ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΟ

Η αλήθεια δεν είναι μια γραμμή

τραβηγμένη με χάρακα -από εδώ έως εκεί-

χωρίς καμιά απόκλιση,

αλλά ένα ποτάμι που ρέει

σε μια άγνωστη θάλασσα

και ελίσσεται στο μέσον

μιας αδιαπέραστης γης.

Η αλήθεια είναι -ή ήταν-

εύθραυστη, πολύπλοκη,

παντοτινά ευμετάβλητη,

τόσο απρόβλεπτη

όσο η ασταθής πτήση ενός γερακιού

σε μια απροσπέλαστη νύχτα.

Είναι αυτό που είναι

ή αυτό που φαίνεται

σε ένα διερευνητικό μάτι

που μέσα από ένα τηλεσκόπιο

ή καλειδοσκόπιο

ψάχνει κομμάτια της ψυχής -ένα προς ένα,

γυρεύοντας να ανακαλύψει

μια αδιόρατη αλήθεια

που ποτέ δεν θα είναι κάτι περισσότερο

από μια ψευδαίσθηση

και κάτι λιγότερο

από την διάθλαση του φωτός

πάνω σε κομμάτια σπασμένου γυαλιού.

Βασιλική Δραγούνη

ΧΑΜΕΝΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

Όπως ψάχνει κανείς σε ένα δωμάτιο

βυθισμένο στο σκοτάδι 

μια μαύρη γάτα που δεν υπάρχει

έτσι διερευνά ο ένας την αλήθεια του άλλου

σ' ένα εξ ορισμού χαμένο παιχνίδι.

Οι καθρέφτες του σπιτιού αντανακλούν

αμέτρητες ατέλειες

και οι σκοτεινές μνήμες στοιχειώνουν τα δωμάτια

καθώς η νύχτα με τη μέρα

είναι διαφορετική για τον καθέναν τους.

Κάποτε άφηναν σημειώσεις

-τώρα δεν είναι πλέον ευανάγνωστες.

Ο χρόνος, λένε, είναι ο καλύτερος γιατρός

για παράλληλες μοναχικότητες

και ανεκπλήρωτες επιθυμίες.

Ετεροχρονισμένα όμως

όλα μοιάζουν περίπλοκα.

Βασιλική Δραγούνη

ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ

Η γυναίκα του σπιτιού χαμογελά

μέσα απ' την καρδιά της που φοράει

έξω από το φαρδύ της φόρεμα.

Το σκούρο χρώμα των βαμμένων της μαλλιών

μπερδεύεται με την μουντζουρωμένη ώχρα των τοίχων

σε έναν ευχάριστο ίλιγγο.

Σαν όλες τις γυναίκες που παντρεύονται σπίτια

καθαρίζει με προσήλωση σκάλες, βουβά παράθυρα

και πόρτες που ανοιγοκλείνουν προστατεύοντας

ψεύτικους θησαυρούς -τα δωμάτια που κρύβουν

τα ασήμαντα, εντοιχισμένα μυστικά της

θέλουν ξεσκόνισμα συχνό.

Αγαπά τον τρόπο που καλύπτει ιστορίες και απιστίες

με υλικά υποκριτικής τέχνης.

Ένας απλός, καθημερινός άνθρωπος που γερνάει αργά

μέσα στην άνεση και τον περιορισμό των τοίχων της

και των παραληρηματικών εκζητήσεων που ομολογεί στον εαυτό της

σκουπίζοντας ριγμένες στάχτες.

Βρίσκεται ακριβώς εκεί,

ανάμεσα στις συλλογές της και σε οικιακά υπάρχοντα

που δίνουν μια προέκταση στην ύπαρξή της,

όταν καλωσορίζει τους επισκέπτες στον δικό της κόσμο.

Μετρά τους κύκλους της ζωής της απ' το πέρασμα των εποχών

-κάθε εποχή η καταδίκη έχει καινούργιο πρόσωπο.

Έχει γνωρίσει την άνοιξή της.

Έχει γνωρίσει το καλοκαίρι της.

Τώρα που το φθινόπωρο όλων των πραγμάτων

έχει γίνει η μπερδεμένη πραγματικότητά της

σαρώνει τη ζωή της με τα γυαλιά του παρελθόντος

και βλέπει αυτό που βλέπει χωρίς άρνηση.

Φοράει αδιάβροχα συναισθήματα

κι απολαμβάνει και αυτή τη σεζόν

πριν από την ομίχλη του χειμώνα.

Βασιλική Δραγούνη

ΓΥΝΑΙΚΑ ΑΠΟ ΑΝΕΜΟ

Αναρριχάται στα βουνά με την σκληρότητα του γρανίτη,

με την αβρότητα της πάχνης.

Πλασμένη από φως και ύλη 

δωρίζει το σχήμα της στα αισθήματα

προκαλώντας την πανάρχαια μνήμη. 

Ο άνεμος που φυσά μέσα της οδηγεί το όραμά της

εκεί που αρχίζει ο ουρανός, εκεί που οι σκέψεις της αναζητούν το δρόμο

για τους μακρινούς ορίζοντες του ανέφικτου,

σαν τα κοπάδια των άγριων περιστεριών

που χάνονται στο ιλιγγιώδες σύθαμπο.

Τα τοπία της, ποικίλα και προκλητικά.

Εξερευνά τις ερήμους, των βράχων τα κράσπεδα,

τις κυματιστές αποχρώσεις της χλόης,

τους φιδωτούς δρόμους που χάνονται ανάμεσα στα δέντρα

πέρα από τους λόφους, ακουμπώντας στο φως του φεγγαριού.

Στις παραλίες των ωκεανών

τακτοποιεί τις έρημες όχθες μαζεύοντας κοχύλια,

ξεπλένοντας την άμμο και τη σκόνη

με δάχτυλα που αγγίζουν ουράνια τόξα, αύρα θαλασσινή,

αιολική ενέργεια απ' τα φτερά χιλιάδων γλάρων.

Και όταν τα τοπία σκοτεινιάζουν,

κλείνει σε σχήματα θαμπά με ευλάβεια παγανιστική τις νοσταλγίες

και υψώνει τη θλίψη της κατάρτι στους απόηχους της απουσίας

ρίχνοντας ακέριο το χαμόγελό της

πάνω στα κοιμισμένα νερά.

Βασιλική Δραγούνη

ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΟΥΤΟΠΙΑ

Έρχονται και παρέρχονται οι σκιές του Χρόνου,

τα μονοπάτια που οδηγούν στη χώρα των ανύπαρκτων θαυμάτων

-με τις απρόβλεπτες διαδρομές του υποτονικού φωτός

μέσα από τα υπνωτισμένα δέντρα,

οι αδιέξοδα μετέωρες ισορροπίες

και η φθίνουσα απόσταση που υπογραμμίζει την απώλεια

μιας ουτοπικής Εδέμ.

Ήταν η απόσταση ανάμεσα στην ουτοπία και τη νοσταλγία,

η φωνή της σιωπής μέσα στα διάκενα των θορύβων

και των διακοπτόμενων ήχων

εκφράζοντας μ' ένα καινούργιο δέος 
έννοιες όπως "χρόνος", "ζωή" ή "προσμονή"

που χάσαμε το νόημά τους

στην προσπάθειά μας να τις εξηγήσουμε.

Και ήταν τόσο μικρή η απόσταση που τελικά τη χάσαμε

τόσο απατηλή που σχεδόν την πιστέψαμε

-τόσο σημαντικό ήταν για εμάς,

σαν κάτι που θα θέλαμε να το θυμόμαστε

για να το αφηγούμαστε ο ένας στον άλλον σαν εξομολόγηση,

σαν δικαιολογία, σαν ένα θαύμα,

κατά κάποιον τρόπο, πιστευτό.

Βασιλική Δραγούνη

ΔΙΠΛΗ ΠΡΟΒΟΛΗ

Δύο ορίζοντες αναδύονται απ' το γαλανό σκοτάδι

ενός αδιάκοπα κυμαινόμενου σύμπαντος από μετέωρες αλήθειες,

από ιλιγγιώδεις πολυφωνίες ακατάληπτων υπερήχων

κι από παλίνδρομες διολισθήσεις στην επικράτεια του αόριστου.

Πώς αλλιώς να εξηγηθεί η διπλή όραση;

Σαν μαγική εικόνα στο ανάγλυφο του χάους

που προβάλλεται στην οθόνη της φαντασίας του μυαλού

ή σαν αυτο-εξαπάτηση που βασίζεται στη λογική της σύνθετης επιθυμίας;

Δύο ουρανοί που αμφιταλαντεύονται σε μια διπλή προβολή,

τινάζοντας στον αέρα ετερόκλητα θραύσματα θαύματος και φόβου,

με καλούν να επιλέξω το πραγματικό ή το μη πραγματικό

μέσα στο οποίο θα υπάρξω.

Βασιλική Δραγούνη

ΑΣΦΑΛΗΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗ

Υπάρχει ένα παράθυρο

που βλέπει στον ανεμοστρόβιλο.

Αλλά αν δεις μέσα απ' αυτό

θα διακρίνεις μόνο μια πορεία ανθρώπων

-μια ατελείωτη πομπή

στα στενά μονοπάτια

που τέμνουν την άβυσσο-

να τους παίρνει το ποτάμι

του απρόσμενου καιρού

και να τους καταπίνει το νερό

λευκό σαν χιόνι και πράσινο

σαν τα βράχια κάτω από τα ρεύματα.

Επιλέγεις να περιφρουρείς τον εαυτό σου

από αυτό το όραμα. Δεν ωφελεί.

Να κρατάς χωρίς καχυποψία

το χέρι εκείνων που θα σε οδηγήσουν

με βήματα μικρά, προσεγμένα και ασφαλή

σε ένα κοινό όνειρο

ή μια πρωτόγονη έκσταση

-τι σημασία έχει;

Ο καθένας βιώνει κατά το δοκούν

τις εφήμερες αποδράσεις,

τα μυστήρια και τα θαύματα

και συνεχίζει το περπάτημα.

Βασιλική Δραγούνη

Η ΟΜΙΧΛΗ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ

Καταχνιά. Μια πύλη ανοίγει.

Μια μικρή κόλαση εκτείνεται

κάτω από ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο σύμπαν αστεριών.

Πυξίδες και σύμβολα αινιγματικά κι αξεδιάλυτα

κρύβονται σε μοναχικούς θάμνους και σε υπόγειες κοιλότητες.

Λησμονημένες αγωνίες και ακαθόριστες επιθυμίες

καθρεφτίζονται στην επιφάνεια της μικρής λίμνης

και εύγλωττες σιωπές μεταφέρουν

διλήμματα και νοσταλγίες του τίποτα

πάνω από αφέγγαρες συναισθηματικές τοπογραφίες.

Και πού βρισκόμαστε εμείς σε όλα αυτά 
αν όχι μέσα σε κάποιες εξίσου μακρινές,

κάποιες εξίσου μυστικές από τον κόσμο κρυπτικές καταφυγές

όπου τρεμάμενα είδωλα χάνονται μαζί με την ομίχλη

και ίσκιοι σκουριασμένων αγαλμάτων βυθίζονται βαθύτερα στα δέντρα,

αιχμαλωτίζονται στα αδύναμα φυλλώματα

και μοιρολατρικά αποσύρονται στο τώρα,

ανάμεσα στις χιμαιρικές σκιές των ανοιχτών κήπων

όπου οι χαμένες ευκαιρίες καιροφυλακτούν στα μονοπάτια

γελώντας πίσω μας, θρηνώντας μπροστά μας

-έτσι είναι άραγε ή μήπως το αντίθετο;

Στ' αλήθεια δε γνωρίζω.

Βασιλική Δραγούνη

ΝΤΑΜΑ ΚΟΥΠΑ

Τα πάντα είναι κόκκινα

στο βασίλειο της βασίλισσας.

Καπέλο ταυρομάχου με άλικα πετράδια

μαύρα μαλλιά χυτά στους ώμους

να γαργαλούν το σμιλευμένο μπούστο

όσο χαράζει με το σκήπτρο της γητειές

κατά μήκος των ορίων της ύπαρξης.

Στα μάτια της το πλάνο του αίματος

ανίερων βαμπίρ

στην καρδιά της τα στιλέτα

μυριάδων στρατιωτών

πέντε ματωμένα δάχτυλα διασχίζουν το λαιμό της

σαν κακοβαλμένο κολιέ.

Το φόρεμά της πορφυρό κι αέρινο

με μια τεράστια κατακόκκινη καρδιά

να σέρνεται σαν αιμάτινος επίδεσμος

πάνω στις στεγνές πέτρες

σταλάζοντας το αίμα στων ποδιών τα δάχτυλα.

Υποκόμοι σιωπηλοί κι ασήμαντοι

τινάζουν άγκιστρα στα πορφυρά της πέπλα

για να αιχμαλωτίσουν τη στιγμή κάποιας αλγεινής μοίρας

από την σκοτεινή αύρα που την περιβάλλει.

Τα πάντα είναι κόκκινα

στο βασίλειο της βασίλισσας.

Ο θάνατος αλλάζει χρώματα

από κόκκινα σε μπλε.

Βασιλική Δραγούνη

ΑΠΟΧΡΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΛΕΥΚΟΥ

Μακριά από την καθημερινή κόλαση των λέξεων,

πέρα από τα αδιέξοδα των σκέψεων

που κρύβονται στη σιωπή,

πίσω από τα εμπόδια

των υπερφορτωμένων εκφράσεων

και των άγραφων ενστάσεων.

Εκεί να με αναζητήσεις.

Στις συννεφιασμένες μέρες

θα ανακαλώ αναμνήσεις αμυδρές

από τις στάχτες κάποιου

χαμένου παραδείσου.

Στα βαθιά δάση των χάρτινων λόγων

θα φορώ τις αποχρώσεις του λευκού.

Εκεί δεν θα με βρεις ποτέ.

Βασιλική Δραγούνη

ΕΠΙΦΑΣΗ ΕΞΙΛΕΩΣΗΣ

Κάποτε ονειρεύτηκα τον κόσμο

που πίστεψα πως θα δημιουργούσαμε.

Αυτό ήταν πολλές νύχτες πριν,

όταν μια επίπλαστη ηρεμία επεσκίαζε

την κανονικότητά μας.

Χτες το βράδυ ονειρεύτηκα

τον κόσμο που ίσως δημιουργούμε.

Περιφρονητικές ματιές,

ανακριτικά δωμάτια

και ηρεμία καμωμένη από παραίτηση.

Ξύπνησα με μια αίσθηση εξιλέωσης

μετά την διαπίστωση ότι, αν μη τι άλλο,

η χυδαιότητα

δεν κατάφερε να επικαλύψει

τα ελαττώματά μας.

Βασιλική Δραγούνη

ΕΝΣΤΙΚΤΟ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ

Βρίσκεται στα ασυνάρτητα κενά 
ανάμεσα στις ανοιχτές γραμμές

και διαβάζεται με τη δεύτερη ανάγνωση

-η πρώτη ερμηνεύει την προσεκτική φωνή

που καλύπτει αυτό που λέγεται.

Τα μάτια φρουρούν ένα μυστικό ή μία πρόθεση

βαθύτερη από την επιφάνεια 
-όσο πιο διαπεραστικό είναι το βλέμμα.

Ξέρεις το βλέμμα που εννοώ, 
αυτό που ανιχνεύει τις σκέψεις σου,

δυσανάγνωστο σαν ζοφερός οιωνός.

Το εύκολο χαμόγελο είναι εκεί, πειστικό.

Όμως γνωρίζεις ότι κάτι δεν πάει καλά:

Η ανατριχίλα που διαπερνά το δέρμα.

Το ψύχος που αφυδατώνει το βλέμμα.

Ο χώρος που συρρικνώνεται

όταν το αίσθημα της ασφυξίας γίνεται πνιγηρό.

Ο τρόπος που διαισθάνεσαι την παγίδα

και αναζητάς διέξοδο με το μυαλό σου.

Η απόγνωση που σφίγγει το λαιμό

καθώς σε πολιορκεί στενά

ό,τι απέμεινε από το όνειρό σου...

Βασιλική Δραγούνη

ΣΕΙΡΗΝΕΣ

Τοπίο μετά τη βροχή

και η πόλη χάνεται ξανά

στον ξέφρενο, χαοτικό πυρετό της
στις ανεξιλέωτες αμαρτίες της
στην κουστουμαρισμένη τρέλα της.

Τα κόκκινα και πράσινα φώτα των φαναριών

ένα κολάζ σύγχυσης.

Αθέατες όψεις κάτω από μαύρες ομπρέλες

βιαστικά, θολά πρόσωπα που διασταυρώνονται αδιάφορα

σε αποπροσανατολισμένες κατευθύνσεις.

Χρώμα πάνω στο χρώμα

κίνηση στην κίνηση

ήχος πάνω στον ήχο

καθώς ουρλιάζουν οι σειρήνες

ψάχνοντας διευθύνσεις που κρύβουν

μικρές καθημερινές τραγωδίες

-προσωρινούς περισπασμούς ενόχλησης και περιέργειας

που η πόλη καταπίνει αδιάφορα

πριν επιστέψει ξανά

στις εμπλοκές

και τις διασυνδέσεις της.

Και σε μια λακκούβα φωτός

ένα τρομαγμένο μικρό ζώο

αναζητά εμπιστοσύνη

και στη συνέχεια, για να γλιτώσει απ’ τη βοή,

γλιστρά στη λήθη.

Είναι Κυριακή.

Δεν θα ’πρεπε να υπάρχουν σειρήνες...

Βασιλική Δραγούνη

ΑΣΤΙΚΑ ΤΟΠΙΑ

  

Ας θυμηθούμε τώρα

την πόλη που πεθαίνει

ανάμεσα στους δρόμους, τα μετρό,

τις προσόψεις των κτιρίων

και τις θαμπές σκιές στις βιτρίνες.

Οι χαμένες ανθρωπιστικές επιστήμες

προσπαθούν ακόμα να επιβιώσουν

από τις ασφυξίες τους.

Ας ανατρέψουμε τη δημιουργία τοίχων

και την παράνοια των κλειστών θυρών.

Η μουσική αντηχεί ακόμα τις νύχτες στα οδοφράγματα,

εκεί που η σιωπή βρυχάται

και τα πρόσωπα αντικρίζουν ακόμα

το ένα το άλλο

ενώ οι σειρήνες ουρλιάζουν

σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης.

Οι κούκλες σπάνε τις βιτρίνες των καταστημάτων

μετά από χρήση νοθευμένης ουτοπίας

και τα αυτοκίνητα συγκρούονται

σε διασταυρώσεις χωρίς φανάρια

ενώ οι φάροι των περιπολικών στρέφουν παντού

τα γαλάζια τους φώτα.

Ας αναζητήσουμε τώρα

τους προσκολλημένους σε καρέκλες φαντασιακής ανωτερότητας

ανικανοποίητους και ανούσιους καιροσκόπους

καθώς και τους φτωχούς τω πνεύματι συνοδοιπόρους

στο κοινό μας παραλήρημα

για να τους ζητήσουμε να μας επιστρέψουν

την ύστατη αισιοδοξία μας

και να τους δώσουμε τον φόβο μας

ως αντάλλαγμα.

Βασιλική Δραγούνη

ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΠΟΛΕΣΘΕΙΣΑ ΣΤΙΓΜΗ

Ποτέ δεν φαντάστηκα πως μια παρατεταμένη σιωπή

θα κάλυπτε τη θλιβερή απόσταση.

Δεν θέλω να επιστρέψω στην άδεια αίθουσα.

Έζησα άραγε στ' αλήθεια εκεί

μια σουρεαλιστική φάρσα

ή μια πραγματικότητα παγιδευμένη

μέσα σε αγέρωχα σύμβολα και νυχτωμένες μνήμες

των παιδικών μου χρόνων;

Δεν πρόκειται για συμβατικές αποστάσεις

μεταξύ τυχαίου και αναπόδραστου.

Δεν πρόκειται για άδειες αίθουσες

και υπόγειους θαλάμους προσποίησης.

Δεν πρόκειται για εξόρυξη αναμνήσεων

από της λήθης το βαθύ πηγάδι.

Πρόκειται για αυτή τη στιγμή,

την ήδη απολεσθείσα.

Είδα μία γυναίκα, με δάκρυα στα μάτια της.

Το πρόσωπό της ήταν μια μάσκα.

Με κοίταξε και είδα πόσο ήταν το βλέμμα της

άδειο από ζωή.

Ήταν άραγε η παγερή ματιά της;

Η γκρίζα σκιά που κάλυπτε το πρόσωπό της;

Ο απατηλός ήχος της φωνής της;

Ή μήπως ήταν ο κενός καθρέφτης που κρατούσε;

Οπισθοχώρησα, κάνοντας πως δεν είδα τίποτα

και έκλεισα την πόρτα.

Βασιλική Δραγούνη

ΜΝΗΜΕΣ ΑΠΟ ΝΕΟΝ

Φόρεσα το μαλακό φως της βραδιάς για λίγο. Ντύθηκα με νέον.

Άφησα το χέρι μου να ξεκουραστεί πάνω σε ένα ήσυχο τραπέζι.

Κοιτάχτηκα σ’ έναν καθρέφτη που δεν υπήρχε, σπάζοντας τη δική μου παράδοση.

Έψαξα το τώρα και το πριν στο βαρύ φορτίο του χρόνου

-η ώρα της συγχώρεσης είχε παρέλθει ανεπιστρεπτί, μα τα ρολόγια

δεν ήθελαν να χάσουν ούτε μια στιγμή από την αιωνιότητα του θνητού τους είναι.

Έβγαλα τις έγνοιες απ' τη σκέψη μου, αφήνοντάς τες να χαθούν

μέσα στη θαμπάδα της νυχτωμένης ώρας -εκεί που ανήκαν

προτού υποκύψουν στο πεπρωμένο των αναμνήσεων.

Κι έτσι απλά αποχώρησα, με μια ανεξιχνίαστη μουσική να ανακαλεί

μνήμες από νέον και απόηχους από κάτι που ήθελα να πω.

Μέσα σε ένα σκηνικό που άρχιζε να τρεμοσβήνει, έτσι απλά αποχώρησα.

Βασιλική Δραγούνη