ΠΑΡΑΛΛΑΓΕΣ ΣΕ ΚΟΚΚΙΝΟ ΘΕΜΑ

Μια φιγούρα ενός ανθρώπου

που σέρνει πίσω του αλυσίδα

το κόκκινο, σε όλη τη ζωή του:

Το αίμα του, οι αγάπες του,

όλη η οργή και οι προσπάθειές του.

    

Τώρα στέκεται μόνος.

Στην εσχατιά του άχρονου παρόντος,

τα πάντα γύρω του γίνονται 
ένα κόκκινο βουητό της μνήμης

που τον ακολουθεί, ως ύψιστος κριτής. 

Δεν γυρίζει να κοιτάξει.

Ακουμπά το χέρι του στον τοίχο

που ήταν πάντα εκεί,

περιμένοντας το, κόκκινο σαν αίμα,

αποτύπωμά του.

Βασιλική Δραγούνη

ΜΙΣΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

Γελούν και λένε ότι είναι οι Μοίρες

και σου ζητούν να καθίσεις πλάι τους

καθώς αλλάζουν τις καρέκλες τους

γύρω από το μικροσκοπικό τραπέζι.

Θέλουν να τους αγοράσεις ένα ποτό

και να χορέψεις μαζί τους όταν αρχίσει η μουσική.

Θέλουν να ξέρουν αν τις βρίσκεις θελκτικές

και έχουν ανεπιφύλακτες συμπάθειες.

Γίνονται εριστικές και λένε ψέματα σωρό

στους σιωπηλούς καθρέφτες, τις σκιές και τους θαμώνες

καθώς κοιτάζουν εξεταστικά με το απαράμιλλα διαυγές

και κρυπτικό τους βλέμμα.

Αν δουν πως τις πιστεύεις

θα σε πνίξουν με μισές αλήθειες,

αβέβαιες πλάνες και γέλια συνωμοτικά.

Ξέρουν τι κάνουν.

Βασιλική Δραγούνη

ΑΔΕΙΑ ΔΩΜΑΤΙΑ

Σε νύχτες μακρινές δύσκολων χρόνων

θύμησες ασυνήθιστες από κυανό λυκόφως

φωτίζουν την ανυπαρξία που ενεδρεύει

μετά από κάθε μεγάλη απώλεια.

Το ρολόι του προσδόκιμου παρωδεί την άχραντη διάρκεια

των άνυδρων εποχών

και τους χρησμούς κρατάει κλειδωμένους

στα άδεια δωμάτια της ύπαρξης, που σκοτεινιάζουν γρήγορα.

Οι επιθυμίες μας, ακατανίκητες

κι απανταχού παρούσες

περιπλανιούνται αδιάκοπα στην ατελείωτη γη

και υπνοβατούν πάνω στις θολές γραμμές των οριζόντων

μα πάντα επιστρέφουν σε αυτό το σπίτι

των απηρχαιωμένων μυστηρίων

τυλιγμένες σε νυχτερινές ανάσες

χαμογελώντας μπροστά στους τυφώνες.

Τα σπασμένα φωτιστικά εξακολουθούν

να φωτίζουν τους σκονισμένους διαδρόμους

όπου πρεβάζια παραθύρων πλαισιώνουν άδεια σκηνικά

και ιστοί αράχνης αστράφτουν κάτω από το μεσονύκτιο φως

καθώς οι μοίρες σαν περιπλανώμενες πνοές

τρέχουν, γελούν και ξεγελούν

και στον αέρα ιχνογραφούν με βεβαιότητα

την παραστατική, αν και όχι ηθελημένη, άρνησή τους.

Βασιλική Δραγούνη

ΤΟ ΣΤΕΚΙ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ

Πού είναι εκείνη η γκαλερί στον κεντρικό δρόμο

με τους θαλάμους, τους ζωγραφισμένους τοίχους

και το στέκι του πάνω ορόφου για τους καλλιτέχνες

και τους ποιητές που κάποτε σύχναζαν εκεί

και τώρα χάθηκαν χωρίς να αφήσουν ίχνη;

Πού είναι εκείνη η γκαλερί

που άφηνε τους ποιητές να εισέλθουν δωρεάν

προς χάριν της φανταχτερά περιπλεγμένης λογικής

και των ελεύθερων πτώσεων των καλλιτεχνών

που συνηθίζουν να χάνονται χωρίς να αφήνουν ίχνη;

Πού είναι εκείνη η γκαλερί και το πατάρι

με το ψηφιδωτό μωσαϊκό -η κάθε ψηφίδα στη θέση της;

Κάποτε οι μπάντες πορεύονταν από κάτω

και οι σάλπιγγες παιάνιζαν για τους καλλιτέχνες

που τώρα χάθηκαν χωρίς να αφήσουν ίχνη.

Οι εορτασμοί που σηματοδότησαν 

ποικιλοτρόπως το παρελθόν

σίγασαν μετά τη διακοπή της γκαλερί

και ό,τι αντήχησε απ' τα ποιήματα βυθίστηκε

στις σιωπηλές ανακλήσεις της ιστορίας.

Τι μένει; η μνήμη των γυμνών τελάρων

που κείτονται εκτεθειμένα σαν νεκρά σκαριά στη θάλασσα

και οι αίθουσες με τις αράχνες

στο στέκι των καλλιτεχνών

που χάθηκαν χωρίς να αφήσουν ίχνη.

Βασιλική Δραγούνη

ΡΕΤΡΟ

Μια πόρτα ανοίγει λίγο, τρίζοντας.

Σκοτεινιά μέσα απ' το φως των παραθύρων,

ύφος ρετρό από μιαν άλλη εποχή.

Στην κορυφή της ξύλινης σόμπας

στέκεται ένα σκουριασμένο σίδερο-αντίκα

αναπολώντας μνήμες πτυχωτών, χρυσοκέντητων ταφτάδων.

Οι άνθρωποι που ζούσαν κάποτε εδώ

κοιτάζουν πλαισιωμένοι στον απέναντι τοίχο,

ασορτί με την αγέλαστη όψη του σκηνικού της εποχής.

Προχωρώντας στα ενδότερα,

λουλουδωτά καπιτονέ παπλώματα, περίπλοκες δαντέλες

και λινά που ξεχειλίζουν από ξύλινα μπαούλα.

Σκονισμένα συρτάρια μυστικών

που αφέθηκαν για λίγο ανοιχτά

και ύστερα σφραγίστηκαν ερμητικά για πάντα.

Μια κουρτίνα χορεύει με τον αέρα

μέσα από ένα παράθυρο

που κάποιος ξέχασε να κλείσει.

Βασιλική Δραγούνη

ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΗ ΕΠΙΒΙΩΣΗ

Το μέλλον έχει έρθει

πυροβολώντας κατά βούληση

ανεξάρτητα από τις επιθυμίες

του διαχρονικά ιστάμενου

που σε όλη του την άπειρη σοφία

ελεύθερα αποφάσισε -πολύ καιρό πριν-

να αφήσει το κτίριο

να καεί από μόνο του.

Γι' αυτό και είμαστε εδώ

-αποφεύγοντας για άλλη μια φορά

την ουσία του πράγματος-

μεταφέροντας από μια κούπα νερό

σε μια ύστατη προσπάθεια αναβίωσης

της ελεγχόμενης επιβίωσης

με μια υπόσχεση συμφιλίωσης

-για όσους την επιζητούν πραγματικά.


Βασιλική Δραγούνη

ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΕΝΤΡΟ

  

Όλα γυρίζουν κι ίσως να αλλάζουν

απ' άκρη σ' άκρη

καθώς περιστρέφονται

γύρω από ένα κόκκινο κέντρο

με αυξανόμενη ορμή

πριν την κρούση.

Μικρά τεμάχια

των διαμαντιών της Lucy

ξεχύνονται στο πάτωμα

σε λακκούβες χρωματισμένες με αίμα

πασπαλισμένο με κόκκους

ονείρου και φόβου

για να βουτήξουν όλοι

οι καλεσμένοι στο παραλήρημα

το μεγαλύτερο μέρος

της απληστίας τους

σε μαύρες τρύπες που αντανακλούν

τα πυκνότερα σκοτάδια

της ύπαρξης.

Βασιλική Δραγούνη

ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΚΟΚΚΙΝΟ

Βλέπω τον εαυτό μου μέσα σε ένα μακρύ φόρεμα

τσαλακωμένο απ' την πολύχρονη παραμονή του στο συρτάρι

τυλιγμένο σε χάρτινα λόγια και υπολείμματα

από τρύπια και φορεμένα συναισθήματα.

Είναι ένα ατελείωτο φόρεμα

που σέρνεται στο πάτωμα σαν φίδι τρομαγμένο.

Το στοιχειωμένο λάφυρο της μέρας

ταίριαζε κάποτε στο σώμα κάποιας άλλης.

     

"Το κόκκινο είναι το χρώμα της οδύνης"

ψιθύρισε στο αυτί μου ένας προφήτης.

"Μοιάζεις σαν παιδί μέσα σ' αυτό"

αναφώνησε ο ξαφνιασμένος καθρέφτης μου.

Τραυματισμένο απομεινάρι σε μεγάλο νούμερο

που συνεχώς πληγώνεται, ματώνει, μα επουλώνεται

και με έναν γκρίζο κίνδυνο στα μάτια το βλέπω να επιμένει

σαν κραταιό, φλεγόμενο θηρίο.

Βασιλική Δραγούνη

ΒΕΣΤΙΑΡΙΟ

Κρυώνουν πολύ.

Τη μέρα φορούν τα λιτά 
άχρωμα ρούχα

της πεπερασμένης ματαιοδοξίας τους

το ένα πάνω απ' τ' άλλο. 
Σηκώνουν τους γιακάδες

και στριμώχνουν τα μανίκια

και γίνονται ακόμα πιο μικροί

για να ταιριάξουν μέσα σε όλα

μέχρις ότου η ντουλάπα τους αδειάσει

και μείνουν μόνοι σε ένα δωμάτιο γυμνό

γεμάτο ψιθύρους.

Κρυώνουν ακόμη.

Τα βράδια γλιστρούν 
σε μεταποιημένα όνειρα

χειμερινής νυκτός

τα οποία τυλίγουν γύρω τους

κάνοντας απρόσμενους
εκκεντρικούς συνδυασμούς

με διαφορετικές κάθε φορά υφές και σχέδια

και περιφέρουν ψευδαισθήσεις χωρίς αντίκρισμα 

στα αχανή βεστιάρια φτηνών παραστάσεων

και συνεχίζουν να παγιδεύονται

σε όλες τις πτυχές τους.

Βασιλική Δραγούνη

ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΧΕΙΜΕΡΙΝΩΝ ΗΧΩΝ

Η ασυναρτησία ξεσπάει παντού τριγύρω τώρα

μέσα σε όλα τα διασκεδαστικά, ανησυχητικά γεγονότα

που παγώνουν τα χαμόγελα

και σκοτεινιάζουν τις καλύτερες προθέσεις.

Το σάπιο φρούτο μεγαλώνει μέσα στο κέλυφος

στάζοντας δηλητήριο που εισχωρεί και ρέει

σε ένα έδαφος αντιφάσεων και μαζεμένων απογνώσεων

που εκφράζονται σε ήπιους τόνους.

Σε περιστροφικούς χρόνους πλανάται η απελπισία

βουλιάζοντας στα κινούμενα εδάφη των επερχόμενων απωλειών

ναρκισσιστικές μοναξιές και ξέφρενες εγωπάθειες

ξεπερασμένες και γραφικές.

Διαφωνίες αγγίζουν και πάλι απαλά τα αυτιά μας

με τη συνοδεία γνώριμων ήχων, φευγαλέων ή ελεγχόμενων

που επαναλαμβάνουν ανελλιπώς επιλεγμένη πληροφορία

ώσπου να βγει κι αυτός ο χειμώνας.

Βασιλική Δραγούνη

ΧΡΟΝΟΚΥΚΛΩΜΑ

Κάθε ζωή,

μια περιορισμένη έκδοση χρονοκυκλώματος

με τους λεκέδες των απρόβλεπτων συνεπειών

να κηλιδώνουν τις άκρες.

Καμία μηχανή του χρόνου

δεν μπορεί να αναστείλει

την ανεμοδαρμένη βιασύνη των λεπτών που στροβιλίζονται

σε πλατινένια ή πλαστικά ρολόγια.

Καμία συχνότητα κατεδάφισης

δεν μπορεί να αντισταθεί

σε μονωτικές φιλοδοξίες

τοποθετημένες χειρουργικά στα σημεία.

Ο χρόνος τρέχει και μας τυλίγει

ανακυκλώνοντας συναισθήματα,

μορφές και σχήματα

μαζί με τα σκουπίδια.

Οι τάφοι γεμίζουν με ποιητές που περίμεναν πάρα πολύ

πριν εντοπίσουν το όραμα,

ζωγράφους που τυφλώθηκαν πριν ξεπεράσουν

τις συμβατικές απεικονίσεις.

Μονάχα μία ευκαιρία μένει

πριν η φθορά χτυπήσει στο αδύνατο σημείο,

μία στιγμή πριν τα κυκλώματά μας

αποτιμηθούν σε ψήγματα καταστροφής

διαβρωμένα  

από τη σιωπηλή σκουριά του χρόνου.

Βασιλική Δραγούνη

ΣΚΕΛΕΤΟΙ ΣΤH ΝΤΟΥΛΑΠA MOY

Άνοιξα τη ντουλάπα μου:

σκελετοί του παρελθόντος κρύβονταν

σε ακαθόριστες αιχμές

και ασυμμετρίες ρούχων.

Τα πόδια τους κροτάλιζαν σε παπούτσια

με ανάγλυφα κορδόνια

ευαλωτότητας.

Οστά ματαιωμένων ψευδαισθήσεων

ακροβατούσαν πάνω

στην κοφτερή λεπίδα της επιθυμίας

δίνοντας χώρο και σε άλλες αυταπάτες

μέσα στο ίδιο χωροχρονικό πεδίο

και στιγματίζοντας με τον διαμελισμό τους

την πορεία.

Δεν απαντούσαν σε καλέσματα.

Κρέμονταν διακριτικά

από παλιές αποτυχίες και παραιτήσεις

και αποδομούσαν συνειδήσεις

σε υπερεκτιμημένη ηρεμία

ανταλλάσσοντας μες στο σκοτάδι  

τα αρχαϊκά τους νέα.

Βασιλική Δραγούνη

ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΡΑ

Το σήμερα ήρθε πολύ γρήγορα,

ψιθυριστά και φωναχτά

με νέα δανεικά και εποποιίες

γραμμένες στα παλιά παπούτσια του,

φέρνοντας σιωπηλά γκρίζα σύννεφα

που ιχνογραφούσαν σε σκούρο πλάνο

μνήμη και σιωπή, από εδώ έως εκεί,

όλο και πιο κοντά κάθε φορά.

Σήμερα δεν είναι η μέρα για τύχη.

Μόνο για αζήτητες περιπλανήσεις

στον ετεροχρονισμένο απόηχο της βροχής

που κουβαλά ιστορίες με στάνταρ χρώμα.

Και εδώ... εδώ είμαι και πάλι

κρεμώντας ένα γκρίζο σύννεφο στον ώμο μου,

σαν κουρασμένο πουλί

που φοβάται την πτήση.

Βασιλική Δραγούνη

ΟΝΟΜΑΣΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ

Παλεύω ενάντια στους ανθρώπους σήμερα.

Βάζω όλη μου τη δύναμη να αντισταθώ στον όψιμο παγετό τους,

τραβώ το πάπλωμα ψηλά για να προστατευτώ.

Ονόμασα τον κόσμο μου χειμώνα.

Εξορκίζω την οικεία εχθρότητα

με αντικρουόμενες σκέψεις, έξεις και λέξεις

και συνεχίζω να φυλλομετρώ τις μέρες

σε φόντο σελίδων με σκούρο χρώμα.

Ρυθμίζω τον εαυτό μου ενάντια στη σκοτεινή διάθεση

του θλιβερού ημερολογίου, που κρέμεται με αβάσταχτη νωθρότητα

και αλλάζει το μοτίβο των ημερών μου

από αμφίβολη χαρά σε γκρι μονοτονία.

Μαθαίνω να συνέχω στη ρύμη του λόγου

το πικρό με το γλυκό,

τη θανατική επαφή του παγωμένου βλέμματος

με το χαμόγελο σε τίποτα συγκεκριμένο

και να ψάχνω τα ακρωτηριασμένα δέντρα

για σημάδια φύλλων.

Βασιλική Δραγούνη

ΝΟΣΤΑΛΓΟΣ ΤΟΥ ΑΝΕΚΦΡΑΣΤΟΥ

Σήμερα οδηγώ σταδιακά τα βήματα μου

μέσα από παλιές, εικονογραφημένες ιστορίες.

Απόηχοι των σκόρων του παρελθόντος

συνοδεύουν το μοναχικό ταξίδι μου.

Το κάθε βήμα που με φέρνει στην επόμενη σελίδα,

είναι το δικό μου.

Δεν συνηθίζω να βαδίζω

σε παπούτσια δανεικά.

Κάνω σκόπιμες στάσεις

ανάμεσα σε εικόνες,

σύμβολα, εικασίες

και μαρμαρωμένες επιθυμίες,

αγνοώντας τους αντίλαλους

από τα βάθη του χρόνου

ενώ πορεύομαι στο μέλλον μου

με ανυποψίαστη ασφάλεια.

Είμαι μήπως κι εγώ

νοσταλγός του ανέκφραστου;

Όχι, αυτή η περιγραφή δεν μου ταιριάζει.

Το παρελθόν δεν το ‘χω και δεν μ’ έχει.

Κοιτάζω τις παλιές σελίδες και γελάω

με τις μόδες περασμένων εποχών.

Ήταν στ’ αλήθεια εκείνες οι εικόνες

τόσο σημαντικές για μένα τότε;

Τώρα, ποιος μπορεί να ξέρει.

Βασιλική Δραγούνη

ΕΙΚΟΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Όλα τα εμπειρικά δεδομένα

μιας εικονικής πραγματικότητας

που πιστεύουν οι πολλοί,

αλληλένδετης με παλιές θλίψεις, δανεικές τελετουργίες

και σταθερές καθημερινές συνήθειες

που υπαγορεύει η απληστία της ανάγκης,

όλα τα ποιος, τα τι, τα πότε, τα γιατί,

ορίζουν τα σημεία της τροχιάς

του εξωφρενικού βέλους του χρόνου.

Προσπαθώντας να κατασκευάσουμε

τη δική μας πραγματικότητα

φτιάχνουμε τα βασίλειά μας από Ιδέες κι Αγάλματα

 

εκλογικεύοντας το Χάος, στην προσπάθειά μας να το αντέξουμε,

ταιριάζοντας τα σημαίνοντα στα σημαινόμενα

κι αμβλύνοντας σκληρές γωνίες

-στην περίπτωση

των μη αντιστρεπτών μεταβολών,

η εντροπία αυξάνεται.

Μια πραγματικότητα είναι αληθινή για τον καθένα

όταν δρα μέσα στους δικούς της όρους.

Τα υπόλοιπα είναι απλώς κουβέντες, τάσεις και αντιφάσεις

στα πλαίσια της δεκάλεπτης δημοσιότητας του τίποτα,

πριν όλα επιστρέψουν τελικά

στις πραγματικές τους διαστάσεις.

Βασιλική Δραγούνη

ΤΑΙΝΙΑ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ

Οι αναμνήσεις ποτέ δεν φεύγουν.

Είναι απρόσκλητοι επισκέπτες απ' το χθες

που φθάνουν αιφνιδιαστικά

προβάλλοντας στα μάτια μας

την πλαστή τους εικόνα.

Οι μορφές δεν είναι σαφείς, μα

ξέρουμε ποιοι είναι.

Συχνά δεν θυμόμαστε ονόματα

μόνο κάποια πρόσωπα αχνά

κινούν το συναίσθημα

ταλανίζοντας την εξασθενημένη μνήμη.

Κρύβονται στο παρελθόν

και στη συνέχεια επανέρχονται

για να προβάλλουν μία ακόμη

ταινία μικρού μήκους

μέσα στα διαλείμματα του κόσμου.

Βασιλική Δραγούνη