ΜΑΡΙΟΝΕΤΕΣ

"Προσοχή, τελευταία αναγγελία

για το κουκλοθέατρο!",

ακούγεται από τα ηχεία

της Χώρας των Θαυμάτων.

Άνθρωποι-μαριονέτες

ξεμπερδέψτε τα νήματά σας,

κουνήστε χαλαρά

τα πόδια και τα χέρια σας.

Πού είναι το χαμόγελο σου Πινόκιο;

Έραψες όλα τα κουμπιά σου;

Χτένισες τις κοτσίδες σου Οβελίξ;

Φόρεσες το φτερό σου Πήτερ Παν;

Μαριονέτες, βουρτσίστε

τα φτηνά πράσινα κοστούμια σας,

γυαλίστε τα παπούτσια σας

με βερνίκια και λινάτσες,

η σκηνή είναι μόλις λίγα μέτρα μακριά

και το κοινό ανυπομονεί…

Να είστε ευκίνητοι, να είστε έτοιμοι,

κάποιοι περιμένουν

να τραβήξουν τα νήματά σας.

Προσέξτε όμως

να μη γίνουν η θηλιά που θα σας πνίξει.

Βασιλική Δραγούνη

ΠΑΙΔΙΚΗ ΧΑΡΑ

Λες "αυτά είναι παραμύθια,

στη ζωή είναι διαφορετικά"

όμως δεν σκέφτεσαι σωστά

γιατί είναι αυτά που καθορίζουν

τα μαθησιακά πρότυπα.

Θα σε διδάξουν να πεις στον δράκο:

"Μην τρως εμένα, φάε τον αδελφό μου,

είναι μεγαλύτερος".

Ότι ο φτωχός πατέρας πουλά την πεντάμορφη κόρη

στο τέρας, για μια διανυκτέρευση.

Ότι αν πεινάσεις, υπάρχει πάντα

μια γιαγιά μάγισσα στο δάσος

σε σπίτι από ζαχαρωτά.

Ότι μια ληστεία είναι επιτρεπτή

όταν γίνεται σε σπίτι αρκούδων.

Ότι ένα γλοιώδες φιλί αξίζει τον κόπο

όταν το δίνει μεταμφιεσμένος πρίγκιπας.

Ότι η μικρή Χιονάτη επιβιώνει

κάνοντας δουλειές στο σπίτι επτά νάνων.

Έτσι λοιπόν, σαπουνόπερες και παραμύθια,

παραμύθια και σαπουνόπερες.

Απλά πράγματα, διδακτικά

για να μαθαίνουν τα παιδιά

πως τα μαχαίρια είναι για τις πλάτες,

οι θησαυροί για να ληστεύονται

και η μόνη αλήθεια η προσποίηση

24 ώρες επί 7 ημέρες

και τίποτα λιγότερο

όταν μιλάμε για την επιβίωση

της πάπιας, της χήνας,

ή του πρίγκιπα.

Βασιλική Δραγούνη

ΣΤΑ ΠΕΡΙΘΩΡΙΑ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ

Ούτε υπέρβαση του αισθητού ούτε ενθύμηση του μάταιου

ο εφιάλτης που σε ξύπνησε σήμερα το πρωί.

Μία άνωθεν εξαγγελία έγινε από τα μεγάφωνα

ότι την τάδε μέρα -πολύ σύντομα- ο κόσμος θα τελειώσει

και ότι σου ανατέθηκε η αποστολή να πατήσεις

το κουμπί εξόντωσης.

Η ημερομηνία βρισκόταν ήδη στο ημερολόγιό σου

-εδώ και μέρες, μήνες ή χρόνια. Στα δελτία των ειδήσεων, θυμάσαι,

ότι σε καθημερινή βάση άκουγες πως άνθρωποι

πωλούν τα υπάρχοντά τους, ξεφορτώνονται τα περιττά,

γυρεύουν εξιλέωση, σαν έτοιμοι από καιρό να ανυψωθούν

στον επόμενο κόσμο.

Κι έπειτα, όλο το σχέδιο αναβάλλεται.

Σύμφωνα με το όνειρο, στο οποίο είσαι ήδη εγκλωβισμένος,

όλα ήταν αρχικά προδιαγεγραμμένα και μεθοδευμένα

για την Παρασκευή. Αλλά -μισοκοιμισμένος ακόμα-

διχάζεσαι ανάμεσα στο καθήκον και μια άγρια επιθυμία

για τη ζωή, έτσι όπως τη γνωρίζεις

από την πλευρά του παρατηρητή ή του εισβολέα:

τους φίλους-συνοδοιπόρους στα κοινά παραληρήματα,

τις σκονισμένες σκέψεις, τους καφέδες, τα τσιγάρα,

τους μικρούς τιτανικούς,

τη βολική προσκόλληση σε ματαιότητες,

σε μύθους, τραύματα και τέτοια πράγματα.

Αυτή τη ζωή, στα περιθώρια του ημερολογίου.

Βασιλική Δραγούνη

ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΕΙΣ

Παίρνω τον διαδραστικό χάρτη του χρόνου και ακολουθώ

τις υπερβατικές του κατευθύνσεις,

τους κρυπτικούς συμβολισμούς, τα επίπεδα τοπία,  

τον ίλιγγο των αποστάσεων.

Τα μάτια μου διοπτεύουν το δρόμο και μετακινούν τα εμπόδια

καθώς τριγυρνώ στα μονοπάτια της νύχτας

ακούγοντας τις φευγαλέες σιωπές

που ήταν κάποτε τραγούδι.

Υδροβατώ ανάμεσα σε όνειρα που επιτίθενται

στα σκοτεινά διαστήματα μεταξύ των ύπνων

-κάθε βουνό εκεί έχει και την άλλη του πλευρά

και κάθε θάλασσα το διαβατό της βάθος.

Διασχίζω δάση με του φωτός τις συχνότητες

-όποιος κι αν ήταν εκεί, δεν με έχει συναντήσει.

Είμαι αόρατος, αν κι έχω διακρίνει την εικόνα μου

μες στης πραγματικότητας το ζοφερό καθρέφτη.

Περιπλανιέμαι στα χαμένα βασίλεια της γαλήνης

και σε αναμνήσεις από ανύπαρκτα πράγματα

χωρίς να σκέφτομαι

πού τα βήματά μου θα με πάνε.

Είμαι περιπλανώμενος και αγκυροβολημένος σε μοναχικές ερήμους.

Διίσταμαι ανάμεσα στον κόσμο του σχήματος

και στων ιδεών τον κόσμο. Έρχομαι και φεύγω

με την ίδια πρόθεση.

Βασιλική Δραγούνη

ΑΕΝΑΗ ΤΑΛΑΝΤΕΥΣΗ

Στο τέλειο κέντρο ενός στατικού μπλε κενού αναστέλλω

την αγωνία του χρόνου, παλινδρομώντας ανάμεσα

σε ίσα προσδιορισμένες αποστάσεις. Πάνω από μένα, ένας θόλος

ιώδους σκιάς και καμπύλων παραθύρων χωρίς θέα

και μια αμυδρή απόδραση με ανεμόσκαλες που ανυψώνονται

στης νύχτας τ' αετώματα με αόρατο πτερυγισμό φτερών. Κάτω από μένα,

ένα σβησμένο χειροκρότημα ενώ κρατώ με κινήσεις ακριβείας

τη στάση εκείνη που μονάχα οι χορευτές γνωρίζουν,

μεταξύ άλματος και επιστροφής στη χαοτική βαρύτητα.

Είμαι μια οριζόντια γραμμή ακινησίας, που συνδέεται με την κορυφή

με σχοινί οροφής και δακτυλίους, εξαρτημένη απ' την ισορροπία

και την ικανότητα  των δικών μου επιδόσεων,

κάθε φορά που ταλαντεύομαι στις διακεκομμένες γραμμές του χρόνου

ακροβατώντας χωρίς δίχτυ στο κενό.

Βασιλική Δραγούνη

ΚΕΝΟ

Είναι η αλήθεια

ή αυτό που η κοινωνία

θέλει να πιστέψεις;

Είναι φιλανθρωπία

ή αυτό που γίνεται

για να φαίνεται;

Είναι ειλικρίνεια

ή μια προσπάθεια

υποκρισίας;

Είναι συναίσθημα

ή αυτό που υπαγορεύει

η γενική τάση;

Είναι χαρακτήρας

ή μια πρόσοψη

που δεν μπορείς

να κατανοήσεις;

Βλέπεις ένα σχήμα,

μια ομοιότητα της ύπαρξης:

Ένα κέλυφος.

Αυτό είναι όλο.

Ακούς μια φωνή,

έναν βόμβο προβλέψιμων σκέψεων:

Μια ταινία.

Αυτό είναι όλο.

Νιώθεις συναισθήματα,

μια καμπύλη σφιγμένου χαμόγελου:

Μία μάσκα.

Αυτό είναι όλο.

Σπας το κέλυφος,

την ταινία,

τη μάσκα

και βρίσκεις:

Κενό.

Αυτό είναι όλο.

Βασιλική Δραγούνη

NIHIL

Σηκώνομαι το πρωί

και δεν ξέρω τίποτα

κάνω κάτι λάθος μέσα στη μέρα

και μαθαίνω από το λάθος μου.

Κάνω λάθος και πάλι, μαθαίνω και πάλι

λάθος, μαθαίνω

λάθος, μαθαίνω

λάθος, μαθαίνω.

Και ώσπου να πάω για ύπνο το βράδυ

είμαι σοφότερος

έχω μάθει πράγματα

ξέρω το σωστό

ξέρω πώς να κάνω το αύριο καλύτερο.

Πάω να κοιμηθώ

ξεχνώ τα πάντα

ξυπνάω

δεν ξέρω τίποτα.

Βασιλική Δραγούνη

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΕΠΙΛΥΣΗΣ ΚΡΙΣΕΩΝ

Είμαστε στριμωγμένοι σε ένα δωμάτιο χωρίς παράθυρα

όπου οι αναλαμπές ανυπαρξίας μας δίνουν πονοκεφάλους

σαν μια επίμονη μεσόκοπη θεία με ένα πιάτο μπαγιάτικα μπισκότα

που δεν δέχεται το όχι για απάντηση.

Υπογράψαμε το παρουσιολόγιο. Συστηθήκαμε.

Σχεδιάσαμε κύκλους σε φύλλα χαρτί. Τους συνδέσαμε με βέλη.

Αναθεωρήσαμε απωλεσθείσες αναμνήσεις.

Ξεσκονίσαμε γερασμένες απ' το χρόνο προσδοκίες.

Ανασύραμε ιδεοληψίες, ψυχαναγκασμούς και ανικανότητες

από τα βάθη των ανεπανόρθωτων

και τις εγκλωβίσαμε σε ερμητικές κορνίζες.

Μάθαμε πώς να καταπραϋνουμε τις παρορμήσεις των μεμψίμοιρων

-εκείνων που ωρύονται σε μας για παραπτώματα άλλων-

με τις αρχές του κατευνασμού, της αμετάκλητης συμβατότητας

και της κανονιστικής συμμόρφωσης. Ο εισηγητής μας ρωτά τι σημαίνει

κανονιστική συμμόρφωση. Αναρωτιόμαστε αν ο ίδιος ξέρει.

Βασιλική Δραγούνη

TRIAGE

Εκτίμησε την καταστροφή

και κάνε ό,τι χρειάζεται.

Ζητούνται φιάλες οξυγόνου, γάζες

οινόπνευμα και κορτιζόνη.

Καθήκον σου η διαλογή

κι ανάθεσε ό,τι δεν μπορείς να περιθάλψεις

σε κάποιον άλλον, με ένα πιο εξειδικευμένο

ρεπερτόριο δεξιοτήτων.

Δεν είναι όλοι οι τραυματισμοί θανατηφόροι

μα έχε υπόψη σου

ότι οι πιο βαθιές πληγές

συνήθως δεν φαίνονται.

Οι ώρες ατελείωτες

και μην ξεχνάς να θυμάσαι

την αίσθηση του μάταιου

καθώς θα φεύγεις μόνος.

Βασιλική Δραγούνη

ΠΟΙΟΣ ΦΟΡΑ ΤΗ ΜΑΣΚΑ;

Έχω επιλέξει να είμαι

βάναυσα ειλικρινής

στην ψηφιακή σφαίρα

της μετριότητας.

Δεν έχω δαγκώσει τη γλώσσα μου

ούτε μια φορά

επομένως δεν δοκίμασα ποτέ

το δικό μου αίμα.

Κάθε περιττή διαφωνία μου

εισακούσθηκε

καθώς ανήγγειλα

τη ματαίωση της συνδρομής μου.

Μια ήττα μακριά

κάθε καινούργια μου επιφοίτηση

-πήρε το βάπτισμα του πυρός

μέσα απ' τις στάχτες των περασμένων.

Κι όμως, πρόθυμα θα αντάλλαζα

τις τυμπανοκρουσίες της ματαιότητας

με την αυθάδεια μιας

κρυφής ελευθερίας.

Βασιλική Δραγούνη

ΟΛΑ ΣΕ ΘΥΜΙΖΟΥΝ

Πώς να σε σβήσω, παραφροσύνη, πώς να σε εξαφανίσω

από μονοδιάστατες τροχιές και φοβικά παραληρήματα

που επιμένουν κι επιμένουν

να σε θυμίζουν;

Όλα τα γραπτά σου περιθώρια

προσαρμοσμένα στο άσυλο του τίποτα, βρίσκονται στο έλεος

της τελευταίας μου σκέψης.

Δες πώς απελευθερώνω τις οδυνηρές συμφωνίες μου

στις σελίδες όπου κάποτε αναζητούσα απαντήσεις.

Ω, παραφροσύνη, τώρα πια ξέρω πως υπάρχεις

μέσα σε προθέσεις, πειθαναγκασμούς,

αντιστάσεις, παραινέσεις.

Πόσα όνειρα μετανιώνουν για το όνειρό τους;

Ξέχνα την ερώτηση.

Είναι παγίδα.

Βασιλική Δραγούνη

ΜΙΑ ΚΑΠΟΙΑ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ

Το νόημα ήταν διαμελισμένο. Έτσι το βρήκα.

Πέρα από τα ψεγάδια της οποιασδήποτε

δυνητικής τελειότητας.

Ήταν πολύ περίπλοκο -έτσι κι αλλιώς 
για να κρατηθεί στο μυαλό,

πολύ προβλέψιμο, χωρίς κάτι να συμβαίνει

που να μην το αποκάλυπταν οι λέξεις,

οι ανεξέλεγκτες δομές ή ένα αβέβαιο ταξίδι

από το οποίο κανείς δεν θα μπορούσε να επιστρέψει

δίχως να προσκολληθεί ξανά στη ματαιότητα.

Λαβύρινθοι, περάσματα, αντιφάσεις,

φόρμες ανούσιες, ακατάληπτα προτάγματα

κάποτε εξαιρέσεις, τώρα μια κάποια πιθανότητα

σε κάθε αναμενόμενη διαστρέβλωση του νοήματος.

Τώρα δεν έχει σημασία η κατεύθυνση

όταν το νόημα αλλοιώνεται ή διακυβεύεται

ή όταν βρίσκεται πάντα εκεί μπροστά

χρησιμοποιώντας το σημαίνον σαν ένα είδος τεχνάσματος

για να μας κλέψει κάθε ίχνος φαντασίας

δίνοντας και πάλι στο προβλέψιμο

μια κάποια πιθανότητα.

Βασιλική Δραγούνη

ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ

Όταν τον εντοπίσαμε

για πρώτη φορά,

φαινόταν τόσο ζωντανός

παίζοντας με τον μίτο του

αδιάκοπα περιφερόμενος

στις δαιδαλώδεις κρύπτες

ενός λαβυρίνθου.

Τώρα απλά κάθεται

αδιάφορος, με βλέμμα κενό

-οι πωλήσεις των T-shirt 
έχουν ήδη αυξηθεί

εδώ και δυο μήνες,

ο μίτος χάθηκε

το ίδιο κι ο λαβύρινθος.

Από τότε, το ενδιαφέρον

εξασθένησε. Κανείς δεν θέλει

πια να δει ένα πληκτικό,

αξιολύπητα αδέξιο

μυθικό πλάσμα.

Πολύ σύντομα θα το στείλουμε

μακριά, για να περάσει

τις τελευταίες θλιβερές του μέρες

σε έναν ακόμη θλιβερότερο

ζωολογικό κήπο, όπου όλοι

θα το έχουμε ξεχάσει.

Βασιλική Δραγούνη

MATRIX

Συγνώμη που προσπάθησα να γίνω

ένα είδος σούπερ-ήρωα ή κατά κάποιον τρόπο

μια εξωπραγματική φιγούρα. Λάθος μου.

Συγνώμη για την φανταχτερή εμφάνιση

της φορεσιάς που χειροτέχνησα -ήταν μια

χαμηλού προϋπολογισμού επιλογή της τελευταίας στιγμής-

και συγνώμη για την έλλειψη από μέρους μου

εξελιγμένης νοημοσύνης, όπλων ή δεξιοτήτων πολεμικών τεχνών.

Φαίνεται πως διάβαζα πολλά κόμικς και ήθελα να είμαι

το έμβλημα για κάτι, μα τώρα βρίσκω

την αίσθηση αυτού του μανδύα κάπως άβολη.

Όλοι οι αγαπημένοι μου ήρωες πέθαναν προ πολλού

και αυτό συνέβαινε πάντα σχεδόν στην τελευταία σελίδα

-ο σαδισμός του συγγραφέα.

Όλη η ιστορία οδηγούσε σε ένα ικανοποιητικό κρεσέντο εξαρχής:

κάθε απόσπασμα πλοκής και ένας γενναίος

και τώρα βλέπω την πεσμένη του μορφή

να κείτεται βαριά τραυματισμένη από την πένα

-ή το πληκτρολόγιο, ίσως.

Στην επιτύμβια πλάκα θα αναγράφεται:

"Πέθανε υπό τον ήχο των πατηθέντων πλήκτρων".

Τώρα, θα πρέπει είτε να εγκαταλείψω την ανάγνωση

-πράγμα που φαίνεται απίθανο- ή να προσπαθήσω

να αναζητήσω έναν άλλο σούπερ-ήρωα

για να περάσω μαζί του λίγο χρόνο

μέσα σε μια πραγματικότητα εικονική και ασύμμετρη

-χαμόγελο σκληρό στο πρόσωπο του κόσμου.

Βασιλική Δραγούνη

ΑΣΤΡΙΚΟΙ ΤΑΞΙΔΕΥΤΕΣ

Δεν είμαστε ακόμη ταξιδευτές.

Εξακολουθούμε μόνο

να κοιτάζουμε τα αστέρια

που προμηνύουν το ξημέρωμα

του χρόνου –ουρανόσταλτα ψίχουλα

που εκτοξεύονται στη Γη.

Αυτό είναι το μόνο που μας απομένει

μέχρι τα σώματά μας να μεταλλαχτούν

παραδιδόμενα στους δημιουργούς του Matrix

μέχρι οι σκιές να παγώσουν το αίμα μας

και το σεληνόφως να κάνει τους ψιθύρους

παρατεταμένες κραυγές.

Μέχρι να χαθούν τα ίχνη

από κάθε κατακερματισμένη άκρη

του ουρανού μας.

Βασιλική Δραγούνη

ΜΠΛΕ ΤΟΥ ΑΠΕΙΡΟΥ

Πιάνουμε την σφαίρα του φωτός

κάτω από τα δώδεκα αστέρια

κάποιου μυστικιστικού ουράνιου συμβόλου

και την πετάμε ο ένας στον άλλον

με τέτοια ικανότητα, που λάμπει στον αέρα

χαράζοντας μπλε γραμμές σε αστραφτερά πεδία

-όχι σαν το απαλό μπλε του λυκόφωτος

ούτε σαν το δροσερό μπλε της αυγής-

μα σαν το μπλε κάποιας βαφής του απείρου.

Ασημένιες αύρες μας περιβάλλουν,

μας καθοδηγούν πάνω από τις υγρές άμμους

ενός φωσφορίζοντα ωκεανού.

Ψίθυροι σβήνουν γύρω μας

το σώμα μας ακολουθεί και εμείς

ανοίγουμε φτερά στο γαλανό του αιθέρα.

Οι ώρες είναι πιο εύκολες στο μέτρημα

κι απ' τις στιγμές ακόμα

μέσα σε αυτήν την απλότητα της κίνησης

σε αυτήν την μέθεξη

στην υπερβατικότητα της σκέψης

σε αυτήν την φαντασιακή εγκατάλειψη...

Σε αυτό το παιχνίδι.

Βασιλική Δραγούνη

ΠΑΛΙ ΒΡΑΔΙΑΣΕ

Μερικές φορές αναρωτιέμαι

αν τα τέρατα κάτω από τα κρεβάτια μας

έχουν μάθει απλά να μας αφήνουν μόνους

έχοντας συναίσθηση ότι ο φόβος έρχεται

αναπόφευκτα

γνωρίζοντας ότι πολλές φορές

έχουμε τρομάξει με τη σκέψη

ότι από το όνειρο δεν θα ξυπνήσουμε ποτέ

ότι κάθε βράδυ ακούμε σειρήνες

και ασθενοφόρα να ουρλιάζουν

νομίζοντας πως πρόκειται για τραύματα από πυροβολισμούς

θαμμένα βαθιά μέσα μας

που περιμένουν να επανεμφανιστούν

και αναμένοντας πρώτες βοήθειες

με τα χέρια απρόσκοπτα διπλωμένα στο στήθος

καθώς κυρταίνουμε

κάτω από τον καπνό και τα χαλάσματα του αύριο

σαν o ύπνος  μας αφήνει ανοιχτές πληγές

για να τις ράψουμε μόνοι μας

το πρωί.

Πάλι βράδιασε...

Βασιλική Δραγούνη