POETRY IN SIDE | INTERACTION OF ARTS

ΠΟΙΗΣΗ ΑΡΙΣΤΟΜΕΝΗ ΛΑΓΟΥΒΑΡΔΟΥ

ΕΡΩΤΙΚΟ

Γλυκά  έρχεται  η  νύχτα,  κεντημένη

με  του  φεγγαριού  το  ξέφτι  είν ΄η  πλάση

στα  μύρα  πλέει  η  αίσθηση,  ως  να  φτάσει

τα  χείλη  σου  ν ΄αγγίξει  αγαπημένη.

Μην  αποκοιμηθείς,  υποσχεμένη

η  ηδονή  σου,  ας  ξαναπλάσει

μια  Ευα  μαυλίστρα,  στο  γιορτάσι,

θα  ριγά η  ψυχή  κι  η  σάρκα  λαγγεμένη.

Κοίτα  τα  υγρά  χείλη  μου  και  κρίνε,

ντύσου  την  άφθαρτη  σου  ουσία  τον  πόθο

όλα  είναι  δικά  σου,  "εράσμιε  κρίνε",

κι  όλη  δικιά  μου  η  ομορφιά  σου  το  νιώθω,

ως  παίζει  οκνά  το  βλέμμα  σου  κι ΄αρχίζει,

της  φαντασιάς σου  η  πεθυμιά  να  σφύζει. 

Από την ποιητική συλλογή "Το τέλος της αθωότητας"

Εικαστική Απόδοση: Λίζα Γιαννούρη

(Λάδι σε καμβά - Μικτή τεχνική - 40x50cm)

POETRY IN SIDE | INTERACTION OF ARTS

ΠΟΙΗΣΗ ΑΡΙΣΤΟΜΕΝΗ ΛΑΓΟΥΒΑΡΔΟΥ

ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ…

Φτερά έχει η νοσταλγία και τρέχει,

χιονάτη πεταλούδα παίρνει γύρη,

από λούλουδα, αγκαλιές, φιλιά, πριν γείρει,

σε κάποιο ανθάκι ξέψυχη σα βρέχει.

Ένας κήπος είναι η ζωή, και έχει

ο Σποριάς και πίκρες, και χαρές να σπείρει,

καλότυχοι αυτοί, που σαν ξεσύρει,

η ψυχή από τη πίκρα, τη χαρά απαντέχει.

Κι αν πλιότερο βυθιέται στο χειμώνα,

θάρθει η στιγμή που πάλι ξανανθίζει,

κι ολόγλυκα πλανιέται στον ανθώνα.

Σε δρόμους χρυσοκέντητους σκορπίζει

φως, π΄ως χτές τριγύρω ήταν σκοτάδι,

κι όλο προσηλιακά τυλίγεται σα χάδι.

Από την ποιητική συλλογή "Το τέλος της αθωότητας"

Εικαστική Απόδοση: Λίζα Γιαννούρη

(Λάδι σε καμβά - Μικτή τεχνική - 40x40cm)

POETRY IN SIDE | INTERACTION OF ARTS

ΠΟΙΗΣΗ ΑΡΙΣΤΟΜΕΝΗ ΛΑΓΟΥΒΑΡΔΟΥ

ΔΕΙΛΙ

Χρυσές  και  ρουμπινί  φωτιές  ανάβουν

το  δείλι,  με  απόκοσμη  λαμπράδα,

κι  ορέγονται  οι  ψυχές  απ΄ομορφάδα 

σαν  όλες  οι  ασχολίες  τους  παύουν.

Δείλι  θάναι  πλιά  σαν  καταλάβουν

πως  τέλεψε  η  ζωή,  κι  η  σοροκάδα  

θα  σβήσει  τις  φωτιές,  και  μια  θαμπάδα

θ΄απλώσει,  κι΄οι  ψυχές  θα  μεταλάβουν.

Νοσταλγίες  θα  ρθούν  γοργοπετώντας,

παλιές  αγάπες  θάχουν  πια  κινήσει,

κάποιες  φωνές  θ΄αρχίσουμε  βογκώντας

λίγο  πρίν  η  ψυχή  να  μετοικήσει.

Ω!  νάταν  μπορετό  πάνω  στη  κλίνη

ξάφνου  η  θανή  να΄ρχόταν  με  γαλήνη! 

Από την ποιητική συλλογή "Το τέλος της αθωότητας"

Εικαστική Απόδοση: Λίζα Γιαννούρη

(Τρίπτυχο: Λάδι σε καμβά - Μικτή τεχνική - 20x60cm/20x60cm/20x60cm)

POETRY IN SIDE | INTERACTION OF ARTS

ΠΟΙΗΣΗ ΑΝΔΡΕΑ ΚΑΡΑΚΟΚΚΙΝΟΥ

ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ

Ζούμε στον αστερισμό 

της παρακμής 

τα φεγγάρια ψεύτικα 

αντιφεγγίζουν 

σε παγωμένα βλέμματα 

κι ανίερους κανόνες

ο ήλιος δεν ζεσταίνει 

την ανάσα των δέντρων 

μονάχα κρύβεται 

πίσω από μαύρους καπνούς 

συρματοπλέγματα

και λόγια υποκρισίας 

το σκοτάδι 

σβήνει το χαμόγελο 

αφήνει μια χαρακιά 

κι' εμείς ανήμποροι

μέσα σε αδιέξοδες διαδρομές 

αναζητούμε το φως της ανατολής

Από την ποιητική συλλογή "Λεμονανθοί στο πέλαγο"

Εικαστική Απόδοση: Λίζα Γιαννούρη

(Λάδι σε καμβά - Μικτή τεχνική - 50x70cm)

ΑΚΟΜΑ ΚΟΚΚΙΝΟ

Δέσμια της φαινομενικής ακινησίας του τοπίου

φτιάχνει έναν κύκλο καθαρό στο σκονισμένο τζάμι

και περιεργάζεται ανυπόμονα καμένα ερείπια,

γυαλιά κομμένα, κολλημένα και κομμένα ξανά

συσσωρευμένα σύνολα ετερόκλητα

κι ένας αέρας κόκκινος τυλίγει το βλέμμα.

Κι εκεί το βλέπει, να λαμποκοπά ανάμεσα στις στάχτες:

ένα χαμένο παιδικό παπούτσι,

παρατημένο στη σιωπή του χρόνου

να 'χει το σχήμα ενός υπαινιγμού

που άφησε πίσω του το αναπόδραστο.

Ακόμα κόκκινο. Κατασκονισμένο, αλλά ακόμα κόκκινο.

Βασιλική Δραγούνη

ΜΟΝΑΧΙΚΟ ΤΟΠΙΟ

Το χρώμα δεν έχει στεγνώσει -ποτέ δεν θα στεγνώσει

κάτω από τα στρώματα επί στρωμάτων

των αναθεωρήσεων του καλλιτέχνη,

υπάρχει μόνο το μοναχικό τοπίο

με τον υπαινιγμό ενός σπιτιού

ανάμεσα στα δέντρα -μετά από μισό αιώνα

το σπίτι ακόμα εκεί, ξεθωριασμένο

απ' την πατίνα του χρόνου και γύρω του

τα ερημωμένα χωράφια

με τους χρυσούς παφλασμούς της ηλιοφάνειας,

ο ουρανός που αποσύρεται στο βάθος

και οι σκιές της μέρας που αγκαλιάζουν τα μεγάλα δέντρα.

Βασιλική Δραγούνη

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΠΟΥ ΜΙΚΡΑΙΝΕΙ

Το άπειρο της δυστυχίας

έχει το δικό του τοπίο και είναι στερημένο

από ανθρώπους. Απόκοσμοι ήχοι.

Μέρος της νύχτας χάνεται

στο κενό. Μέρος της ημέρας

είναι σκοτεινό, κάποιο άλλο όχι.

Τυχαίες αντιφάσεις. Ένα σπίτι

με αναμμένα φώτα και

λίγο πιο μακριά, φωνές παιδιών

στον ηλιόλουστο κήπο. Έτσι μόνο κατοικείται

Αυτό το μέρος.

Η φαντασία καθορίζει τα πάντα.

Έλα εδώ. Κάθισε δίπλα μου.

Θα μιλήσουμε

για την μετατόπιση του φωτός.

Φαντάσου

ένα ολόφωτο σπίτι που μικραίνει.

Θα το ονομάσουμε

"Οι ζωές μας…"

Βασιλική Δραγούνη

*Αrtwork: Λίζα Γιαννούρη

ΠΕΤΡΑ

Μια πέτρα απομακρύνθηκε απ' το μονοπάτι

σαν ηχώ φωνής που σβήνει

για να διεκδικήσει την υπόσχεση,

να αποκαταστήσει την απώλεια,

να επιστρέψει την αμφιβολία

-σύμβολα όλων όσων την συνθλίψαν.

Βασιλική Δραγούνη

Συμμετοχή στις "25 λέξεις" #12

Ιστοσελίδα: το Κείμενο

http://tokeimeno.blogspot.com/2019/02/25-12_16.html

Φωτογραφία: Μαρία Νικολάου

ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΠΟΥ ΕΧΑΣΑ

Όλες οι λέξεις μου πληγώθηκαν βαθιά

στο συρματόπλεγμα κάποιας σκοτεινιασμένης μοίρας

και πέταξαν σαν προσευχή χωρίς απόκριση.

Παρηγορώ τις λέξεις που έχασα

ελπίζοντας πως κάποτε θα επιστρέψουν

καινούργιες κι αχρησιμοποίητες.

Βασιλική Δραγούνη

Συμμετοχή στις "25 λέξεις" #11

Ιστοσελίδα: το Κείμενο

http://tokeimeno.blogspot.com/2018/04/25-11_28.html

Φωτογραφία: Μαρία Νικολάου

ΔΕΙΛΙΝΟ

Χορεύοντας σε σύγχυση

στους παλμούς του σπασμένου φωτός

οι σκιές του δειλινού προετοιμάζονται

να ξεκινήσουν το τραγούδι τους…

Μα η θλίψη ήρθε να τις συναντήσει

προτού αρχίσουν να το τραγουδούν.

Βασιλική Δραγούνη

Συμμετοχή στις "25 λέξεις" #10

Ιστοσελίδα: το Κείμενο

http://tokeimeno.blogspot.com/2016/11/25-10_27.html

Φωτογραφία: Μαρία Νικολάου

ΣΙΩΠΗΛΗ ΒΑΡΚΑ

Μοναχική σκιά

η μακρά διαμάχη με το χρόνο

περιστασιακή ομοιοκαταληξία

οι λύπες και οι θλίψεις

και η σιωπηλή βάρκα αναχωρεί

σε αναζήτηση ενός καλοκαιριού

που ήταν πάντα εκεί…

Βασιλική Δραγούνη

Συμμετοχή στις "25 λέξεις" #9

Ιστοσελίδα: το Κείμενο

http://tokeimeno.blogspot.com/2016/09/25-9_25.html

Φωτογραφία: Μαρία Νικολάου

ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ

Όταν ο ουρανός οπισθοχώρησε

και τα μάτια επιβεβαίωσαν το διαλυμένο φως

Όταν το έσχατο καταφύγιο έγινε

δυσβάσταχτο φορτίο

Σκοτάδι ακολούθησε, και έπαψα να περιμένω

απ' τους τυφλούς αγγέλους να μεσολαβήσουν.

Βασιλική Δραγούνη

Συμμετοχή στις "25 λέξεις" #8

Ιστοσελίδα: το Κείμενο

http://tokeimeno.blogspot.com/2016/05/25-8_30.html

Φωτογραφία: Μαρία Νικολάου

ΑΓΚΑΘΙΑ

Μοναχικά αγκάθια

μου χάιδεψαν το δέρμα

και το τρύπησαν.

Με εκτεταμένα χέρια

στολισμένα προσδοκίες

γύρεψαν να μ’ αγκαλιάσουν

και αισθάνθηκα τον πόνο.

Βασιλική Δραγούνη

Συμμετοχή στις "25 λέξεις" #7

Ιστοσελίδα: το Κείμενο

http://tokeimeno.blogspot.com/2016/04/25-7_23.html

Φωτογραφία: Μαρία Νικολάου

ΣΚΙΕΣ

Οι φύλακες της μνήμης

περιπλανήθηκαν στον κήπο

των χαμένων χρόνων

σαν σκιές

αναζητώντας το οικείο φως

αυτών που είχαν σκοτώσει

χωρίς καμιά ντροπή

χωρίς καμία τύψη.

Βασιλική Δραγούνη

Συμμετοχή στις "25 λέξεις" #6

Ιστοσελίδα: το Κείμενο

http://tokeimeno.blogspot.com/2016/03/25-6_22.html

Φωτογραφία: Μαρία Νικολάου

ΣΦΑΛΙΣΜΕΝΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ

Δεν άφησες τίποτα πίσω.

Σκιές του παρελθόντος λεηλατούν τ’ άδεια δωμάτια.

Τι  βιάστηκες να ακολουθήσεις;

Είσαι καλύτερα τώρα;

Αν με χρειαστείς, θα είμαι εδώ.

Κοιτάζοντας τα σφαλισμένα σου παράθυρα.

Βασιλική Δραγούνη

Συμμετοχή στις "25 λέξεις" #5

Ιστοσελίδα: το Κείμενο

http://tokeimeno.blogspot.com/2016/02/25-5_21.html

Φωτογραφία: Μαρία Νικολάου

ΔΕΣ

Δες, υπάρχει μουσική στης σιωπής τα σχήματα

Χορός υπάρχει στην ακινησία του αέρα

Χρωματισμένος στην αχλή του πρωινού φωτός, κοίτα

Αυτός είναι ο κόσμος μου μαζί σου.

Βασιλική Δραγούνη

Συμμετοχή στις "25 λέξεις" #4

Ιστοσελίδα: το Κείμενο

http://tokeimeno.blogspot.com/2016/01/25-4_24.html

Φωτογραφία: Μαρία Νικολάου

ΦΥΓΟΚΕΝΤΡΟΣ

Επιθυμία μου να διεκδικήσω

τον καλοκαιριάτικο άνεμο

σαν μεταξωτό μαντήλι

σε ένα φαντασιακό παιχνίδι

με το χέρι μου

-αφημένο χωρίς αντίσταση

έξω απ' το ξεσκέπαστο αμάξι.

Επιθυμία μου να αιχμαλωτίσω

την αδιόρατη στιγμή

-απτή σαν σκέψη,

πυκνή σαν σημασία,

αρκετά μυστηριώδης για να εγκλωβιστεί

στη φυγόκεντρο ψευδαίσθηση

επάνω στη στροφή.

Βασιλική Δραγούνη

ΠΟΙΗΣΗ ΑΡΕΤΗΣ ΓΚΙΩΝΑΚΗ

ΣΚΟΝΙΣΜΕΝΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

Κοιτάζω έξω από το σκονισμένο παράθυρο

το γέρικο πλατάνι,

που ρίχνει τους ίσκιους του ξεδιάντροπα

πάνω στον χορταριασμένο από καιρό κήπο

Είναι θαρρώ Ιούνιος,

-αλήθεια πότε πέρασε ο χρόνος-

και όλα γύρω μου στέκουν ακίνητα,

νωθρά, παραμελημένα

Σκέφτομαι να περάσω την σπασμένη πόρτα

που με χωρίζει

από την ανυπαρξία της συνείδησης

στην επάρκεια του τώρα...

Αλλά και πάλι, κάτι με εμποδίζει

να αφεθώ ελεύ­θερα στις στιγμές,

κάτι με απαλλοτριώνει και με αδρανεί

αφομοιώνοντάς μου όλα τα θέλω

Θυμάμαι λοιπόν, ένα παλιό καλοκαιριάτικο βράδυ

-Ιούνιος θα ’ταν και τότε-

εσύ χαμογελούσες

κάτω από τον γέρικο πλάτανο

τα σπουργίτια γύρω μας

τιτίβιζαν  ρυθμικά

εγώ χόρευα γύρω σου χτυπώντας παλαμάκια

και ένα τριζόνι,

έκοβε τους χτύπους της καρδιάς μας

στη μέση

με το μονότονο και θλιμμένο

τραγούδι του

Θυμάσαι;

Πως μ’ έπιασες από το χέρι

και με τράβηξες μέσα

στο κατώφλι της αιωνιότητας

χαρίζοντάς μου το μεγαλείο,

της αθάνατης λάμψης...

Απόψε,

ένα τριζόνι πάλι ξεκίνησε το τραγούδι του

Α, τελικά, πως μοιάζουν οι μέρες,

οι νύχτες, τα όνειρα,

όσα θυμάμαι και ξεχνώ,

όσα με θλίβουν

και όσα με κάνουν ακόμα να χαίρομαι

Εσύ όμως, είσαι εκεί...

Στέκεις ανάμεσα στα πράσινα φύλλα

του γέρικου πλάτανου

κουρασμένος και σιωπηλός πια,

κοιτάζοντάς με μελαγχολικά

καθώς το φως του φεγγαριού

δίνει λευκές, γκρίζες, θαμπές αποχρώσεις

στο βουλιαγμένο βλέμμα σου

Θέλει θάρρος η έξοδος

από την σπασμένη πόρτα

κι εγώ, ρηξικέλευθα στέκω,

εξετάζοντας όλα τα ενδεχόμενα...

Το πιο πιθανό βέβαια είναι

να περάσω

τις υπόλοιπες μέρες και νύχτες μου

κοιτάζοντάς σε  

απ’ το σκονισμένο παράθυρο

παλιέ και γνώριμε Έρωτά μου!

Αρετή Γκιωνάκη, Από την ποιητική συλλογή "Η ΠΕΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΒΥΛΛΑΣ", Εκδόσεις Πνοές Λόγου και Τέχνης