαθε να το υπομένει.

Ξέρει πόσο αποθαρρυντικό είναι

οι βολικές του προσκολλήσεις

εύκολα να καταντούν

σκορπισμένα ανεμομαζώματα.

Ξέρει πόσο επικίνδυνο είναι

να προσπαθεί να συντρίψει Συμπληγάδες

με πόδια ασθενικά

που δεν έμαθαν να αντέχουν.

Ξέρει πόσο μάταιο είναι

η Πύρρειος νίκη να εξακολουθεί να παραμένει

η μόνη του επιλογή

σε μάχες δίχως νόημα.

Ξέρει πόσο οδυνηρό είναι

σε σενάρια μεγάλων προσδοκιών

με ετεροχρονισμένο απόηχο

η ιστορία να βάζει την τελεία

σε κάθε πρόταση.

Βασιλική Δραγούνη

ΑΟΡΑΤΟΙ ΨΙΘΥΡΙΣΤΕΣ

Ένα κυρτωμένο σχήμα αποστρέφεται το αμυδρό φως

καλύπτοντας το πρόσωπό του με τα χέρια του.

Ένα άλλο σε ατενίζει με κενό βλέμμα.

Ένα τρίτο αποσύρεται σε μια παλιά λήθη

βαδίζοντας αργά, με τον ρυθμό του πεπρωμένου.

Αν πας εκεί, προετοιμάσου να συναντηθείς

με αόρατους ψιθυριστές.

Αν πας εκεί, προετοιμάσου να απορροφηθείς

από τα ίδια τα σκοτάδια που φοβάσαι,

εκεί όπου τα μάτια είναι πάντα ανοιχτά

παραμονεύοντας την κάθε σου κίνηση,

εκεί όπου πάντα κάτι προσπαθεί να σε αρπάξει

από τα πόδια ή τα μαλλιά

ή σταματά έξαφνα μπροστά σου.

Πώς θα ξέρεις ποιον να αποκρούσεις;

Όλοι έχουν μια αξίωση από σένα.

Όλοι προσπαθούν να αγγίξουν το πρόσωπό σου

με βέβηλα χέρια.

Βασιλική Δραγούνη

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ & ΕΡΩΤΑΣ

ΣΤΑ ΠΕΡΙΘΩΡΙΑ

Εδώ είμαστε και πάλι,

τα δάχτυλα καμπυλωτά

πάνω απ' το πληκτρολόγιο

έτοιμα να καταγράψουν

όγκους βιώσιμων λύσεων

για τα πιο περίπλοκα προβλήματα

του κόσμου.

Κανείς ποτέ δεν μπορεί να αποκλείσει

την υπόσχεση της ζωής,

της ελευθερίας

και της επιδίωξης της ευτυχίας

ούτε το ενδεχόμενο της παραίτησης

από μετρητές φθοράς,

συμβιβασμών και "πρέπει".

Κι εντελώς ξαφνικά

η πραγματικότητα επιστρέφει.

Ποια είναι η πραγματικότητα;

Η αλήθεια.

Ποιανού η αλήθεια;

Υπάρχει μόνο μία αλήθεια,

κλειδωμένη σ’ ένα αρχείο

που ακόμα δεν εστάλη

και που μέρα με τη μέρα παρακμάζει

παγιδευμένη στα περιθώρια 

του στατιστικού λάθους.

Βασιλική Δραγούνη