ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

Η κάμερα γέρνει προς τα κάτω.

Το σκηνικό φτηνό και μίζερο.

Ο πρωταγωνιστής ξεδιπλώνει στη σκηνή

το αλλόκοτό του δράμα,

οι δευτερεύοντες χαρακτήρες

καρικατούρες που ξεθωριάζουν στο ντεκόρ

κι οι χορευτές μπαλέτου μόνο για τα ειδικά εφέ.

Ίσως να είναι εκείνος

ο μόνος ηθοποιός στη σκηνή

και όλοι οι άλλοι να είναι απλώς

ανέντιμοι παίκτες.

Υπάρχουν πολλά

που πρέπει κάποιος να γνωρίζει για να μοιραστεί

έστω και μέσα σε 30 δευτερόλεπτα μονολόγου,

υποκριτικών αυτοσχεδιασμών

και αποσπασματικών κόψε ράψε

που πάντα κρύβουν περισσότερα

απ’ όσα φανερώνουν.

"Τόνισε τη λέξη αλλιώς."

"Κρύβε λόγια για περισσότερο σασπένς."

Πρέπει να αναδειχθεί η "περφορματίφ"

διάσταση των ρόλων,

όμως ποτέ εις βάρος του κειμένου

-έτσι συνηθίζεται στα έργα μπαρόκ

που τοποθετούνται σε χώρο τσίρκου.

Στη συνέχεια μαθαίνουμε

ότι η πολυαναμενόμενη πρεμιέρα αναβάλλεται.

Όλοι οι κλόουν της παράστασης

είναι τώρα λυπημένοι.

Το αποτέλεσμα, έτσι κι αλλιώς, το ξέραμε...

"Αριστουργήματα" που θα χρησιμοποιούσαμε

ως φόβητρο στους ανεπιθύμητους.

Βασιλική Δραγούνη

ΓΩΝΙΑ ΛΗΨΗΣ

Η παλιά φωτογραφική μηχανή πουλήθηκε για ένα τραγούδι

ή μάλλον για ένα μικρό κομμάτι της αυγής

-πάντοτε είχε μια λαχτάρα για το φως.

Ένα αδύναμο φέγγος μισοτελειωμένου κεριού

αιχμαλώτιζε εικόνες όταν η κάμερα δεν είχε φιλμ,

δημιουργώντας έτσι τον δικό της μύθο.

Ένας ξένος κατέχει τις μνήμες της τώρα

που άλλαξαν οι εποχές κι η θλίψη ήρθε και κάθισε,

φορώντας μια ακλόνητη έκφραση. Το φως δεν χρειάζεται πλέον.

Η κάμερα ευθυγραμμίζει την προοπτική με τον χρόνο

και απαθανατίζει θολερά τοπία

που εμφανίζονται με λίγο πρώιμο χειμώνα στις γωνίες.

Βασιλική Δραγούνη

ΤΑ ΕΡΕΙΠΙΑ ΤΟΥ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟΥ

Αντίλαλος βημάτων μέχρι το δρομάκι,

αναπάντεχα αλλόκοτοι ήχοι περαστικών βημάτων.

Νεκρά φύλλα αιωρούνται στους τέσσερις ανέμους

και σέρνονται στα λιθόστρωτα της έρημης πόλης,

στα εγκαταλελειμμένα στέκια των ποιητών,

στα ερείπια των παλιών βιβλιοπωλείων,

στην αμείλικτη πραγματικότητα

του περιρρέοντος κόσμου

εύθραυστα, σαν τα φτερά μιας πεταλούδας

εύφλεκτα, σαν παλιά χειρόγραφα.

Τα βιβλιοπωλεία πεθαίνουν όταν

κανείς δεν διαβάζει βιβλία.

Αυτή η πόλη είναι γεμάτη μυστήρια

και σκιές από αρχαία φαντάσματα.

Το παλιό βιβλιοπωλείο

είναι ένα από αυτά.

Βασιλική Δραγούνη

ΑΠΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

Παρατήρησα αποτυπώματα χαραγμένα στη λάσπη

και μια υγρασία στα χόρτα ανεπαίσθητη

σαν δάκρυα, που θα μπορούσε

να τα είχε περάσει ο άνεμος

μέσα απ' τη μύτη μιας βελόνας.

Κάπως έτσι θα πρέπει να έφτιαξα

ένα όνειρο από όλο αυτό, γιατί στον ύπνο μου,

κατά τη διάρκεια ενός εφιάλτη,

με πλησίασε ένας άγνωστος για να ρωτήσει

αν τα είχα δει, αν ήξερα πού πήγαν.

Προσπάθησα να ανακαλέσω

απολεσμένους δρόμους,

στροφές και διασταυρώσεις

μέσα από την ομίχλη ενός κρυφού τοπίου,

μισοφωτισμένου κι αινιγματικού.

"Ποια;" τον ρώτησα.

"Εκείνα τα σαλιγκάρια που εμφανίζονται

μετά από τη βροχή των παραισθήσεων.

Ή τα ξέχασες ήδη;"

"Μην περιορίζεις τον εαυτό σου

σε αυθυποβολές και εξαντλημένα χαμόγελα.

Πάρε εξιτήριο από εναλλασσόμενες ψυχεδέλειες.

Τίναξε από πάνω σου τις λάσπες

της Νέας Εποχής."

"Δεν μπορώ", απάντησα.

"Είμαι αφοσιωμένος σε απλά πράγματα:

στα "θέλω" και στα "πρέπει" μου,

στις προσδοκίες και στις ματαιώσεις μου,

στις άβολες δικαιολογίες και στις βολικές μου σκέψεις."

"Λες ψέματα!", είπε.

Και εξαφανίστηκε.

Βασιλική Δραγούνη

Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ

"Είσαι καλύτερα τώρα μπαμπά;"

Πρέπει να πω κάτι.

Οτιδήποτε, για να περάσει η ώρα.

Χαμογελάς.

"Θα ήθελες να πιεις κάτι μπαμπά;

Ένα φλιτζάνι τσάι;"

Προσπαθώ απεγνωσμένα

να γεμίσω την αμήχανη σιωπή.

Ξέρω πως δεν θα απαντήσεις.

Ποτέ δεν το κάνεις.

Καθόμαστε εκεί,

χωρίς να λέμε τίποτα.

Χαμογελάς.

"Nα πηγαίνω τότε, μπαμπά."

Μια αίσθηση ανακούφισης.

Το καθήκον μου τελείωσε

για μία ακόμα μέρα.

Δεν αντιλαμβάνεσαι πως φεύγω.

Χαμογελάς.

Σου γνέφω αντίο, έτσι για τους τύπους,

χωρίς αυτό να σημαίνει κάτι.

Όχι τώρα πια.

Χαμογελάς.

Αλλά δεν είναι για μένα.

Είναι για κάτι, που μόνο εσύ γνωρίζεις.

Χαμογελάς 
για να κρύψεις τη σύγχυσή σου

και τον φόβο σου.

Βασιλική Δραγούνη

ΜΟΝΑΞΙΑ

Κουβαλά την αίσθηση της μελαγχολίας στους ώμους.

Σέρνει τα βήματά του σε θλιβερές διαδρομές.

Έχει αποκτήσει υπομονή -δώρο των αδιάκοπων απορρίψεων.

Υποφέρει σε χαμηλά ντεσιμπέλ.

Κανείς δεν τον προσέχει, όταν περνά σαν απροσδιόριστη σκιά

στα θαμπά μονοπάτια της αντικειμενικότητας 

κρύβοντας με αδιάκοπη εμμονική προσπάθεια 
το πρόσωπό του στο ξεφτισμένο του κασκόλ.

Γεμίζει τις φαρδιές του τσέπες με νοσταλγίες του χθες

-που είναι παντού και πουθενά.

Τα ρούχα του βαραίνουν απ' τη σκόνη της πρόωρης δύσης.

Τα νήματα της μνήμης του ξεφτίζουν.

Αφουγκράζεται τόπους συνύπαρξης και φεύγει

-βλέπεις πώς είναι η μοναξιά;

Βασιλική Δραγούνη

                                                                   

ΘΥΜΑΣΤΕ ΤΟΤΕ;

Θα 'πρεπε να γνωρίζει πως ποτέ δεν πρόκειται

να τον καταλάβουν, παρά ταύτα

συνεχίζει να μιλάει

-γιατί εξακολουθεί να προσπαθεί;

δε νοιάζεται καθόλου για τον εαυτό του;

Είναι όλοι τους πολύ βαθιά θαμμένοι μες στα σπήλαια

ακούγοντας τη ζοφερή μουσική τους,

σκεπτόμενοι πώς θα κερδίσουν χρήματα

ή πώς θα μπουν στα κρεβάτια

ο ένας του άλλου.

Κι εξακολουθεί να λέει αλήθειες...

"Ψάξτε βαθιά μέσα σας", τους λέει κι εκείνοι τον κοιτούν

με ύφος σα να λένε

"Δεν έχω φτυάρι, φίλε.

Αν κάτι δεν είναι μπροστά μου, δεν το βλέπω."

Αυτό που βλέπω είναι ο όχλος,

το κώνειο στο οργισμένο κύπελλο

κι έπειτα εμένα -άσκοπα περιπλανώμενο,

τον τύπο που περιφέρεται τριγύρω λέγοντας

"Θυμάστε τότε που μας δίδασκε;

Το θυμάστε;"

Προφανώς όχι.

Βασιλική Δραγούνη

ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΙ ΙΣΟΡΡΟΠΗΜΕΝΟΙ

Σε κάθε κύκλο συνεδρίας

Ομαδικής Θεραπείας

οι αφανείς ήρωες

και οι αδερφές του ελέους

ανακάθονται στις κουνιστές καρέκλες τους.

Οι αλυσίδες των χρόνων του κάτεργου

σέρνονται βαριές στο δάπεδο

του σκληρού ξύλου.

Η σκόνη πλίνθων και κεράμων

-ατάκτως ερριμμένων

σε χέρσα πεδία-

φτιάχνει σπειροειδή σύννεφα στον αέρα.

Τα παπαγαλάκια της ταπετσαρίας

φλύαρα και απροσάρμοστα

ανοίγουν τα κουτιά με τα συμπλέγματα

προετοιμάζοντας το έδαφος

για νέες αποκαλύψεις.

Ένας ένας ξεκινά

να λογαριάζεται με τον εαυτό του.

Αυτοσχεδιάζει, σπάει δεσμά,

ξεδιπλώνει με πρόωρη αγωνία

αναχρονιστικές ιστορίες

-νιώθει έτσι πως υπάρχει.

Λογικά άλματα δημιουργούν χάσματα

που μέσα πέφτουν οι λέξεις και χάνονται

αμνημόνευτες και άκλαφτες.

Η ώρα της συνεδρίας τελειώνει

με εκκωφαντικές μικρές παύσεις

και βαθιά επιείκεια για τους ομοιοπαθούντες

-μακάριοι οι ισορροπημένοι.

Άμυνες και προστασίες

απέκτησαν καινούργιες σημασίες,  

βολικές για όλους

-αν και είναι δύσκολο να ονομάσεις

αυτό που δεν υπάρχει.

Ειδικά όταν εκφεύγει

του συμφωνημένου πλαισίου

το γεγονός ότι σε κάθε πεδίο διαμόρφωσης

παράταιρων αναφορών,

παραπληγικών διαμαρτυριών

και εμμονών με τους κόσμους των άλλων,

το Μηδέν επί άπειρο ισούται με Μηδέν

και στο τέλος δεν μένει

παρά η αλήθεια.

Βασιλική Δραγούνη

ΕΞΩ ΑΠ' ΤΟ ΚΑΔΡΟ

Υπάρχει ένας φράχτης γύρω από τον χρόνο.

Κρατάει όλα τα σημαίνοντα της παροδικότητας

στο άνισο ύψος του ουρανού.

Ας εστιάσουμε στην ανυπολόγιστη απόσταση

που κρύβεται μέσα σ’ αυτά που φαίνονται ως εγγύτητα.

Άραγε κάποιες αποστάσεις πλησιάζουν το άπειρο

ή μήπως στην πραγματικότητα αποτελούν καθορισμένους τόπους

σφραγισμένους μακριά από εκείνα τα μάτια που δεν εστιάζουν πουθενά;

Μνήμη και φαντασία αποδημούν από άλλα μέρη με απεριόριστο ορίζοντα

και πέφτουν σε περιδίνηση μέσα στον χώρο του κάδρου

καθώς γυρεύουν απαντήσεις στις πιο χαοτικές τους σκέψεις

μέσα από ένα είδος ταξιδιού που βιώνεται ως βάθος μάλλον,

παρά ως απόσταση.

Ο χρόνος θα θέσει τα όρια των αποστάσεων μεταξύ των δύο κόσμων:

Του κόσμου έξω από την οπτική γωνία του πίνακα,

όπου τα λευκά σύννεφα διακρίνονται από μια απόσταση

που δίνει χώρο και χρόνο για την παρατήρηση 

κυλώντας αργά πάνω από τον επεκτατικό τοίχο των βουνών

-εκεί που η ματιά ακουμπά σε ένα μέρος που μπορεί να ξαποστάσει.

Και του κόσμου που προστατεύεται εδώ

-ή τουλάχιστον έτσι δείχνει,

όπου τα βουνά δεν κινούνται ποτέ, τα δέντρα δεν μεγαλώνουν

και ο μακρύς σκοτεινός δρόμος που στενεύει μεταξύ του εδώ και του εκεί

οδηγεί σε μετατόπιση της προοπτικής

και μεταβάλλεται σε αγεφύρωτο χάσμα.

Βασιλική Δραγούνη

Η ΠΟΡΤΑ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙ ΣΤΟ ΦΩΣ

Επώδυνες διασπάσεις του βιωμένου χώρου,

παράλληλα επίπεδα σε παράλληλα σύμπαντα

οικοδομούν τη νέα εκφραστική της ύπαρξης.

Εκτός συνόρων, λίγες οι αποδράσεις:

Ίχνη διάσπαρτα σε ακανόνιστα μοτίβα

αναζητούν σημείο αναφοράς.

Διανοητικά εφευρήματα παρατάσσονται με ακρίβεια

σε ανεξέλεγκτες καρκινικές δομές

-η σαφήνεια δεν έχει σημασία.

Η πόρτα στο βάθος του διαδρόμου,

πέρα από το μεταβαλλόμενο δωμάτιο

του κοσμικού χάους,

βλέπει στο φως:

το τελευταίο καταφύγιο της μέρας.

Βασιλική Δραγούνη

ΧΩΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

Σαν ηχώ παλλόμενη

στη χώρα της σιωπής,

σχεδόν σαν κλάμα –εδώ είμαι

ή σαν κραυγή –σώσε με

ή σαν κάτι πιο σκοτεινό –βρες με,

ακούγεται από κάπου 

πέρα από την ανελέητη ερημιά

απολεσμένων τόπων

και αινιγματικών ονείρων.

Άηχες λέξεις προσπαθούν να θρυμματίσουν

τα στατικά μοτίβα της μνήμης

και την εικονική ηρεμία

του δάσους των μυθοπλασιών

και των πολλαπλών κατευθύνσεων,

παρασύροντας ασύνδετες αναζητήσεις

και αδιόρατες επιθυμίες,

καθώς αργοκυλούν

από παραμονές και επετείους

σαν άχρωμες σταγόνες μιας ψιλής βροχής

που διαλύει την αιωνιότητα.

Στη χώρα της σιωπής

τίποτα δεν είναι λυπηρό

γιατί εδώ κανείς ποτέ δεν υπήρξε.

Μόνο κάποια λόγια που δεν ειπώθηκαν

για μια μυστήρια μνήμη

μιας ψυχής που δεν έχει ακόμα γεννηθεί

σε αυτόν τον θλιβερό κόσμο

των επικείμενων καταστροφών

και των ασαφών προσδοκιών

που πέφτουνε στο τώρα

και συνθλίβονται.

Βασιλική Δραγούνη

ΚΑΣΤΡΑ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ

Κάστρα του ανέμου

ακατοίκητα κι ερειπωμένα,

χαμένα ανάμεσα

στα φυσικά και υπερφυσικά

μυστήρια του κόσμου

και στις πινακίδες

που παρερμήνευσα.

Θέλω να δω τη δύση

να διαχέεται

στις επιφάνειες

των κλειστών τοπίων

αιχμαλωτίζοντας το φως 

των ατελείωτων διαφανειών

-θαμπών από τη σκόνη των αιώνων.

Η λίμνη καταπόντισε

τα είδωλά τους

μα τα ισχνά φώτα

από τα σκουριασμένα παράθυρα

των υπερώων τους

φωτίζουν αμυδρά

τους χωμάτινους δρόμους

των πλαγιών της μνήμης.

Σύμβολα αναδυόμενα

καιρών λησμονημένων

τα παλιά κάστρα του ανέμου

εμφανίζονται και χάνονται

σαν παρουσία ή σαν ανάμνηση

δοξασιών και μύθων 

που ξεπροβάλλουν, αδιάλυτα πλεγμένοι,

μέσα από υπερβατικές διαδρομές.

Ίσως σε αυτό τον δρόμο

ή στον επόμενο...

Ξέρω πως βρίσκονται

κάπου εδώ κοντά.

Βασιλική Δραγούνη

ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΕΙΛΗ ΠΑΡΟΥΣΑ

Μιλώντας

μια γλώσσα αιρετική,

απαγορευμένη,

με απροσδόκητους συνειρμούς,

επικαλούμαι άγνωστους θεούς

ή εκείνους που νομίζω

πως θα 'θελα ή θα 'πρεπε

να ξέρω.

Τα άκαμπτα γόνατα ματώνουν

από την τραχύτητα των δρόμων

και από τα θραύσματα

των σκορπισμένων κτερισμάτων

της αρχαίας πόλης που κινείται ανάμεσα

στη ζωή και στον θάνατο

με ενδιάμεσα στάδια

φθοράς. 

Το κεφάλι κλίνει, ακούγοντας

τους ξεχασμένους θεούς των ερειπίων

να αναπέμπουν δέηση

μέσα στη σκονισμένη σιωπή

και με την απειλή παρούσα

να αφηγούνται απλά -και σχεδόν φυσικά-

αστικούς μύθους και αλληγορικές προφητείες

με γεύση από αίμα και απώλεια 

σαν μικρές,

καθημερινές ιστορίες.

Βασιλική Δραγούνη

ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΠΟΛΗ

Δεν μπορώ να τη βρω στον χάρτη μου.

Λένε ότι υπήρχε μια πόλη εδώ,

ένας κόσμος μυστικός

που αναδυόταν από αρχέγονα σύμβολα

και πεθαμένα τοπία.

Οι κάτοικοί της ζούσαν

παραβλέποντας ονόματα και χάρτες,

παραδομένοι στα γυρίσματα των εποχών

και σε μια άγνωστη γαλήνη

βαθύτερη από θύμηση κι επιθυμία.

Αιώνες πριν το διαδίκτυο,

περιφέρονταν διάσπαρτοι στις σκονισμένες όχθες

του αθέατου ποταμού των αλλαγών

και αφήνονταν εκτεθειμένοι

στην ασίγαστη μανία του καιρού.

Έψαχναν να βρουν την πορεία του κύκλου

μέσα από τους παλμούς του ποταμού

και τους αδιάκοπους ψιθύρους του

που υπόσχονταν κάθε φορά

μια καινούργια πατρίδα.

Βασιλική Δραγούνη

ΕΡΗΜΗ ΠΟΛΗ

Η γραμμή του ορίζοντα φαίνεται

εγγύτερη από ποτέ

μέσα από τα χαλάσματα

της έρημης πόλης.

Τα φαντάσματά της

εξιστορούν τη σιωπηρή ζωή τους

προστατεύοντας τις αναμνήσεις της

στα υπερχρονικά τους καταφύγια

χωρίς να απαιτούν αναδρομικά

την εξόφληση αρχαίων λογαριασμών

-ό,τι καταγράφεται, άλλωστε,

έχει ανέκκλητα παύσει.

Αρκούνται σε αέναες μετακινήσεις

και ασύμπτωτα δρομολόγια περιπλάνησης

σε ψευδεπίγραφα ρεαλιστικές

παρελθοντικές διαδρομές.

Μετακινούνται με υποβλητική νωχέλεια

στις μεταβατικές και ουδέτερες ζώνες

μιας αδιανόητης ερημιάς

χωρίς κατευθυντήριες πινακίδες.

Οι παλιοί κάτοικοι τα άφησαν

στη μοναξιά που εκείνοι δεν ήθελαν πια

κι έφυγαν ανεπίστρεπτα

από μια άγνωστη έξοδο.

Βασιλική Δραγούνη