ΕΝΔΙΑΜΕΣΟΣ ΧΩΡΟΣ

Ησυχία στη χώρα της σιωπής

συνωστισμός στη χώρα των επαίνων

και οι φωνές κάποιων σοφών στον ενδιάμεσο χώρο

ψίθυροι ανάμεσα σε φανταχτερά κουδούνια.

Ο χώρος τους τους απαιτεί μονάχους στο παρόν

να παρακολουθούν χωρίς βιασύνη

σκαλίζοντας εξονυχιστικά τις ανάγκες τους

πριν μπουν στον πειρασμό να τις καλύψουν.

Ω, πηγαίνετε εκεί που μπλέκονται οι έννοιες για σιωπή

εκεί που πλαισιώνεται η φαντασίωση για επαίνους

εκεί που όλα ρέουν μα δεν χάνονται για διάρκεια

κι αφήστε τα φανταχτερά κουδούνια να χτυπούν.

Βασιλική Δραγούνη

ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ

Ίσως κάποια στιγμή  να εισχωρήσουμε

εν πλήρει συνειδήσει στον τρέχοντα κόσμο,

στην αλαζονεία και την τρέλα του

ίσως παραδοθούμε στις επικίνδυνες σιωπές

και στις ηχογραφημένες αγωνίες του

σαν κάθε φύλλο που αφήνεται στην πτώση

και ίσως αντιμετωπίσουμε

τον καθρέφτη της αναστολής

λέγοντας τις ιστορίες μας σε κωφούς και σε τυφλούς

σαν να νοιάζονταν για εμάς

ή να μπορούσαν να υπομείνουν

το δούναι και λαβείν τέτοιων κραυγών.

Όταν η αμφιβολία γίνεται βέβαιη κατεύθυνση,

μπορούμε να προσποιηθούμε πως υπάρχει κάπου

το βέλος της εξόδου.

Βασιλική Δραγούνη

ΕΝΑΣ ΑΠΕΡΙΣΚΕΠΤΟΣ ΟΙΩΝΟΣ

Μικρό αθώο περιστέρι,

σε κρατώ μέσα απ' τη φυλακή του ύπνου

ενώ ένα μαύρο ανυπότακτο γεράκι παρακολουθεί

από το σκοτεινό δέντρο της νύχτας

παροτρύνοντας τον εαυτό του

στην απελευθέρωση του ξυπνήματος

η οποία έχει το δικό της

τοπίο τρόμου.

Πώς θα σε σώσω,

όταν το χέρι μου δεν σου προσφέρει πτήση

μακριά απ' αυτό το όνειρο;

Γιατί χρονοτριβείς σε υπομονετική εμπιστοσύνη

σαν ένας απερίσκεπτος οιωνός του εαυτού σου;

Τα σύμβολα μας περιβάλλουν

σουρεαλιστικά και αδιαπέραστα

έτσι όπως συγχωνεύονται σε ένα κολάζ μυστηρίου.

Ας συμφωνήσουμε λοιπόν σε κάτι:

Εγώ θα σου δώσω τον φόβο μου για να μπορέσεις

να τον μεταφράσεις σε πτήση

κι εσύ θα παραμείνεις

νοερά μαζί μου.

Βασιλική Δραγούνη

ΚΟΝΤΣΕΡΤΟ ΓΙΑ ΠΙΑΝΟ

Προς τι λοιπόν το χαμόγελο

όταν η θλίψη είναι πάντα κοντά

σαν μια παλιά ανάμνηση

στην άκρη του μυαλού,

σαν μια πικρή μνήμη που επαναλαμβάνει

το αργό, σκοτεινό τραγούδι της

σαν τα μπλουζ της άγριας νιότης

που ακόμα παίζεις στην καρδιά

όταν οι εποχικοί ύμνοι δονούν

ένα αόρατο πιάνο στο σκοτάδι,

σαν μια λευκή κουρτίνα που παραμερίζει

για να αφήσει τη νυχτερινή αύρα

να εισβάλλει στο χώρο

ενώ κάθεσαι μέσα σε μια πυκνή σιωπή

παρακολουθώντας σκιές,

ακούγοντας βήματα να πηγαινοέρχονται

έξω απ' την πόρτα που δεν θα ανοίξεις,

χαράζοντας αρχαίους χρησμούς

στη σκόνη του πιάνου;

Και ακούς ένα γέλιο από κάπου,

που φαίνεται οικείο

και το λησμονημένο πιάνο αρχίζει

να παίζει από μόνο του κάποιο χιμαιρικό τραγούδι,

αλλά ποιανού τα χέρια

γλιστρούν αργά πάνω στα πλήκτρα;

Και συνειδητοποιείς ότι είναι τα δικά σου

και κλείνεις τα μάτια

και βλέπεις την θλίψη να φεύγει.

Βασιλική Δραγούνη

ΣΤΕΡΗΤΙΚΟ

Αδιαίρετο στο λίγο

Ανυπολόγιστο στο πολύ

Αόρατο στο σκοτάδι

Αδιαπέραστο στη σιωπή

Αξεδιάλυτο στο τώρα

Αντίστροφο στη ροή

Απροσδιόριστο στη γεύση

Άπιαστο στην αφή

Αναπότρεπτο στο φόβο

Ανεξήγητο στη λογική

Ανεξερεύνητο στο μέλλον

Ασαφές στη στιγμή

Αμετάβλητο στο χρόνο

Ανεξιχνίαστο στην ψυχή

Αναπόδραστο στη μνήμη

Ανεκπλήρωτο στη ζωή.

Βασιλική Δραγούνη

ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ

Με το μέτωπο κολλημένο στο τζάμι

και το βλέμμα βυθισμένο στην άχλη του καπνού

βουλιάζει σιωπηλά στο κάθισμα.

Οικογένεια κάπου -κάποιου μητέρα, σύζυγος,

περνά από αφύλακτες διαβάσεις

φορτωμένες ομίχλη.

Τα μάτια κλείνουν. Ίσως κοιμάται.

Οι σκέψεις ησυχάζουν και περιπλανιούνται

στα φευγαλέα μέρη της διαδρομής.

Στο πρόσωπό της

μια ανεκπλήρωτη υπόσχεση επιστροφής.

Νύχτα έξω απ' το παράθυρο.

Το άλλο της πρόσωπο, σαν μετουσιωμένο σύμβολο,

της γνέφει από το τζάμι

περιμένοντας...

Βασιλική Δραγούνη

ΓΥΜΝΑ ΜΟΝΤΕΛΑ

Αληθινοί, ζωντανοί άνθρωποι πόζαραν γυμνοί

κάτω απ’ το ανελέητο ηλιακό φως,

εκθέτοντας κάθε χιλιοστό τους

για χάρη της τέχνης στην πέτρα

που θα επεβίωνε μετά από δεκαετίες

πολιτικών αναταραχών, ηφαιστειακών εκρήξεων,

επιδημιών και οικονομικών κρίσεων

ώσπου σαν έργα τέχνης να συγκεντρωθούν όλοι μαζί,

αψηφώντας δικαιολογίες για ζωτικούς χώρους,

στερεωμένοι άκαμπτα, ανάμεσα σε θορυβώδεις επισκέπτες

και στολισμένοι με ετικέτες που αντιτάσσουν

τα υψηλά τους διαπιστευτήρια - εύφημη μνεία στο χρόνο

ενάντια στη φευγαλέα προσοχή και τα αβάσταχτα κλισέ

των εποχών της προβαλλόμενης μετριότητας.

Βασιλική Δραγούνη

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΛΗΞΗΣ

"Μίλα μας, Δάσκαλε,

είναι τόσο μοναχικά εδώ σε αυτό το ράφι"

τα προϊόντα απευθύνονται στον παντοπώλη

καθώς τα αποθέτει στα ράφια ένα προς ένα.

Ζητούν να μάθουν για τον έξω κόσμο.

Είναι αργά και το κατάστημα έχει κλείσει.

Τα τραχιά του δάχτυλα ρίχνουν επάνω τους σκιές

κι εκείνα ζωντανεύουν στις σκοτεινές τις ώρες

και του μιλούν με τσιριχτές φωνές

όπως τα ξωτικά στα βόρεια παραμύθια.

Αυτό που κάνει κάποιος είναι μερικές φορές

ο ορισμός του ποιος είναι

ή του ποιος μπορεί να γίνει, αλλά όχι πάντα.

Και ο παντοπώλης τα λυπάται και τους απαντά

καθώς τα αποθηκεύει.

"Υπάρχει ένας άλλος κόσμος

πέρα από αυτό το μαγαζί" τους λέει.

"Και είναι όμορφος κι αλλόκοτος.

Θα τον δείτε κάποια μέρα,

όταν θα είστε πιο κοντά στο τέλος σας."

Βασιλική Δραγούνη

ΕΝ ΚΡΥΠΤΩ

Είπες πως θα γινόσουν μυστηριώδης.

Θα εκπαίδευες τα δωμάτια να σε κρύβουν,

τους καθρέφτες να μην βλέπουν

να συνωμοτείς με τις σκιές του τοίχου.

Θα χρησιμοποιούσες το φως για παραπλάνηση,

τη σιωπή για καταβύθιση στα έγκατα του εαυτού σου.

Θα μάθαινες να αναπνέεις χωρίς να δυσφορείς,

θα κρατούσες την κραυγή μες στο λαιμό σου.

Θα ανταποκρινόσουν στοιχειωδώς

με τη μεταμφιεσμένη φωνή της σκόπιμης υπεκφυγής.

Θα τελειοποιούσες την εμφάνισή σου

φορώντας την κανονικότητα ως μεταμφίεση.

Ποιος θα σε αναγνώριζε έτσι,

τόσο νεκρό και επεξεργασμένο;

Ποιος θα πυροδοτούσε τις δυνάμεις του μυαλού του

για να ξεθάψει τα απηρχαιωμένα μυστικά σου;

Βασιλική Δραγούνη

ΕΚ ΤΩΝ ΕΝΔΟΝ

Όλα κατακερματίζονται μες στο σκοτάδι

ή πολλαπλασιάζονται καλειδοσκοπικά

σαν επαναλαμβανόμενη ψευδαίσθηση.

Κίνηση και ακινησία εκφράζονται σε αφηρημένη αρμονία

δίνοντας μεγαλύτερη σημασία

στα ζητήματα της μορφής.

Μα υπάρχει κι ένα φως θαμπό

μες στην ψευδαίσθηση του άπειρου χώρου

που τρεμοπαίζει στο γυαλί σε ρυθμικό μοτίβο

που κάνει το οικείο να φαίνεται ανοίκειο

που παραπαίει προκαλώντας σύγχυση

-ξέρεις πώς είναι με την φαντασία.

Βασιλική Δραγούνη

ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΗ ΥΠΟΣΧΕΣΗ

Είμαι το σκοτάδι.

Έλα να μ' αγκαλιάσεις.

Είμαι παγωμένη.

Νιώσε την καρδιά μου.

Είναι ακίνητη.

Δεν αναπνέει.

Δεν είναι συνδεδεμένη

με τη ζωή μου.

Πώς θα με αγκαλιάσεις έτσι;

Θα ήταν όμορφα, αλλά-

είμαι μια ανεκπλήρωτη υπόσχεση.

Θα σε πληγώσω.

Βασιλική Δραγούνη

ΣΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ

Αργόσυρτο ρεύμα υδάτων κατακλύζει 

το αστραπιαίο της αιωνιότητας

ακούσια κι απροκάλυπτα 
με μια ισχύ υπεράνθρωπη

σχηματίζοντας στο κέντρο του εαυτού

εικόνες λέξεων κι εννοιών 
για ό,τι μας ενώνει.

Και πέρα από τα πρόσωπα

μια λεπτή γραμμή μαύρου ορίζοντα:

ο βαθύς καθρέφτης του χρόνου.

Σαν τολμηρή, ανήσυχη σκιά 
χτυπάει σχολαστικά

ξορκίζοντας το αδίστακτο, 
το απάνθρωπο.

Βασιλική Δραγούνη 

ΑΔΙΟΡΑΤΟΣ ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ

Πώς να ονομάσω ετούτο το σκοτάδι

στον ατελείωτο ουρανό του τίποτα,

τις σκιές που σαρώνουν τις αποστάσεις;

Αγναντεύω τον ορίζοντα με απρόθυμα μάτια

ενώ αποσύρεται στο βάθος

αδιόρατος, σαν πύργος τέφρας.

Ω, ψέματα εφήμερα και σκοτεινές επινοήσεις

μην ξοδεύεστε άσκοπα,

οι άγγελοί σας ήδη δυσπιστούν.

Δεν έχουμε ουρανό εδώ.

Ανοίξτε τις κουρτίνες,

δείτε και μόνοι σας...

Βασιλική Δραγούνη

ΤΟ ΑΛΛΟ ΠΡΟΣΩΠΟ

Υπάρχει κάτι το τρομακτικό

μέσα στον καθρέφτη:

ένα άλλο πρόσωπο που ζει

πίσω από το γυαλί,

έξω απ’ το σχήμα του χώρου.

Όταν κοιτάς μες στον καθρέφτη

δε βλέπεις το είδωλό σου

αλλά την ύπαρξη του ανεξερεύνητου

και την ανατροπή του άνωθεν

εκπορευόμενου ενστίκτου. 

Σαν ένα δέντρο που μεγαλώνει ανάποδα

-οι ρίζες του στον ουρανό,

τα φύλλα κάτω από τη γη.

Σαν μια άνοιξη μετά το καλοκαίρι,

σαν φθινόπωρο μετά απ' το χειμώνα.

Είναι χαοτικό και απρόβλεπτο

το άλλο πρόσωπο μες στον καθρέφτη.

Δες το καλά χωρίς να το πιστέψεις

κι όταν απομακρυνθείς,

μη γυρίσεις να κοιτάξεις.

Βασιλική Δραγούνη

Η ΣΚΙΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ

Γυρνάς το πρόσωπό σου στο παράθυρο

χαζεύεις τον χορό της βροχής

νιώθεις το ρίγος του δωματίου.

Όσο περνά η ώρα και κρυώνεις

φοράς έναν μανδύα αδιαφορίας

και περιφέρεσαι στη μοναξιά της νύχτας.

Κάποια ανεξιλέωτη σκιά σε ακολουθεί

σαν ένας σιωπηλός θεατής του εαυτού σου

χωρίς παρελθόν, χωρίς όνομα.

"Α, εσύ πάλι", του λες.

Σου απλώνει το χέρι, μια σπιθαμή απ' την άβυσσο.

Τον αγκαλιάζεις.

Ο καθρέφτης κλείνει τα μάτια του.

Βασιλική Δραγούνη

ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΣΚΙΩΝ

Υπομονετικά σμιλεύω τη σκιά μου με τις λέξεις

δίνοντάς της νέα, ιδεατά σχήματα

ανταλλάσσοντας τον εαυτό μου με την αδιόρατη υφή της.

"Σκιά", της λέω, "μάθε με να μην αισθάνομαι".

Και η σκιά μου σχηματίζει έναν άμορφο χορό στον τοίχο

κάτω από το τρεμουλιαστό φως των κεριών.

Κι έπειτα η σκιά μου λέει:

"Μάθε με πώς να αισθάνομαι".

Και βυθιζόμαστε μαζί σε χειμαρρώδη δίνη.

Απόψε θα γίνω η σκιά μου.

Η σκιά μου θα οδηγήσει τα βήματα

αυτή τη φορά.

Βασιλική Δραγούνη

ΛΕΥΚΗ ΣΚΙΑ

Απόψε η λευκή σκιά της μοναξιάς

ρέει στο σιωπηλό δωμάτιο

και μελαγχολικά αναπολεί

στις φευγαλέες ώρες

κάτι που αναφέρθηκε

καιρό πιο πριν

ή κάθεται μόνο και ατενίζει

τις άδειες καρέκλες

ή παρασύρεται απλά 

μακριά από κάθε έννοια.

Στου τοίχου τον καμβά

ψάχνει να βρει παράθυρο

και εξαϋλωμένη

η λευκή σκιά εκτείνεται

στο σεληνόφως

όταν οι ώρες πυκνώνουν.

Απόψε, η λευκή σκιά της μοναξιάς μου

καταρρέει.

Βασιλική Δραγούνη

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΔΙΑΦΥΓΗ

Επιστρέφοντας 
από την τελευταία διαφυγή μου

σε οικείο παρελθόν

βρήκα τον παλιό εαυτό μου

να πειθαρχεί στη νοσταλγία

ενός άλλου κόσμου

μεταξύ κέρινων ομοιωμάτων

και αντικειμένων χωρισμού

παραταγμένων με θρησκευτική ευλάβεια,

σαν ακριβές μνήμες φυλαγμένες

στις πιο κρυφές γωνιές της θύμησης

σαν ένα σημείωμα που άφησε κάποιος

που με αγαπούσε, όταν δεν ήμουν εκεί.

Επιστρέφοντας 
από τις αδιέξοδες οδούς

και τα μονοπάτια του χρόνου

βρήκα τον άνεμο να φυσά

μέσα από τις κουρτίνες

και ένα χαμόγελο

να κρέμεται στο δωμάτιο

και έναν μικρό θάνατο

φτιαγμένο από σιωπή

και υγρό άρωμα.

Βασιλική Δραγούνη

ΚΕΡΙΝΗ ΦΙΓΟΥΡΑ

Το απόγευμα είναι τυλιγμένο

με τη μονοτονία των ωρών. Νιώθεις χαμένος,

έγκλειστος, άρρωστος από ανεπάρκειες

κι από αναρίθμητες προσπάθειες

να ξεχάσεις το αυτονόητο.

Αποσυντίθεσαι επαναπαυμένος

σε ένα στατικό κενό αποδοχής

προσπαθώντας να σκοτώσεις την πλήξη

με μεγαλεπίβολα, ανούσια σχέδια.

Μάλλον είσαι μόνος.

Θα ήθελες να βρεις το θάρρος

να συγχωρήσεις τον εαυτό σου

-παγιδευμένος ήδη στα μέσα μέρη του εγώ

και στις άκρες ενός δυσοίωνου

σκοταδιού συνωμοσίας.

Θα ήθελα να έχω

την κέρινη φιγούρα σου στα χέρια μου

πάνω από μια φλόγα κρατημένη  

για να εξετάσω πόσο γρήγορα θα λιώσει

το παγωμένο σώμα σου.

Βασιλική Δραγούνη

ΤΟ ΑΝΑΡΧΟ ΠΕΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑΣ

Η μεταμόρφωση κάνει τις κάμπιες να ελπίζουν

πως της πεταλούδας το άναρχο πέταγμα

αφήνει βελουδένια ίχνη αθανασίας.

Ω, πεταλούδα,

θυμήσου πως πονάει πάρα πολύ

να 'σαι σοφός και αδαής συγχρόνως.

Ξαφνικά, χωρίς καμιά προειδοποίηση,

σε συνθλίβουν οι μιζέριες της ζωής

σαν αποξηραμένο φύλλο.

Βασιλική Δραγούνη