ΑΤΑΚΤΗ ΠΑΡΕΛΑΣΗ

Καταφεύγω και πάλι στις λέξεις

που εισβάλλουν στο μυαλό

και με παροτρύνουν να συνδέσω τη σκέψη μου

με την παρουσία τους.

Πώς να τις αιχμαλωτίσω;

Και με ποια σειρά;

Έχουν τόσο όμορφα σχήματα και σημασίες

και βρίσκονται παντού ταυτόχρονα.

Κι όλο πιέζω το χέρι να βιαστεί

για να χαρτογραφήσει με πιστότητα το σήμα τους

-μία οξύμωρη κίνηση

που κατατείνει στην παύση.

Κι ύστερα αποχωρούν

σαν άτακτη παρέλαση

ενώ προσπαθώ μανιωδώς να συγκεντρώσω

όσες διασκορπίστηκαν εδώ κι εκεί.

Κι έπειτα καταφεύγω στα γράμματα,

στα σχήματα και τις καμπύλες τους,

στις ευθείες γραμματοσειρές και τα σημεία στίξης

που υποδηλώνουν συνειρμούς

και λεπτές αποχρώσεις,

στη μεταξύ τους χαλαρότητα και ακινησία

και στη συνέχεια στην κίνηση,

τη συγκέντρωση και τακτοποίηση σε φράσεις,

προτάσεις, παραγράφους και στροφές

που αφήνουν την περιγραφή

να υποβάλει τους υπαινιγμούς της.

Βασιλική Δραγούνη

ΑΓΡΑΦΗ ΣΕΛΙΔΑ

Η άγραφη σελίδα έχει δυνατότητες,

συχνά είναι μια ευκαιρία

κι ακόμη πιο συχνά ένας εκφοβισμός

μπορεί να είναι μια καινούργια αρχή

μπορεί να είναι κι ένα τέλος

κάποιες φορές ένας ευφημισμός

ή μια μετάβαση της ζωής στον μικρόκοσμο

και κάποιες άλλες απολύτως τίποτα,

απλά μια άγραφη σελίδα.

Βασιλική Δραγούνη

ΚΛΙΣΕ

Λέξεις κλισέ και επιλεκτικά αδιάφορες

που ελκύονται απ' την σκόπιμη αυτοκαταστροφή,

λέξεις που τραγουδούν ή κλαίνε ή γελούν χαιρέκακα

με το πάθημα που δεν θα γίνει μάθημα.

Λέξεις που πηγαινοέρχονται στιγμιαία κι ανύποπτα

στη διασταύρωση φαντασιακού - πραγματικού,

σκοντάφτοντας πάνω στον τοίχο εκείνο

που γράφει "αδιέξοδο".

Λέξεις μονόδρομος -όσο πιο ακραίες

τόσο πιο αποτελεσματικές,

λέξεις που υποκαθιστούν με μοιρολατρικές παραδοχές

την άρνηση αυτού που πρέπει να δεχτούμε.

Βασιλική Δραγούνη

ΣΥΝΤΟΜΟΓΡΑΦΙΕΣ

Λέξεις χαραγμένες στην πέτρα,

περιληπτικά εκπροσωπούν

την αγριότητα της απώλειας

που εξημερωμένη περιφέρεται εδώ κι εκεί

διαβάζοντας αυτές τις συντομογραφίες της ζωής

-ονόματα, ημερομηνίες, τετριμμένες επευφημίες-

κι απορώντας πόσο αχνές,

πόσο φθαρμένες έχουν γίνει με τον χρόνο.

Ελεγειακά συνθέματα,

φοδράρουν με την πατίνα τους τον πόνο 

και ξεκλειδώνουν έναν κόσμο με κρυφές στοές,

καταχωνιασμένα μυστικά και θαρρετές αλήθειες

επανεστιάζοντας σε λεπτομέρειες

που καδράρουν μια παλλόμενη ευαισθησία

κι αφουγκράζοντας με ψήγματα ευλάβειας

τη σιωπή των πραγμάτων.

Βασιλική Δραγούνη

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΝΑΒΑΣΗ

Μητέρα, σκαρφαλώνω ακριβώς πίσω σου.

Είμαστε ανταγωνίστριες

στην ελεύθερη ανάβαση

μιας δύσκολης διαδρομής.

Τραχιές και ακατέργαστες,

οι δυνατότητες του άδειου γύρω μας

σωριάζονται βαριές σαν πέτρες.

Σ' ακολουθώ σε επισφαλή απόσταση,

προσπαθώντας να κρατηθώ από οτιδήποτε.

Γελάς και αποκτάς καλύτερη λαβή.

Αν πέσω,

θα επιπλήξεις με θυμό

την ανεπίτρεπτη αδεξιότητά μου.

Αν πέσεις,

αιώνια θα αντιλαλεί

στα αυτιά μου η κάθοδός σου,

ανακατεμένη με της κραυγής σου την ηχώ.

Βασιλική Δραγούνη

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ

Το μυστικό στέκεται σαν παλιό παιχνίδι

στην άκρη πεταμένο του μυαλού,

πίσω από τις πολυάσχολες σκέψεις

που δρουν στην επιφάνεια.

Βυθίζεται συνέχεια προς τα κάτω

και εγκαθίσταται εκεί

εφοδιάζοντας τη λάσπη του με υγρασία,

κάνοντας ολοένα και πιο δύσκολη

την ανάδυση απ' τα βάθη στο παρόν

-γιατί ο πυθμένας, ως γνωστόν,

ποτέ δεν θα ανέβει.

Μα ο βυθός δεν την τρομάζει.

Το κρατά εκεί αιχμάλωτό της

γιατί το φοβάται.

Ξέρει ότι μπορεί να την προδώσει.

Βασιλική Δραγούνη

ΕΝΑ ΔΙΠΛΩΜΕΝΟ ΓΑΝΤΙ

Σαν εικόνα που ιχνογραφείται

με φόντο τη σκιά

με το μικροσκοπικό μαύρο καπέλο με το βέλο,

με τα μακριά ψεύτικα μαργαριτάρια

να κοσμούν αριστοτεχνικά

τις ομοιόμορφες πτυχώσεις

και με τη μετωνυμική χρήση

των πένθιμων χρωμάτων

να υπογραμμίζει εμφατικά

την αίσθηση του άπιαστου

επεξεργάζεται ένα διαυγές

αλλά και τραυματικό παρελθόν

αναμοχλεύοντας το επίκοινο αίσθημα

μιας ανεπανόρθωτης απώλειας.

Στα μάτια της

μια στυφή επίγνωση αβεβαιότητας. 

Στο στόμα της

η επίκληση στις ακούσιες αποσιωπήσεις.

Στο πρόσωπό της

η μελαγχολία της ματαίωσης.

Στα νευρικά της χέρια

ένα διπλωμένο γάντι.

Δεν αναγνωρίζει κανέναν στο δωμάτιο

και κανείς δεν την αναζητά.

Είναι άραγε μια άγνωστη φιγούρα

στη ζωή του καθενός μας

ή μήπως είναι

ο μοναχικός καθρέφτης μας;

Βασιλική Δραγούνη

ΑΝΤΙΔΟΤΟ

Κάποια πράγματα δεν γνωρίζουν διακοπές

σαν τα χέρια μιας γυναίκας

αδρανούς και πολυμερισμένης

που ταξινομούν και αναδιατάσσουν

τα ίδια πράγματα ξανά και ξανά

ως αντιστάθμισμα και αντίδοτο

στο αδιέξοδο

χωρίς να νοιάζεται

που τα αντικείμενα επιπλέουν γύρω της,

που το τραπέζι συγχωνεύεται στον τοίχο,

που τα σύννεφα γεμίζουν το δωμάτιο

σκορπώντας τις μπλε άκρες του ουρανού

έξω απ' το στενό παράθυρο.

Μονάχα τα παιδιά με τα κραγιόνια τους,

τον ζωηρόχρωμο καμβά

και τις δεξιότητες της φαντασίας τους

θα μπορέσουν να εξηγήσουν

τι σημαίνουν όλα αυτά

-αν κανένας δεν τα διακόψει.

Βασιλική Δραγούνη

ΣΚΗΝΙΚΑ ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ

Καμπυλώσεις φορεμένων ρούχων

μεταφράζουν τη μουσική των χρωμάτων

και με σκηνοθετική ευαισθησία αναπλάθουν

τον κόσμο διά της όρασης

έτσι όπως υψώνονται και πέφτουν

με λάμψεις και κυματισμούς

σαν λόφοι και κοιλάδες που εναλλάσσονται

στο φόντο του εσωτερικού τοπίου

έτσι όπως προσαρμόζονται στη μουσική,

σε διαθέσεις, παύσεις και κινήσεις

ακολουθώντας τη βαλλιστική τροχιά

των ψυχικών συμβάντων μέσα στο χρόνο

έτσι όπως ολισθαίνουν 
στην ανεξάντλητη επικράτεια του μύθου,

στο φευγαλέο που γίνεται μόνιμο

ή στο τραυματικά ακίνητο

κάτω από έναν ιδιαίτερο, κάθε φορά, φωτισμό.

Βασιλική Δραγούνη

ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΟ ΚΟΛΑΖ

Τώρα μπαίνουμε στον ροζ λαβύρινθο

για να ανακαλύψουμε τι κατοικεί στα έγκατά του.

Είναι άνοιξη και το μαύρο δεν έχει καμία θέση εδώ.

Χρώματα εθιστικά και εκστατικά

παραδομένα στην αφαιρετική διαδικασία

δημιουργούν συνθέσεις 

από ανώφελες συνεχόμενες εικόνες.

Είμαστε μέρος μιας σουρεαλιστικής αισθητικής

που κυριαρχεί και συγχέει.

Ρευστά και αφηρημένα σχήματα και δομές,

πρίσματα, συνιστώσες και σταθερές

σπρώχνουν τον κύκλο των υπαρξιακών

που ανέμελα κυλάει

στα ναρκοπέδια της συνειδητοποίησης.

Να πανικοβληθούμε; Όχι ακόμα.

Όλα γυρίζουν ανεξέλεγκτα εδώ. Καλειδοσκοπικά.

Έχουμε δημιουργήσει τον πιο όμορφο κόσμο,

από ξεχωριστά κάτι

κι από αδιάφορα μεγάλα τίποτα,

πιασμένοι γερά από τις χειρολαβές του φορμαλισμού

σε κάθε ανάποδη στροφή.

Βασιλική Δραγούνη

ΣΤΗΝ ΓΚΑΛΕΡΙ ΤΩΝ ΗΜΙΤΕΛΩΝ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΩΝ

Το άδειο κρυσταλλένιο βάζο δέσποζε

στο κέντρο του τραπεζομάντιλου σαν το εστιακό σημείο

ενός αναγεννησιακού αριστουργήματος -με όλες του τις όψεις

να συγκλίνουν σε ανακλαστικό τόξο με επίκεντρο την απουσία-

ζητώντας από μένα να του δώσω κάποιον κρυφό συμβολισμό.

Το εξέτασα από όλες τις πλευρές του,

χάιδεψα τις απαλές γωνίες του, ζύγισα το άγνωστο βάρος του

και το απόθεσα με προσοχή πάλι στο τραπέζι.

Χρειαζόμουν έναν ειδικό για να εξηγήσω

τον συμβολισμό της απουσίας.

Θα είχε σταθεί δίπλα μου δείχνοντας εκεί κι εκεί

με βαθυστόχαστο ύφος και με επιβλητική χροιά φωνής

θα μου μιλούσε για την αοριστία της αίσθησης.

Θα έγνεφα καταφατικά στις επισημάνσεις του

κρατώντας λυπημένα στο χέρι μου

ένα λουλούδι.

Βασιλική Δραγούνη

ΑΤΙΤΛΟ

Η ζωή είναι άτιτλη, έτσι δεν είναι;

Επιπλέει σαν λάδι παστέλ σε καθαρό νερό,

σαν επίχρισμα φωτός πάνω σε μία λίμνη

ή σαν αντανάκλαση σε ένα θαμπό γυαλί

όπου έχουν σβηστεί οι εικόνες, 
μέσα σε κάδρο, ωστόσο,

κινούνται στα ακαθόριστα, φανταστικά τους όρια

αλλάζοντας συνέχεια πρόσωπα και σχήματα.

Ο καλλιτέχνης ξέρει: έχει να κάνει

με την μορφή και το χρώμα.

Mπερδεύοντάς τα, βρίσκει την απάντηση

στις σιωπηλές ερωτήσεις τους.

Μετά την τελευταία πινελιά 
κάνει ένα βήμα πίσω, ικανοποιημένος,

αποκαλεί το έργο τέλειο,

του βάζει μια κορνίζα και το ονομάζει "Άτιτλο".

Βασιλική Δραγούνη

ΝΕΚΡΕΣ ΦΥΣΕΙΣ

Εκεί που απελευθερώνεται το ατομικό

προσπαθώντας να συναντήσει το συλλογικό,

πάντα ελλοχεύει ο απρόβλεπτος παράγοντας

σαν ανεξήγητη παρόρμηση,

σαν έκρηξη κραυγής μέσα στην απαλή μουσικότητα. 

Εκεί που όλα ρέουν μα δεν χάνονται,

τα δοχεία και τα βάζα

του αποξηραμένου χρώματος

βρίσκονται σε μία διαρκή εγρήγορση

απέναντι στο χάος της πραγματικότητας.

Εκεί που μπλέκουν οι έννοιες,

μία νεκρή φύση δεν φοβάται πια να μιλά για τον εαυτό της

-αν και διευθετημένη σκόπιμα

για να προτείνει κάποιο τυχαίο σχήμα,

ανοιχτό σε ένα πλήθος συμβολισμών και προσεγγίσεων.

Εκεί που η αυτοαναφορικότητα πλαισιώνει 
τον μεταβατικό χώρο της τέχνης,

οι διάχυτες δονήσεις των χρωμάτων

σκηνοθετούν δραματικά την ιστορία του κόσμου

σαν να 'ναι αυτό το τελευταίο πλάνο της,

συγκαλυμμένο από τον χρόνο και την κλειστή πρόθεση.

Βασιλική Δραγούνη

Ο ΟΡΑΤΟΣ ΜΟΝΟΚΕΡΩΣ

Σαν καμουφλαρισμένος στο φυσικό του περιβάλλον

μηρυκάζοντας ανυποψίαστα τα σύννεφα 

ένας μονόκερως σε μια ταπισερί

-απατηλά κι ελπιδοφόρα ασφαλής στα χρώματά της,

ορατός σχεδόν, αν και επικαλυπτόμενος από χρυσό και μπλε-

άχρονος περιφέρεται στο ζωντανό στερέωμα

περιβαλλόμενος από μια αύρα απαλού φωτός,

απ’ τα ψιθυριστά λόγια ενός ποιήματος που μιλά για εκείνον

και από μία μαγεμένη μελωδία

που συνυπάρχει αρμονικά με το πλαίσιο της εικόνας. 

Ας τον αφήσουμε, σαν κάθε σύμβολο

μυθικών διαστάσεων που λανθάνουν στην εμπειρία,

να λικνίζεται στις εναλλαγές ενός αδιαμόρφωτου χάους.

Δεν πρέπει να γνωρίζει ότι είναι ορατός

μην τυχόν και -στ’ αλήθεια- δεν υπάρχει.

Βασιλική Δραγούνη

Tapestry: The Lady and the Unicorn (La Dame à la licorne),

À mon seul désir  (Musée national du Moyen Âge, Paris)

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΡΙΑ ΑΝΟΙΞΗ

Κάποτε ζούσαμε με το παραμύθι

μίας επαναστάτριας πριγκίπισσας.

Δεν την είδαμε ποτέ,

ήταν ακριβοθώρητη στην εξορία

όπου είχε το βασίλειό της

μέσα στο τροπικό δάσος

των παραπλανημένων προορισμών.

Τα ήσυχα πρωινά ακούγαμε το χτύπημα

απ’ τα βαθιά τατουάζ στο σχήμα της καρδιάς

που χάραζε με βέλος

στα ετοιμοθάνατα δέντρα.

Κάποιες στιγμές η φευγαλέα παρουσία της

αναλαμπή φωτός στο δρόμο μας

-μια αμυδρή εικόνα από χρυσαφένια χρώματα

κι ένα λοφίο παγωνιού για στέμμα.

Τελικά σκορπίσαμε τις στάχτες των προγόνων μας

ανάμεσα στα λούπινα και τους ασφόδελους

για να ανθίσουν και πάλι τα κλωνάρια τον Μάιο.

Στη συνέχεια φύγαμε.

Δεν ακούσαμε ξανά για εκείνη εδώ και χρόνια

μα πιστεύουμε πως είναι ακόμα εκεί

συνεχίζοντας την επανάστασή της

και ευγνωμονώντας κάθε Μάιο

εμάς, τους ανθρώπους.

Βασιλική Δραγούνη

ΛΙΓΟ ΧΡΩΜΑ

Δεν θέλησα ποτέ να γκρεμίσω

τον υδατοφράκτη του χρόνου

σαν ανεξέλεγκτη ροή σιωπής που πέφτει

στα παραλυμένα δρομάκια.

Δεν θέλησα ποτέ να εμποδίσω

τα φαντάσματα του χθες να σκαρφαλώσουν

τα σύννεφα με εμμονή

για να ξεφύγουν απ’ την κόλαση του σήμερα.

Δεν θέλησα ποτέ να καταλάβω

πως κάποια πράγματα που επιμένουν να γυρνούν

υποταγμένα κι ανελεύθερα         

μυρίζουν θάνατο και έχουν χρώμα μαύρο.

Θέλησα μόνο να πιστέψω

πως κάθε διαστρέβλωση από τα αισθητήρια

μπορεί να έχει μέσα της

κρυμμένο λίγο χρώμα.

Κίτρινο σαν το φθινόπωρο του εγώ,

πράσινο σαν την άνθιση της άνοιξης που μεγαλώνει

μέσα σε άγριους οπωρώνες,

κόκκινο σαν την οδύνη της νοσταλγίας

ή σαν την αναμονή για μεγαλείο

μέσα στην κραυγή της κουκουβάγιας.

Τόσα ερωτήματα αναπάντητα.

Τόσες απαντήσεις που πρέπει

αναπόφευκτα να αγνοήσω.

Βασιλική Δραγούνη

ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ

Ένας άνεμος τρελός μαινόταν απ' τα υψώματα

κι εγώ του είπα,

"Μεγάλε άνεμε, σταμάτα να φυσάς

προτού να με σκορπίσεις."

Ένας άνεμος τρελός διένυσε τα ουράνια μίλια

και ύστερα με τράβηξε στον ουρανό.

Ταξίδευα πάνω από αόρατες στέγες,

κάτω από την εξαγριωμένη κυριαρχία του.

Πετούσα σαν περιπλανώμενη πνοή

σπασμένη σε πολλά κομμάτια

που με σφοδρή αντίσταση συστρέφονταν

στο αφιλόξενο κενό.

Άλλα έπεσαν σε έρημους δρόμους,

άλλα σε ξέφραγα βοσκοτόπια

κι άλλα στα ανοιχτά στόματα

γελαστών παιδιών.

Βυθίστηκα στο γη και ονειρεύτηκα ένα μεγάλο τίποτα.

Και τότε ο άνεμος μου είπε,

"Μη χάνεις τον εαυτό σου σε αυτά τα περίεργα μέρη,

κλείσε τα μάτια και περίμενε την Άνοιξη."

Βασιλική Δραγούνη

ΤΟΙΧΟΙ

Οι τοίχοι μπαίνουν ανάμεσα

χωρίζουν

κλείνουν τους άλλους απέξω

ή και μέσα

αντικαθιστώντας τον αέρα τους

με κλειστοφοβία.

Οι τοίχοι μου δεν κλείνουν

αν και

ώρες ώρες

απομακρύνονται

αφήνοντας μόνο κενό χώρο

πίσω τους.

Βασιλική Δραγούνη