“COSMOS SERIES”

ΚΟΣΜΙΚΟ ΦΩΣ

 

Ένα σύμπαν γεμάτο γαλαξίες πέρα από τη φαντασία

διεσταλμένες σπείρες στολισμένες με αστέρια

ήλιους με πλανήτες, φεγγάρια και αστεροειδείς

σφαίρες που καλύπτονται από πυρακτωμένα σύννεφα

ζωντανούς ωκεανούς από τότε που τραντάχτηκε η ύλη

όντα που δημιουργούν για λίγο εκατομμύρια κτίρια και βιβλία

αναπτυσσόμενους εγκέφαλους που εξελίσσονται δημιουργώντας

ηλεκτρικά οράματα και αναθεωρήσεις.

Είμαστε απλώς ένα pixel σε ένα pixel σε ένα pixel,

μέρος ενός χωροχρονικού συνεχούς που εισπνέει και εκπνέει.

Το κοσμικό φως άναψε, κάποια μέρα θα σβήσει

για να ανακυκλωθεί όπως ορίζει η εντροπία

και να επαναχρησιμοποιηθεί πολλαπλά για άγνωστο χρόνο.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Solar Electric Propulsion” by Georgina Tsismalidou, from the Collection “Cosmos Series”

Tribute to LOVE 2023 – Writers Capital International Foundation

YouTube Link: https://www.youtube.com/watch?v=9kYVPTkFWmQ

 

Recitation Poem:

 

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΕΙΝΑΙ ΣΚΟΤΕΙΝΟ

 

Την ώρα αυτή θα ζωγραφίσει το πορτρέτο του

σ’ ένα όνειρο διηνεκές, δίχως πεδίου βάθος.

Διαλέγει ηλιακό άνεμο και βόρειο σέλας

για το σχέδιο μιας ανάσας,

μπλε του λυκόφωτος για στοχασμό

και ένα στεφάνι από σβησμένο φως

για το σημείο φυγής ενός χαμένου ορίζοντα.

 

Διαλέγει καθαρές σκιές για τις καλές προθέσεις

και πιο ασαφείς για λόγια ανείπωτα.

Μεταξένιο μαύρο, λείο σαν βελούδο,

είναι για τη νύχτα που αφήνει πίσω του.

Δεν θυμάται το χρώμα των ματιών του.

Το όνειρο είναι σκοτεινό.

 

Βασιλική Δραγούνη

******

 

THE DREAM IS DARK

 

In a fully lucid dream

she will paint his portrait.

She chooses solar wind and northern lights

for the drawing of a breath,

twilight blue for reflection

and a wreath of vague light

for a vanishing point on a lost horizon.

 

She chooses clear shadows for good intentions

and more obscure for words not spoken.

Silky black, smooth as velvet,

for the night he left behind.

She does not remember the color of his eyes.

The dream is dark.

 

Vasiliki Dragouni

Artwork: Carlo Trevisan, Arc d'amour

ΕΝΤΕΛΕΧΕΙΑ

 

Η εντελέχεια κάνει μία βόλτα

στα άφυλα λιβάδια,

κανείς δεν τη βοηθά να διακρίνει

τα δηλητήρια από τα ελιξίρια.

Πού είναι ο από μηχανής θεός

όταν τον χρειαζόμαστε;

Να εμφανιστεί και να μας σώσει

από θλιβερές μοίρες;

 

Βασιλική Δραγούνη

ΦΑΥΛΟΣ ΚΥΚΛΟΣ

 

Κάποιος περιμένει ανυπόμονα.

Όταν εμφανιστώ, θα είμαι αόρατη.

Κάποιος θα με αγκιστρώσει

στους γρήγορους δείκτες του ρολογιού

περιστρέφοντας τον κύκλο

που δεν θα με αφήσει να φύγω.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ

 

Δεν χρειάζονται γυαλιά

στα όνειρά του,

η ιστορία αιχμηρή

χωρίς στρογγυλεμένες άκρες,

σαφείς επιλογές τακτοποιούν

τις αναμνήσεις σε σωρό.

Έχει αυτά που θέλει να κρατήσει.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork by Antonio Mora

BLUE CAFÉ

 

Επιστρέφει

για να τον στοιχειώνει.

Κάθεται μέσα

στο μικρό καφέ

με ένα δαχτυλίδι ανεκπλήρωτου όρκου

στο δάχτυλό της.

Τα μάτια τους συναντιούνται.

Κοιτάζει κάτω.

Μια σκονισμένη αναδρομή

σε κεκλιμένο δάπεδο.

Η βροχή έχει σταματήσει.

Το φως του ήλιου χύνεται

μέσα απ’ τις βενετσιάνικες περσίδες

αφήνοντας λωρίδες σκιών

στους κυρτούς τοίχους.

Κάτι γκρεμίστηκε -

αστράφτει στο πάτωμα.

Είναι ο δικός τους όρκος

που έσπασε

ζυγίζοντας το αν

και το πώς.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: André Kertész, Café Extra, 1927

Ο ΤΡΟΠΟΣ ΠΟΥ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙΣ

 

Επιπλέεις σε μια μακρινή σκέψη,

σε μία μη σχεδιασμένη απόσταση.

Κάπου στον ύπνο, βλέπεις ξανά τη ζωή μου.

Δεν μπορώ να διακρίνω το όνειρό σου από εδώ.

Το μυαλό μου είναι μια λευκή γραμμή

σε μια λευκή σελίδα.

Γίνεται δρόμος.

Βαδίζεις προς το μέρος μου.

 

Βασιλική Δραγούνη

Dieter Schamne Photography and Art - Memories of forgotten dreams

PANORAMA INTERNATIONAL LITERATURE FESTIVAL ON THE THEME PRANA: THE BREATH CULMINATES

By Writers Edition

Links:

https://www.writersedition.com/panorama-international-literature-festival-on-the-theme-prana-the-breath-culminates/

https://www.panoramafestival.org/panorama-international-literature-festival-on-the-theme-prana-the-breath-culminates/

 

Madrid (Spain): The month-long Panorama International Literature by the Writers Capital International Foundation aimed at fostering humanitarian values across the globe, culminated in a ceremony which was held virtually. Hundreds of writers from around the world attended the event and also shared their experiences during the festival. This is the fourth season of PILF which had earlier won a world record for being the lengthiest literature festival to promote humanitarian values.

The festival that started on new year’s day was on the theme Prana: The breath focusing on the element of air which is in the spotlight considering the challenge of air pollution faced by the global community. A variety of programmes were conducted globally in connection with the festival including competitions for school students on the theme, a tree-planting drive named ‘giving back to nature’, a photography contest etc. Delegates from different professional fields including Writers, educators and poets, from over 78 countries presented their works on the theme virtually and in offline mode. As many as 16 live sessions were also conducted as part of the event in which authors and other intellectuals from different domains had the opportunity to share their works before the literary and intellectual community in the form of poets’ meet, speeches or panel discussions.

The Closing Day Ceremony presided over by the President of the Writers Capital Foundation and the chairman of PILF, was inaugurated by the chief guest Prof. Jeffrey Levett, Founding Dean of the National School of Public Health, Athens, Greece who also announced the newly established educational mission of the foundation International Centre for Foreign Languages and Literature. PILF Chief advisor and coordinator of Spain Prof. Joan Josep Bracelo delivered the keynote address. Vice President of the World Philosophical Forum and Member of the International Academy of Social Sciences, USA, Prof Steven Roy was the guest of honour.

Johanna Devadayavou, Chief Human Resources Officer of WCIF, who delivered a message to share the vision of a better future by joining the Foundation and to make it a strong solid chain that will assist in uniting the whole world in the name of respect, solidarity, brotherhood, peace and love, also administered the “Pledge for Humanity’ for anchoring in the higher goal. Vicky Papageorgopoulou, president of Who’s Who Awards, Greece disclosed the theme of next year’s Panorama Festival- ‘Agni: Ignite the Fire in You’ to join heads and hands.

Vasiliki Dragouni, editor of Writers Edition Magazine delivered the vote of thanks. Irene Doura Kavadia, Secretary-General, WCIF and Chief Coordinator of PILF who anchored the session also bid farewell to the gathering. Head of Writers Capital Youth Foundation in Greece Vasilis Pasipoularidis, member Georgina Tsismalidou and others spoke during the event. Various awards during PILF 2023 including the Panorama Literary Awards 2023, and Golden Book Awards will be announced in the first week of March 2023. An anthology gathering the works of delegates on the theme is also being published as part of the event.

PANORAMA INTERNATIONAL LITERATURE FESTIVAL 2023: 

Vasiliki Dragouni, Greece

 

As the stage is set for Panorama International Literature Festival, the world's lengthiest literature festival dedicated to humanity, participated by over 76 countries, we are proud to introduce our delegate, Vasiliki Dragouni from Greece.

We invite you to be part of the event which will help you expand your horizons of knowledge, meet brilliant writers from around the globe and showcase your works in front of the international community of writers.

 

THEME: PRANA: The Breath (The element of 'AIR')

Mode: Hybrid (Virtual & Physical)

Festival Dates: 1-31 January 2023

 

Team PILF 2023

Web: www.panoramafestival.org

YouTube Link: https://www.youtube.com/watch?v=2n15ozUAjrk

Recitation Poem:

 

ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ

 

Μέσα απ’ τον άνεμο ακούσαμε

τους στεναγμούς της δημιουργίας

που σάρωσαν προβλέψιμα τον ουρανό

σαν εφήμερες αψίδες φωτιάς.

Στον ανυποψίαστο κόσμο μας

όπου το χάος εισβάλλει με γιγάντια άλματα

ο άνεμος επικαλείται καταιγίδες

σφυρηλατεί λευκές αστραπές -

τροχιές κάποιου ουράνιου αναστεναγμού

σαν ένα τραγούδι αλλαγής και αναγέννησης.

 

Βασιλική Δραγούνη

******

 

REBIRTH

 

Through the wind we heard

the groans of creation

that predictably swept the sky

like ephemeral arcs of fire.

In our unwary world

where chaos invades in giant leaps

the wind invokes storms,

forges white lightnings -

orbits of some heavenly sigh

like a song of change and rebirth.

 

Vasiliki Dragouni

#humanity #literature #arts #wcif #pilf #pilf2023 #GlobalPeaceAndHarmony #OneWorld

ΕΙΚΟΝΕΣ ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ

 

Εικόνες στην ομίχλη

έγκλημα και τιμωρία

καρότο και μαστίγιο

φτερό και αγκάθι

νύχτα και πρωί.

Νιώθεις τον φόβο

να τρέχει μες στις φλέβες σου

σαν πάγος.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΙΧΝΗ ΕΞΟΔΟΥ

 

Ανακάλυψα την κοσμοθεωρία μου 

σε ρωγμές και κόκαλα

στα μεσάνυχτα και στη θρυμματισμένη πάχνη

και σε λαβύρινθους από μικρά δωμάτια και περάσματα.

Φλεγόμενα κρίνα που κρέμονται ανυπότακτα

η ανθεκτική μου πίστη

πάνω από ίχνη εξόδου στα χαλάσματα.

 

Βασιλική Δραγούνη

 

CHIAROSCURO

 

Ένα στενό δρομάκι

chiaroscuro

στο φως που αλλάζει.

Οι λακκούβες βροχής στεγνώνουν αργά

και δάκρυα

υγραίνουν τα περβάζια.

Τα λιθόστρωτα φθείρονται

τα γκράφιτι έχουν ξεθωριάσει.

Πρέπει να υπάρχει μια ιστορία εδώ,

γραμμένη στη ροή του νερού.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΜΟΛΥΒΕΝΙΑ ΚΥΚΝΕΙΑ ΑΣΜΑΤΑ

 

Η αμήχανη λιτανεία των λαθών

παραπατά στο απροσδόκητο.

Μολυβένια κύκνεια άσματα

οι λευκές σκιές στον πρωινό κόσμο.

Κάθε εισπνοή

τραβά μία λεπίδα από μια θήκη.

Κάθε εκπνοή

μετρά αντίστροφα τα δευτερόλεπτα.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΑΝΕΜΟΣ ΤΟ ΠΡΩΙ

 

Άνεμος το πρωί

η ανακοίνωση της άφιξης,

χλωμός και απροσδόκητος, με τα φτερά του Ίκαρου…

 

Και άνεμος το ξεθώριασμα της νύχτας

που αφαιρεί το όνειρο ή τον ύπνο

η μακροχρόνια εγρήγορσή του…

 

Άνεμος στο μυστήριο

και σ' οτιδήποτε στο χώρο και το χρόνο

φυλλομετρά τέτοιες σελίδες…

 

Και άνεμος στη μνήμη

και τη λήθη όλων όσων

θα ‘πρεπε να ξεχαστούν και ανάζησαν…

 

Και άνεμος είναι η στιγμή αυτή

που τρέμει μπρος στο χείλος της επόμενης

και άνεμος το μυστήριο, επίσης…

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork by Anja Bührer 

Ας γνωρίσουμε την συγγραφέα Βασιλική Δραγούνη

Vivliovamon by Kiriaki Ganiti

Link: https://vivliovamon.blogspot.com/2023/02/blog-post_2.html

 Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΔΡΑΓΟΥΝΗ

 

Οι δημιουργοί συστήνονται...κι ας γνωρίσουμε την συγγραφέα Βασιλική Δραγούνη

 

Γράφει η Βασιλική Δραγούνη

 

Είμαι η Βασιλική Δραγούνη, ποιήτρια και συγγραφέας. Θα ήθελα, καταρχάς, να σας ευχαριστήσω για την πρόσκληση, είναι χαρά μου να φιλοξενούμαι στο Vivliovamon.

Η συγγραφή κατέχει σημαντικό ρόλο στη ζωή μου, κατευθύνει αμετάκλητα την ύπαρξή μου και τη ματιά μου στον κόσμο. Ξεκίνησα να γράφω αποσπασματικούς στίχους, ποιήματα και διηγήματα από την εφηβεία μου και σε όλη τη διάρκεια των σπουδών μου στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, όμως δεν μοιραζόμουν τα γραπτά μου - ήταν απλώς και μόνο ο μηχανισμός μου για να διώξω την συναισθηματική φόρτιση από πάνω μου. Τελικά συνειδητοποίησα ότι μπορούσα να τους δώσω φωνή και να μοιραστώ τις ιστορίες μου με έναν τρόπο που δεν ήξερα πώς να το κάνω αλλιώς.

Τώρα διανύω την δεύτερη φάση της δημιουργικής μου πορείας, στην έναρξη της οποίας τοποθετώ και το ξεκίνημα της "συγγραφικής" μου ηλικίας. Ο λόγος που με παρότρυνε στην πρώτη φάση ήταν να φυλακίσω την περιέργειά μου για τη ζωή σ' έναν προσωπικό, δικό μου κόσμο ελευθερίας, στη δεύτερη φάση μια διαφορετικού είδους αναζήτηση που αναπτύχθηκε μέσα μου, η οποία περιστρεφόταν γύρω από ερωτήματα συλλογικού νοήματος.

Έμπνευση αποτελούν, για μένα τα καίριας σημασίας θέματα που ταλανίζουν τον άνθρωπο όπως η μοναξιά, η αβεβαιότητα, η κλονισμένη για την πραγμάτωση των ελπίδων πίστη, η κοινή των θνητών μοίρα, η μεταφυσική αγωνία για την ύπαρξη, η φθορά που επιφέρει το πέρασμα του χρόνου. Έμπνευση αποτελούν επίσης οι στιγμές έντασης, αλλά και ό,τι συμβαίνει στο άμεσο περιβάλλον μου. Οτιδήποτε με στεναχωρεί ή με προβληματίζει με εμπνέει. Κανένα είδος γραφής άλλωστε, ακόμα κι εκείνο το φαινομενικά απομακρυσμένο από αυτές τις προβληματικές, δεν μπορεί να είναι αποστασιοποιημένο από τα γεγονότα του κόσμου στον οποίο απευθύνεται. 

Τα θέματα που με ελκύουν περισσότερο είναι συγκεκριμένα, αλλά αστείρευτα.  Το φως και το σκοτάδι, οι μικρές καθημερινές πληγές, η μοναξιά, η ψυχή, ο θάνατος και το επέκεινα του θανάτου, ο πόνος του ανθρώπου αλλά και η αβάσταχτα συνεχής βούλησή του να ικανοποιήσει ό,τι a priori είναι αδύνατον να ικανοποιηθεί, συμπληρώνουν τον καμβά που πάνω του υφαίνεται η θεματογραφία μου. 

Έχω εκδώσει επτά ποιητικές συλλογές: "Πτήση στο Φως" (Αθήνα, 2017), "Σελήνη στον Σκορπιό" (Αθήνα, 2018), "Τοπία του Είναι" (Αθήνα, 2019), "Από Ένστικτο" (Αθήνα, 2020), "Όλα όσα νόμιζες" (Αθήνα, 2021) από τις Εκδόσεις Πνοές Λόγου και Τέχνης, "Κόκκινο Μελάνι" (Κέντρο Ευρωπαϊκών Εκδόσεων Χάρη Τζο Πάτση, Αθήνα, 2022) και "Φαινότυπος" (Εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές, Λάρισα, 2022).

Έχω εκδώσει επίσης την συλλογή μικροδιηγημάτων "Το κόκκινο φοριέται στην καρδιά" (Εκδόσεις Πνοές Λόγου και Τέχνης, Αθήνα, 2020), την συλλογή διηγημάτων "Κυρτά Κάτοπτρα" (Εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές, Λάρισα, 2021), την συλλογή μικρών ιστοριών "Ρωγμές στο προσωπείο" (Εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές, Λάρισα, 2022) και μία μικρή νουβέλα με τίτλο "Η άλλη" (Εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές, Λάρισα, 2022).

Το τελευταίο μου βιβλίο έχει τον τίτλο "Μία γραμμή ορίζοντα" / "A Horizon Line" και είναι μία συλλoγή ποιημάτων και μικρών ιστοριών στα Ελληνικά, Αγγλικά, Ιταλικά, Γερμανικά και Γαλλικά (Εκδόσεις Edizioni Universum, Sicily, Italy, 2023). 

Η συγγραφή είναι για μένα στάση ζωής. Με αλλάζει, με εμπνέει, μου θυμίζει να συνεχίζω να παλεύω, να συνεχίζω να προσπαθώ. Η συγγραφή μου δίνει έναν χώρο για να εξετάσω το μέλλον που θέλω, και αυτό που δεν θέλω, και το πώς οι πράξεις μου μπορεί να συμβάλλουν στο ένα ή στο άλλο. Μου δίνει επίσης έναν τρόπο να αφηγηθώ πώς, ακόμη και μέσα σε μια δυστοπία, μπορεί κανείς να ξαναχτίσει την ζωή του και να οδηγήσει ένα μονοπάτι προς τα αστέρια.

 

Την ευχαριστώ πολύ!!!

Με εκτίμηση,

Κυριακή Γανίτη από το blog Vivliovamon

UNE LIGNE D'HORIZON

Poèmes et Nouvelles

 

PREFACE

 

Nous recherchons un Eden utopique d'un bleu intense, la mer est un point de fuite, l'envers du ciel qui nous rend imperméable, c'est l'ombre et la lumière, une ligne d'horizon et on mord à l'hameçon, la piste aux étoiles, des pierres cassantes sur les rochers des falaises, la mer est une chambre d'écho dans notre coquille humaine, nous sommes des hommes - poissons, des hommes - poison dans ce bocal qu'est le vortex ce cerveau humain en forme de galet ? Juste devant la mer que rien ne cache, si ce n'est que des lauriers roses = poison? des arbres du midi à chaque coup d'œil à cette robe bleue qu’est la mer qui se susurre du bout des lèvres, des souvenirs virulents et virent à une très aigre énumération en cascade! On ne voit pas la lune, elle lève de grosses vagues, la mer est une sorte d'Alzheimer, la mer et l'amour ont l'amer pour partage! Il n'y a de futur que la mer!

Nous poètes, sommes livrés à nous - mêmes? Donc! à l'indépendance, c'est peut - être ou une chance, la poésie nourrie autrement! Les poètes pensent que cela rafraîchis leurs joues devant le carcan, ils sont comme la chrysalide en attendant la mutation, même si les résultats sont éphémères, le résultat de peu devient une nécessité. Les poètes sont des rebelles, ils jouent à la belle avec la vie, ils se sentent géants, ils tirent les ficelles des mots pour en fabriquer une pelote pour leurs chandails, le corail du rêve est un leitmotiv, une ombrelle comme foi au soleil de leurs écritures, de la nature, je n'en connais aucun qui en soit l'adversaire : car les poètes font partie de la diversité, on les traite d'anormaux, mais ils sont à la norme des mots, à la norme de leurs mots!

La fibre, la sève sont dans leurs veines, une bande de veinards malgré le désarroi, ils pratiquent la langue de bois, s'ils s'écoutaient, ils écriraient leurs vers sur l'écorce des arbres, n'importe lequel, le chêne de leurs vies aux racines de langues aux abois, le baiser des poètes donnent à boire de petites gorgées avec des vers pour émouvoir, une plume d'oiseau qui signe "la poésie avait des serments de lignes de vie"! ce que m'inspire La ligne d'horizon de Vasiliki Dragouni.

 

Pascal Kin

EINE HORIZONTLINIE

Gedichte und Kurzgeschichten

 

VORWORT

Das Meer, der Sand und die Zeit

 

Viele Texte dieses Buches beschäftigen sich mit dem Meer. Man muss keine Griechin sein, um das Meer zu lieben, oder auch kein Italiener. Unzählige Mitteleuropäer zieht es nicht nur im Sommer an den Strand. Ein Jahr, ohne das Meer zu sehen, ist ein verlorenes Jahr.

Das Meer, jenes Symbol der Unendlichkeit und Endlichkeit zugleich, ähnlich den Körnern des Sandstrandes. Beide berühren damit den gar nicht so leicht zu handhabenden Begriff der Zeit. Was ist Zeit überhaupt? Gar viele Philosophen und Physiker haben sich darüber den Kopf zerbrochen. Aber zumindest haben das Meer und die Kiesel so viel mehr davon als der Mensch. Eine auf Spanisch schreibende Poetin hat einmal gemeint: Somos un guijarro en el ojo del tiempo. Also: Wir sind ein Kiesel im Auge der Zeit.

Vasiliki Dragouni gelingt es in eindrucksvollen Bildern und Metaphern davon zu erzählen und alles zu einem großen Ganzen zusammenzufügen. Eines ist die Facette des anderen, das Andere oftmals die Folge des Einen.

Obwohl es auf der Erde keine Schwerelosigkeit gibt, wiegen sich die Blätter der Palmen vor dem Fenster und hinter der Stirn die Gedanken in gleichen Rhythmus des Windes. Und das oft vor einem unsagbar blauen Himmel und einem unsagbar blauen Meer. Es scheint, als wäre dies einer der wirklich wertvollen Augenblicke, eingefangen in einem Gedicht.

Es wiegt sich das Leben aber nicht nur vor dem Fenster. Warum also aus der Fülle der Zeit nicht so manchen Augenblick herausnehmen und ihn einfach erzählen, überhaupt wenn dies in so eindrucksvoller Weise geschieht?

Wir wissen, dass verschiedene Sprachen wie verschiedene Uhren ticken. Wenn es dem Übersetzer trotzdem gelingt, die Bilder so kunstgerecht und schön zu übertragen, soll und darf auch seine Arbeit nicht unerwähnt bleiben.

Der Mensch spürt den Sturm und den Regen, Hitze und Kälte, Hunger und Durst, die zu harte Bank und das zu weiche Sofa. Der Mensch spürt wie sein Herz klopft, wenn die Liebe kommt und wie es anhält, wenn sie wieder geht.

Bei den Texten von Vasiliki Dragouni spürt der Mensch dies alles und nimmt wohl vieles bereichernd, aber auch nachdenklich mit in sein eigenes Leben.

 

Wien, im Dezember 2022

Kurt F. Svatek

UNA LINEA D’ORIZZONTE

Poesie e Storie Brevi

 

PREFAZIONE

 

Nel suo libro di poesie e racconti, tradotto in inglese dalla stessa autrice e in italiano, tedesco e francese dal sottoscritto, intitolato “Una linea d’orizzonte”, la cui copertina è illustrate dal dipinto “Aegean Horizon” della prestigiosa pittrice internazionale Maria Kalatzi di Skiathos, Vasiliki Dragouni posa una pietra miliare nel campo della letteratura europea e intercontinentale. A Vasiliki Dragouni non si può non attribuire quelle qualità letterarie che fecero grandi le poetesse greche classiche come Saffo, Corinna, Telesilla, Prassilla, Erinna, Anite, Miro, Nosside, Edila, Melinno e tante altre.

C’è da dire che Vasiliki Dragouni ha trovato la via maestra per raccontare gli accadimenti vissuti personalmente o indirettamente sia in versi sia in prosa, destreggiandosi abilmente in entrambi i generi letterari e lasciando dietro di sé un dolce alone di mistero.

Analizzando gli scritti di Vasiliki Dragouni si evince che come Anite¹ che nei suoi versi scriveva: “Siedi, chiunque tu sia, / sotto i rami fiorenti d’alloro, / e al bel ruscello un’acqua dolce attingi, / sì che le membra ansanti di grevi travagli d’estate / si riposino al tocco della brezza”. Anche la moderna Vasiliki Dragouni scrive i suoi versi sulle acque tormentate del mare che assistono ai drammi dell’umanità. Lei sente sulla propria pelle l’esigenza di raccontare i drammi del nostro tempo, evidenziando gli stati d’animo che si manifestano in chi li vive direttamente e in chi assiste passivamente: “lì, dove la barca abbandonata / era inadatta alla navigazione e dovevo / continuare a nuotare per salvarmi la vita” (“C’era una barca”).

O come Erinna² “[...]'Sei crudele, o Ade'. Quando guardi, le belle lettere / ti diranno il crudelissimo fato di Bauci, [...]”, Vasiliki Dragouni vede chiaramente e ne riconosce le crudeltà del nostro tempo, come ad esempio le malattie “[...]la vita reale è un inferno, molto più spaventosa di qualsiasi thriller. [...] rimuovere il cancro che la chemioterapia e la radioterapia non sono riuscite a debellare. Questo [...] spaventa più di un film dell'orrore” (“Film horror”).

E ancora come Nosside³ che nei suoi epigrammi scriveva: “Nulla è più dolce dell’amore, ogni altra felicità gli è seconda; [...]”, anche per Vasiliki Dragouni l’amore è una componente indispensabile della vita, come lei stessa racconta ne “La via dell’amore”, dove l’amore, seppure vissuto in povertà, è un forte sentimento che tiene unite due persone. “L’amore muove le montagne”, diceva mia madre ed io aggiungo anche che l’amore accorcia le distanze.

Vasiliki Dragouni possiede una grande dote naturale che non è di tutti gli scrittori. Il suo stile lineare, apparentemente naturale, è frutto di un’attenta ricerca letteraria consolidate nell’arco di diversi decenni di pratica. La sua scrittura si presta alla facile traduzione in tante lingue, perché scevra di artifizi letterari. Il lettore, indubbiamente, usufruisce delle opere di Vasiliki Dragouni nelle varie lingue e provare la straordinaria sensazione di trovarsi di fronte ad una scrittrice di levatura internazionale che abbraccia un mondo senza confini, dove l’uomo è l’unico protagonista.

 

Giovanni Campisi

 

¹ Anite: Anite di Tegea (Arcadia, Grecia) III sec. A.C.

² «Erinna: di Teo o Lesbo, o anche Telos secondo alcuni; Telos è un'isoletta presso Cnido. Altri la dicono di Rodi. Compose versi epici. Scrisse la Conocchia: è un poema in dialetto eolico e dorico di 300 esametri. Ha composto anche epigrammi. Morì vergine a 19 anni. I suoi versi furono giudicati degni di Omero. Fu compagna di Saffo e sua contemporanea».

³ Nosside: visse a Locri Epizefiri sulla costa ionica reggina (Magna Grecia).