ΜΙΑ ΓΡΑΜΜΗ ΟΡΙΖΟΝΤΑ

Προσανατολίζομαι απ' του νερού το λίκνισμα

κι από τους γλάρους που φτερουγίζουν γύρω μου σαν σκέψεις

κάθε φορά που πάω στην ακτή να συναρμολογήσω

τους παιδικούς μου φόβους που σκορπίστηκαν στα αβυσσαλέα βάθη.

Πάντα με τρόμαζε η ψύχρα του γκριζωπού χειμώνα

που τυλιγόταν γύρω από τα ανήσυχα χρόνια μου

γεμάτα από παράφορα, παιδαριώδη δάκρυα

που εξακολουθούν να καιν το πρόσωπό μου.

Ήθελα το καλοκαίρι πίσω με όλες τις θαμπωτικές του εικασίες

το ψύχος του γαλάζιου, την καθάρια κίνηση,

τον αλμυρό αέρα, την αύρα του ωκεανού στο μέτωπό μου.

Ήθελα πάντα μια γραμμή ορίζοντα μακρύτερα απ' το βλέμμα μου.

Όμως η θάλασσα είναι ήδη πολύ μακριά

για να με αγαπήσει ξανά όπως και πριν

και ο χειμώνας μια κουραστική καθυστέρηση, όταν ακόμα γράφω

για καλοκαίρια που ήταν κάποτε δικά μου.

Βασιλική Δραγούνη

ΟΥΤΟΠΙΚΗ ΕΔΕΜ

Είναι ένα παράξενο καλοκαίρι.

Ας αντικρίσουμε ό,τι υπάρχει στην άλλη όχθη του ουρανού

όσο ο αέρας είναι χρυσός και οι μέρες μεγάλες

κι ο χρόνος κυλά αβίαστα σε διάφανες κλεψύδρες

κι ελίσσεται σαν φίδι συγκεντρώνοντας το πρόσφορο έδαφος

καθώς γλιστρά ανάμεσα

στους καρδιακούς παλμούς της ώρας.

Έλα, σκιά μου,

είναι ένα φωτεινό αστείο το πρωί.

Ας ακολουθήσουμε του ήλιου τη σκουριά στην εσχατιά της μέρας.

Ας αναζητήσουμε μιαν ερημιά

στις ανασκαφές κάποιας ουτοπικής Εδέμ

πίσω από αυτό το μπλε,

μακριά από τη χαλασμένη όψη των πραγμάτων.

Βασιλική Δραγούνη

ΜΠΛΕ ΓΡΑΜΜΗ

Οι βλέψεις μου ξεστράτισαν.

Θαρρώ πως με τα χρόνια αυτό συνέβη.

Περιπλανήθηκαν μακριά μου βήμα βήμα

αθόρυβα, χωρίς καμία νύξη.

Οι πρώτες στη σειρά μπορεί να έκαναν

μια ήσυχη απόδραση μα κι οι επόμενες

τις ακολούθησαν κάνοντας έξοδο

ηρωική, σε αργή κίνηση.

Τα όνειρά μου άλλαξαν πορεία

και ξέφυγαν απροειδοποίητα

αφήνοντάς με κόντρα στους ανέμους

δίχως πηδάλιο και μ' ανοιχτά πανιά.

Ήρθε η ώρα να συγκεντρωθούν

αυτές οι ατίθασες επιθυμίες πάλι.

Υποψιάζομαι πως δεν ξεμάκρυναν πολύ,

πως δεν ξεπέρασαν τη μπλε γραμμή ακόμα.

Μπορεί να χρειαστούν ενισχύσεις

αλλά έχω φίλους πειρατές.

Είναι απλά θέμα χρόνου.

Βασιλική Δραγούνη

«…έχω μια διαρκή ανάγκη να ζω τις συγκινήσεις που μου προκαλεί η περιπέτεια της συγγραφής» – 
Βασιλική Δραγούνη

τοβιβλίο.net

20.12.2016 |  Θάλασσα ιδεών      

Βασιλική Δραγούνη, Θεόφιλος Γιαννόπουλος

(Φωτογραφία: Στράτος Γιαννόπουλος)

Σήμερα, στην λογοτεχνική δράση «Ελάτε να μιλήσουμε για τη λογοτεχνία» φιλοξενούμε την λογοτέχνη Βασιλική Δραγούνη, την οποία και ευχαριστώ για την τόσο  ανθρώπινη συνέντευξή της!

Πρώτα όμως ας γνωρίσουμε την προσωπικότητα της δημιουργού μες από το βιογραφικό της:

                                             

Η Βασιλική Δραγούνη γεννήθηκε στην Αθήνα. Έχει σπουδάσει Αγγλική Φιλολογία στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Ευρωπαϊκή Συγκριτική Λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο της Γάνδης (Βέλγιο) και έχει μεταπτυχιακό στις Διεθνείς και Ευρωπαϊκές Σπουδές του Πανεπιστημίου Πειραιώς. Εργάζεται στον αεροπορικό χώρο.

Ποιήματα και διηγήματά της έχουν βραβευθεί σε Πανελλήνιους και Διεθνείς λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και έχουν εκδοθεί σε 40 περίπου συλλογικές ανθολογίες ποίησης και διηγημάτων καθώς και σε λογοτεχνικά περιοδικά. Ποιήματα και κείμενά της έχουν επίσης δημοσιευθεί στο διαδίκτυο σε λογοτεχνικές ιστοσελίδες και σε ψηφιακά λογοτεχνικά περιοδικά.

Ερωτηματολόγιο για Συγγραφείς και Ποιητές

      1.   Γιατί γράφεις;

Ξεκίνησα να γράφω -ποίηση, ως επί το πλείστον- από μια εσωτερική ανάγκη να προσδιορίσω και να κατανοήσω καλύτερα τους άλλους. Το να μπορεί να “διαβάζει” κανείς συναισθήματα στα πρόσωπα των άλλων, ενεργοποιεί με μοναδικό τρόπο τις ψυχολογικές διαδικασίες με τις οποίες μπαίνει στη θέση τους και βιώνει τις αντιφάσεις τους και τις υποκειμενικές τους προσεγγίσεις.

2. Για ποιους λόγους θα συμβούλευες κάποιον να γίνει συγγραφέας ή ποιητής και γιατί να τ’ αποφύγει;

Η συγγραφή είναι ουσιαστικά ένα πέρασμα στον εαυτό μας μέσα από τη μυθοπλασία. Θα συμβούλευα λοιπόν κάποιον να γίνει συγγραφέας μόνο όταν νιώθει την ανάγκη να διαβεί μέσα από σκέψεις, αισθήματα και τον κόσμο του κειμένου, προς την εσωτερική του ελευθερία. Θα τον συμβούλευα να μην το κάνει αν δεν έχει την πρόθεση να διαθέσει ψυχή, ενέργεια και χρόνο.

3.   Ποιο είδος γραφής αγαπάς να υπηρετείς και για ποιο πιστεύεις πως δεν έχεις τις απαραίτητες ικανότητες, διάθεση και γνώσεις για να συνεισφέρεις;

Αγαπώ την ποίηση, γιατί θεωρώ ότι ανασυνθέτει αισθητικά τον κόσμο της ανάγκης και καλλιεργεί τη συναισθηματική αγωγή, ανοίγοντας απεριόριστα πεδία στοχασμού και οδηγώντας σε αποκαλύψεις και συγκινήσεις μέσα από τις οποίες διευρύνονται τα όρια της ατομικής μας ζωής. Είναι μια τέχνη που χρειάζεται το πέταγμα του νου και των αισθήσεων. Έχοντας πειραματιστεί με διάφορα είδη συγγραφής, θεωρώ ότι ο συγγραφέας θα πρέπει πρωτίστως να ακολουθεί την κλίση του, χωρίς όμως απαραιτήτως να περιορίζεται σε ένα και μόνο είδος.

4.   Τι είναι για εσένα οι αναγνώστες; Πελάτες, κριτές ή συμβουλάτορες;

Η ανάγνωση της λογοτεχνίας σηματοδοτεί το χώρο της ιδιωτικής ζωής αλλά και την ελεύθερη βούληση του ατόμου. Ο αναγνώστης που απολαμβάνει τη λογοτεχνία δεν παύει να την αναζητά και να τη θεωρεί αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινής του ζωής. Συνεπώς οι αναγνώστες για μένα είναι φίλοι και εκτιμώ το γεγονός πως διαθέτουν λίγο από τον χρόνο τους για να μοιραστούν μαζί μου συναισθήματα και ανησυχίες.

      5.   Η καλύτερη και η χειρότερη κριτική που άκουσες για το έργο σου;

Η καλύτερη κριτική που συνήθως ακούω για κάποιο έργο μου είναι ότι δημιουργεί εικόνες στο μυαλό του αναγνώστη και η χειρότερη είναι ότι είναι αυτοβιογραφικό.

6.   Ποια λογοτεχνική ερώτηση μισείς να σου κάνουν και γιατί;

Η ερώτηση που με ενοχλεί είναι αν τα κείμενά μου προέρχονται από προσωπικά  βιώματα. Στο ερώτημα για ποιον γράφει ο ποιητής θεωρώ πως καμία απάντηση δεν είναι αμφιμονοσήμαντη. Ο ποιητής γράφει όχι μόνο για τον εαυτό του, αλλά ταυτόχρονα και για τους άλλους. Αν δεν γράφει και για τους άλλους, τότε δεν αντιμετωπίζει τον εαυτό του ως δημιουργό.

7.   Με άριστα το 10, πού κατατάσσεις την συγγραφική σου ικανότητα και γιατί;

Θεωρώ πως η ποίηση, ως η πιο συμπυκνωμένη μορφή τέχνης του λόγου, έχει έναν αυξημένο βαθμό “δυσκολίας” και το κάθε ποιητικό έργο το βλέπω ως μια οντολογική επίγνωση: της αδυναμίας να επιτευχθεί το απόλυτο, της αστείρευτης δύναμης που κινεί την ανθρώπινη προσπάθεια, της αθάνατης αγάπης για τον άνθρωπο, την ομορφιά, τη δικαιοσύνη και την καλοσύνη, μιας επίγνωσης συνώνυμης με την επαφή του ποιητή με τον αναγνώστη. Συνεπώς ο καλύτερος αξιολογητής του έργου του ποιητή είναι ο αναγνώστης κι όχι ο ίδιος ο συγγραφέας.

8. Πιστεύεις πως οι περισσότεροι ομότεχνοί σου γράφουν από εσωτερική ανάγκη ή επιδιώκουν αποκλειστικά το χρήμα και την δόξα;

Πιστεύω πως πίσω από κάθε συγγραφική προσπάθεια υπάρχει η εσωτερική ανάγκη της εξερεύνησης του αγνώστου, της συναισθηματικής εκτόνωσης ή απλά της χαλάρωσης από ότι μας στρεσάρει, συνεπώς είναι σημαντική σε έναν κόσμο μηχανοποιημένο, όπου τίποτα δεν συγκινεί και τίποτα δεν προκαλεί το θαυμασμό που εμπνέει τον άνθρωπο για εξερεύνηση και δημιουργική προσπάθεια. Φυσικά, όταν προκύπτει δημοσιότητα και  αναγνώριση μιας επιτυχημένης συγγραφικής προσπάθειας αποτελεί από μόνο του ένα  ακόμη κίνητρο.

9. Ανέφερε τρεις χαρακτηρισμούς για τον εαυτό σου για τους οποίους είσαι υπερήφανη και άλλους τρεις για τους οποίους όχι.

Μου αρέσει να “μπαίνω” στη θέση του άλλου, από την άλλη μου αρέσει επίσης να “κλείνομαι” στον εαυτό μου, έχω μια διαρκή ανάγκη να ζω τις συγκινήσεις που μου προκαλεί η περιπέτεια της συγγραφής, χάνω όμως και εύκολα το ενδιαφέρον μου, προσεγγίζω τα θέματά μου με απλό τρόπο, συγκαλυμμένα στη ροή της γραφής, από την άλλη όμως “παρασύρομαι” πολλές φορές σε πιθανά σενάρια, εξερευνώντας διάφορες εκδοχές του ίδιου θέματος. Η μεγάλη πρόκληση είναι κάποτε να καταφέρω να “βγω” από τον εαυτό μου και να μιλήσω μέσα από εμένα ως άλλος.

10.…και η ώρα σου να ανταποδώσεις την…. ιερή εξέταση που πέρασες από αυτή την ανακριτική συνέντευξη! Κάνε μια δική σου, λογοτεχνική ερώτηση-ταμπού για κάτι που θα ήθελες να μάθεις για τον δημιουργό αυτού του ερωτηματολογίου!

Τι πιστεύεις ότι κάνει ένα ποίημα διαχρονικό;

Ευχαριστώ πολύ Θεόφιλε.

Θεόφιλος Γιαννόπουλος: … πιστεύω πως έχει να κάνει με την ψυχή που το έχουμε προικίσει…

Χαρά και τιμή μου η συμμετοχή σου Βασιλική!

https://tovivlio.net/%CE%AD%CF%87%CF%89-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%81%CE%BA%CE%AE-%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%B3%CE%BA%CE%B7-%CE%BD%CE%B1-%CE%B6%CF%89-%CF%84%CE%B9%CF%82-%CF%83%CF%85%CE%B3%CE%BA/

ΚΟΡΑΛΛΕΝΙΟ ΝΗΜΑ

Είναι ένα κοραλλένιο νήμα που με σέρνει

μέσα από θάλασσες παλιές και μακρινές

υπερβαίνοντας τα υποβρύχια όρια.

Αχνό σαν μνήμη κι ανεπαίσθητο σαν κύμα

αποπειράται καταδύσεις βάθους

αποφεύγοντας τα ύφαλα εμπόδια.

Ραφές ανοίγει στα ρευστά παραπετάσματα

ξηλώνει και ξηλώνεται

συρράπτοντας μαζί τα αδιάβροχα χρόνια.

Βασιλική Δραγούνη

ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ

Ένας μπλε ερωδιός ανυψώνεται 
από την θραυσματική του αντανάκλαση

στις βαθυγάλανες ώρες πριν τον πρωινό όρθρο

σκορπίζοντας στάλες άφεσης πάνω από τις ζοφερές 
πτυχώσεις του νερού

που διαπερνούν το φως του ήλιου

σαν διάσπαρτα ζαφείρια ή χάντρες τυρκουάζ

μέσα από λάπις λάζουλι κοχύλια και οστρακόδερμα.

Μπορεί να σκέφτεσαι πως κάθε ελπίδα έχει χαθεί.

Αλλά περίμενε.

Ένας μεγάλος λευκός καρχαρίας

χαράζει διάσπαρτους ρούνους σε έναν ύφαλο.

Το νόημα δεν χάνεται ποτέ:

και η πιο θρυμματισμένη ζωή αποτιμάται σε στιγμές.

Το κυματιστό τραγούδι της γαλάζιας φάλαινας,

θρήνος σε ντο-ελάσσονα,

μεταβαίνει στο μέλλον που φθίνει

στέλνοντας νοσταλγία σε κάθε νότα, σαν μια προσευχή

που αντηχεί στο κενό.

Καταδυόμαστε σε βάθη 

ανεξερεύνητης αλήθειας. Όλοι μας.

Οι προοπτικές μας ασαφείς,

ατραποί φυσαλίδων στον απόηχο του τραγουδιού

πέρα απ’ το φάσμα του φωτός, πέρα από τον ορίζοντα.

Βυθιζόμαστε στο απέραντο γαλάζιο.

Μία ελεύθερη κατάδυση στον αέρα, το νερό ή τα οράματα

του λεξικού των ευσεβών μας πόθων

μέσα στην πρώτη γαλανή απόχρωση πριν την αυγή,

αυτήν του φωτός κάτω απ’ την επιφάνεια.

Ο καθένας μας

κατακερματισμένος, σαν ίχνη φυσαλίδων

κινείται σπειροειδώς σε απέραντες αβύσσους

ακολουθώντας στην περιδίνηση την μυστική βοή

του Λεβιάθαν.

Όλοι μας

ζούμε αποσπασματικά

μα η ένωση των κομματιών θα είναι το μέτρο της άφεσης.

Κάτι απέραντο μας καλεί

που αναδύεται από τα βάθη

της ύπαρξής μας.

Βασιλική Δραγούνη

ΘΑΛΑΣΣΟΓΡΑΦΙΑ

Κύματα βουβά ανεβαίνουν στην ακτή

σαν στρώματα υγρού φωτός

και σε βράχια ακλόνητα σπάνε αφρισμένα.

Φύκια νωπά, βότσαλα κι άδεια κοχύλια

ξεβράζονται ανυπόμονα στην άμμο

φέρνοντας μυρωδιά αύρας θαλασσινής στη μνήμη.

Γλάροι συντροφεύουν τον αιώνιο ορίζοντα

και στροβιλίζονται με απόκοσμα φτεροκοπήματα

στον άνεμο των εποχών που χάθηκαν.

Το τελευταίο φως του ουρανού

θαμπωτική εικασία που γλιστρά και διαλύεται

στο σκοτάδι του χρόνου.

Και μες στη μονοκόμματη σιγή

τα κύματα ξεφεύγουν απ' το πλαίσιο της εικόνας

και φτάνουν ως τις άκρες των βρεγμένων παπουτσιών μου.

Βασιλική Δραγούνη

ΒΑΡΚΑ ΑΤΑΞΙΔΕΥΤΗ

Βάρκα αταξίδευτη ακροβατεί στο γαλανό σκοτάδι

επιβεβαιώνοντας τον εαυτό της πάνω απ’ το νερό

σαν μία ουτοπική κουκκίδα μετέωρη, δίχως στάση.

Απορρίπτοντας την εκδοχή του ονειρικού λικνίσματος

κατρακυλά με άλματα σε αδιαφανή ομίχλη,

έτοιμη να συνθλίψει την διαμάχη της μεταμόρφωσης.

Η ομίχλη είναι καλύτερη από τον καπνό, λένε,

όμως μία καλή βροχή δείχνει επιβλητικά τον δρόμο της επιστροφής

ξεπλένοντας την παρατεταμένη αδράνεια του καλοκαιριού.

Βασιλική Δραγούνη

ΗΡΕΜΗ ΛΙΜΝΗ

Μέρες ανησυχητικής αγωνίας

και άγρυπνες νύχτες φόβου.

Κι έπειτα, μέρες μουδιασμένης λήθης

και νύχτες με όνειρα τρόμου.

Όπως το αμείλικτο κύμα χτυπά

το εξασθενημένο πρόχωμα της ακτής

Όπως οι ματωμένες αρθρώσεις γρονθοκοπούν

τα τεμαχισμένα απομεινάρια ενός σάκου

Αυτός, ο κύκλος μας

του αναπόφευκτου

του αναπόδραστου

του αδιάψευστου

του αδυσώπητου

Υποδαυλίζεται από

το απερίγραπτο

το απροσδιόριστο

το ανέκφραστο

το ανεξήγητο

   

Τον θυμό, που κατοικεί βαθιά

στις εξουθενωμένες ψυχές μας.

Ωστόσο, κανείς δεν ξέρει.

Είμαι μία ήρεμη, γαλήνια λίμνη.

Μία βαθιά και σκοτεινή λίμνη

πάνω στο στόμιο ενός ενεργού ηφαιστείου.

Βασιλική Δραγούνη

ΜΝΗΜΕΣ ΑΙΓΑΙΟΥ

Είμαστε μακριά κι όμως δεμένοι

-ήσουν μέρος του παρελθόντος μου προτού καν υπάρξω.

Έσκισες τα δίχτυα που οι πρόγονοί μου έριξαν

βαθιά, στις τρικυμιώδεις διαθέσεις σου.

Μου μιλάς πάνω από το φτερούγισμα των γλάρων

σαν απαλός κυματισμός ή μεγαλοπρεπής φουρτούνα

ψιθυρίζοντας νανουρίσματα και ξόρκια δελεαστικά

για τόπους μυθικούς του παρελθόντος και του μέλλοντος.

Σε εγκαταλείπω μόνο όταν εισβάλλουν άλλοι

στη μοναξιά που οικειοθελώς μοιραζόμαστε.

Μέρα τη μέρα περιφέρω ίχνη αέναα στις έρημες ακτές σου

και τη δική μου γκρίζα θάλασσα ατενίζω.

Βασιλική Δραγούνη

ΞΕΝΟΙ

Ξεθωριασμένες σκιές μου γνέφουν

πως με ξέχασε ο Ήλιος, φίλε μου.

Τα βήματά σου παίρνει ο Βόρειος άνεμος,

γλάροι χορογραφούν την απουσία σου,

αντιλαλούν το ισχνό σου αντίο

που χρονοτριβούσε στις ήρεμες ημέρες.

Μόνο η ηχώ των λόγων σου έχει μείνει

αν κι αυτή είναι απ' τον άνεμο φευγάτη.

Η παραλία είναι έρημη τώρα.

Νέα σύννεφα, νέοι κίνδυνοι θα εμφανιστούν σε λίγο,

νέες σκιές θα με κυνηγήσουν πάνω στην ξηρά.

Στέκομαι μόνη εδώ, σε αυτό το νησί,

αναζητώντας την αλήθεια μας στο σιωπηλό ατένισμα του γλάρου

και για μια στιγμή σε βλέπω... μια αντανάκλαση στο μάτι του...

φεύγεις μακριά και χάνεσαι. Ναι, είναι αυτό το τέλος.

Ξένοι από δω και πέρα.

Σε βλέπω να πετάς πάνω απ' τα γκρίζα κύματα.

Το τέλος, ναι.

Για πάντα ξένοι.

Βασιλική Δραγούνη

ΟΙ ΚΡΑΥΓΕΣ ΤΩΝ ΓΛΑΡΩΝ

Ζωντανεύοντας μνήμες

από θραύσματα παιδικής ηλικίας

γεμάτης από μέρη και φόβους

και δάκρυα και πρόσωπα

ξεχασμένα

-αυτός, αυτός

κι αυτός που σε προσπέρασε

ξεχνώντας-

εσένα, που είσαι τόσο μικρός

και πρέπει να πας εκεί όπου η ζωή σε οδηγεί

και όλοι οι δρόμοι προς το κέντρο του εαυτού

περνούν από αυτά τα θαμπά πρόσωπα

και τις ματαιωμένες υποσχέσεις

-αντίο, αντίο

και ξανά αντίο.

Τώρα ελίσσεσαι στον κυκλικό χρόνο

μέχρι να φτάσεις στο σημείο

που ξεκίνησες

χωρίς αμφισβητήσεις

χωρίς απαντήσεις,

όλα είναι εδώ

-ήταν πάντα εδώ-

λεπτό το λεπτό

ώρα την ώρα

χρόνο τον χρόνο

-γιατί να θλίβεσαι

για ό,τι δεν μπορείς να ξέρεις.

Ένας γλάρος εμφανίζεται στα όνειρά σου

κι ύστερα άλλος, κι άλλος

κι ύστερα

εκείνες οι γνώριμες,

πρωτόγονες κραυγές...

Βασιλική Δραγούνη

ΣΗΜΕΙΟ ΦΥΓΗΣ

Κάπου μακριά, σε έναν άλλο ορίζοντα

ευρύχωρο και γκρίζο

και επίπεδο σαν την ήρεμη θάλασσα

μετά την παλίρροια

κομμάτια φωτός

συγκλίνουν στο σημείο φυγής

και η ηλιακή λάμψη εξασθενίζει

σαν νεκρό πυροτέχνημα.

Διάφανα ακίνητα κύματα

διασχίζουν την απεραντότητα

και σαν ζαλισμένοι γλάροι

καταρρέουν στην άμμο.

Και πολύ πιο πάνω απ’ τον ορίζοντα

ο γνωστός, επίμονος θόρυβος

σαν θρόισμα φτερών

σε γυάλινο βάζο.

Βασιλική Δραγούνη