ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ

Τι άλλο, λοιπόν, απ’ το να γράφω τη ζωή μου σε μικρές σελίδες

ποίησης ή πρόζας, αναρτήσεις και αναμνήσεις

σιγασμένες απ’ το χρόνο κι από τη φιλοσοφία των ψευδαισθήσεων

από όσα γνωρίζω και όσα νομίζω πως γνωρίζω,

όλες τις διαδρομές, όλα τα ρεύματα κι όλα τα θραύσματα εκείνα

που αγκυλώνουν και στοιχειώνουν και επιμένουν;

Ναι, ο ποιητής ξέρει καλύτερα, όταν θρηνώντας

αναζητά τον εαυτό του μέσα στα πώς, τα τι και τα γιατί και σ’ όλα αυτά

που κατατρέχουν τη ζωή του, τις ισορροπίες και την πτώση του.

Παρακολουθώ αυτά τα ανήσυχα, σπειροειδή θραύσματα,

τις καλειδοσκοπικές τους διαθλάσεις -είμαι εγώ

ο ανακλαστικός καθρέφτης ή μήπως τα πολύχρωμα κομμάτια του γυαλιού;

Γοητεύω τον εαυτό μου με το μυστήριο της ύπαρξης

σαν μια προβολή αισθητών παραστάσεων στο νοητικά απόλυτο,

σαν ένας ψίθυρος σε έναν διάδρομο, που δεν καταλαβαίνω.

Βλέπω τα σμήνη των πουλιών στις μοναχικές τους πτήσεις στο λυκόφως,

τις αναταραχές της κίνησης, τις ανυψώσεις, τις στροφές

και τη συνένωση ως ενιαία μονάδα.

Ανακαλύπτω το πρόσωπό μου

σε ένα βιβλίο σπάνιων χαρακτικών, φυλαγμένο από τον καπετάνιο

ενός από καιρό εξαφανισμένου πλοίου.

Βασιλική Δραγούνη

ΠΑΡΑΛΛΗΛΟ ΣΥΜΠΑΝ

Πιέζοντας τον εαυτό μου να ξυπνήσει

ανακάλυψα ότι μερικά από τα τοπία

του ονείρου μου είχαν εξαφανιστεί

-μεγάλα κομμάτια έλειπαν.

Οι διαδρομές εκείνες που οδηγούν στη θάλασσα 
με απόκρημνα βήματα

κι οι λόφοι, απ’ τους οποίους έβλεπε κανείς

τις μεγάλες πυρκαγιές που σάρωναν τις πόλεις

-τίποτα, στ’ αλήθεια, δεν μπορούσε να τις σταματήσει.

Ένιωθα το νότιο άνεμο να φυσά μες στο κεφάλι μου

σκορπίζοντας τις σκέψεις μου σε ένα παράλληλο σύμπαν

καθώς ετοίμαζα καφέ, ψάχνοντας να βρω

εκείνο το παράθυρο που έβλεπε στους λόφους.

Και μέσα απ’ το παράθυρο, κάτι να ξεπροβάλλει

από τα έγκατα του ουρανού κι απ’ τα βασίλεια άφωνων δακρύων

τυλιγμένο από ομίχλη και από λήθη

και από αινίγματα της παιδικής ηλικίας
-όλα πλέον ξεχασμένα.

Και τώρα αυτό, ένας πόνος στο ανοχύρωτο σώμα

τα βλέφαρα να τρεμοπαίζουν νυσταγμένα

και οι σκέψεις να χάνονται

βιαστικά και ανεξήγητα

αναζητώντας τα βαθιά κρησφύγετα του ύπνου

και της δροσιάς των ρευμάτων, που διασχίζουν τις πλαγιές

για να αφεθούν στον παφλασμό της θάλασσας

και να ενωθούν με τις ατέλειωτες παλίρροιες.

Βασιλική Δραγούνη

ΜΙΑ ΑΙΣΘΗΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Λάμψη αδυσώπητη στα μάτια το πρώτο φως

σαν κάτι μακρινό και ανέγγιχτο

σαν μια μυστική επίκληση που ανυψώνεται

από τη γη στον ουρανό

σαν ένα βελούδινο άγγιγμα

στη λεπίδα της μοναξιάς

σαν μια παλιά επιθυμία

που ξεθωριάζει μα δε σβήνει

σαν μια αίσθηση ελευθερίας

που αψηφά τις διαστάσεις του κενού

σαν μια αόριστη πνοή που έρχεται αργοπορημένη

από κάποιο μακρινό παρελθόν

σαν τον τρόπο που η σιωπή μετουσιώνεται σε ήχο

και ο ήχος σε σιωπή

τον τρόπο που τα μάτια

αποσύρουν τη θλίψη τους

τον τρόπο που κινείται ο χρόνος

μέσα στο ρολόι

και το χθες

μέσα στο αύριο...

Βασιλική Δραγούνη

ΔΕΥΡΟ ΕΞΩ

Ψάχνοντας στα συντρίμμια των καιρών

δεν βρίσκω ούτε βωμούς ούτε θυσίες

δεν υπάρχουν θύματα ή θύτες

που να με αφορούν

δεν υπάρχει ούτε γκρεμός ούτε ορίζοντας

πέρα από την αδιαπέραστη ομίχλη.

Προσανατολίζομαι από τους κρυφούς οδοδείκτες

του απροσδιόριστου χρόνου

από το πέταγμα αποδημητικών πουλιών

πάνω από τα μυστικά περάσματα του κόσμου

από τον ήχο της σκουριασμένης καμπάνας

που αντηχεί ανησυχητικά μες στους αιώνες

αναμειγνύοντας παλιά κηρύγματα και ύμνους

με μακρόσυρτες κραυγές και προσευχές αμαρτωλών και αγίων

που αναδύονται από τα παλιά ερείπια της ιστορίας

καθάριες σαν κουδούνισμα πένθιμης καμπάνας

και που μετέωρες μες στο σκοτάδι αιωρούνται

ψιθυρίζοντας περιπαικτικά στο αφύσικο:

"Λάζαρε, δεύρο έξω!" -ακριβώς το είδος

του θανάτου που φοβάμαι.

Βασιλική Δραγούνη

ΘΥΜΑΣΑΙ;

"Θυμάσαι", ρωτώ, "τους γλάρους

να πετούν σε έναν αυτοσχέδιο καμβά

γεμάτο από παλλόμενες σκιές, μέσα στο φως του ήλιου;

Θυμάσαι πόσο τυχεροί νιώθαμε τότε;"

"Πότε", ρωτάς, "πότε ήταν αυτό;"

"Μόλις πριν λίγα χρόνια, όταν περπατούσαμε

μες στη χρυσόσκονη του δειλινού, δίπλα στο κύμα,

βρέχοντας τα πόδια μας στον οικείο αφρό."

Μα τώρα η ανάμνηση αυτή έχει πετάξει

σαν ένα φιλμ που πήρε φως

και καταστράφηκε, σαν ένα γεγονός

που μπορεί ποτέ να μην συνέβη.

Αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα, υποθέτω.

Βασιλική Δραγούνη

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΤΩΣΗ

Ένιωσα εισβολέας των ουρανών

εκείνη την ημέρα

και θυμάμαι πως αισθάνθηκα

αθάνατος, σαν τον Ίκαρο

πριν από την πτώση του.

Κοίταξα κάτω στη γη

από εκείνο το μεγάλο ύψος

και συνειδητοποίησα τα όριά μου

πολύ αργά, η γη

ήδη στροβιλιζόταν από κάτω.

Το σώμα να μετρά σφυγμούς φτεροκοπώντας

και το μυαλό στο σκόρπισμα του ελέους

να περιπλέκει οδυνηρά τα σχήματα της πτήσης

-θάλασσες με ουρανούς,

πτερύγια με φτερούγες-

ως ότου ο χρόνος να πετάξει

πίσω στην αρχή του.

Βασιλική Δραγούνη

ΥΨΙΠΕΤΕΙΣ

Διασχίζοντας τις αποχρώσεις του αιθέρα

πετούν σε σχηματισμό

στο ύψωμα ενός ουράνιου τόξου

με ημικύκλια, σε παραδείσους ξεχασμένους

πάνω από τις τεθλασμένες γραμμές των κεραυνών

και τις χαμένες Ατλαντίδες

εισβάλλοντας στις μυστικές κρύπτες της ψυχής

και στα όνειρα των ταραγμένων

κάτω από τα πέπλα μιας γαλήνιας μέθεξης.

Είναι οι αισθήσεις που αφουγκράζονται

τη σιωπή της μοναξιάς και αναδύονται στο φως

διαπερνώντας τα όρια της θλίψης.

Αγκομαχούν στη δίνη του χρόνου

μα επιστρέφουν μέσα απ' την ηχώ που ποτέ δεν ξεθωριάζει

διανύοντας την αόρατη σκάλα μεταξύ

ουρανού και γης, πτήσης και προσγείωσης.

Βασιλική Δραγούνη

ΒΕΡΤΙΓΚΟ

Δεν είναι μόνο μια απόσταση

που θα πρέπει να διανύσεις

κάτω από το νερό

κρατώντας τη μακρά, δυνατή αναπνοή σου.

Δεν είναι μόνο ο ύπνος

με ονειρικά σύμβολα και σπέσιαλ εφέ

σε κάποιο φανταστικό ταξίδι που θα κάνεις

για να βγεις από τον εαυτό σου.

Δεν είναι μόνο μια πτήση

που θα πρέπει να πραγματοποιήσεις

στον αέρα

χωρίς να πέσεις.

Δεν είναι μόνο η ψυχραιμία

που θα πρέπει να κρατάς

ενώ τα πάντα γύρω σου

θρυμματίζονται.

Είναι το ότι θα χρειαστεί να υποστηρίξεις

τη δική σου πλοϊμότητα,

να απλώσεις δυνατές φτερούγες

για να συνδεθείς με το όραμά σου.

Είναι το να κρατάς ισορροπία

στις αντίστροφες δυνάμεις

απελευθερωμένος

από τα δεσμά του ιλίγγου

όταν είσαι το επίκεντρο του κόσμου σου,

η μικρή κουκίδα της τελειότητας,

το εστιακό σημείο της καταστροφής,

ανέγγιχτο από δύναμη και αντίσταση.

Βασιλική Δραγούνη

ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΘΑΛΑΣΣΕΣ

Κάτω απ' τον αστερισμό του τυχαίου, εκεί που οι δείκτες τέμνουν

τον άθικτο χρόνο, στροβιλιζόμαστε στου αγνώστου τους κυκλώνες.

Έρχονται και μας τυλίγουν σαν οπτασία αέρινη,

σαν φευγαλέα τραγούδια σειρήνων από τα απύθμενα βάθη,

σαν κύματα που ταξιδεύουν από άνεμο σε άνεμο,

σαν μια πρόσκαιρη θύμηση ενός ανεπαίσθητου κόσμου

ποτισμένη με το αλάτι των δακρύων μας

για να μας αφήσουν στην ακτογραμμή, τη λεπτή ισορροπία μεταξύ

ανόδου και πτώσης, άμπωτης και παλίρροιας

που ανεβαίνει και τραβιέται σε συνεχή ρυθμό

με έναν παλλόμενο, αρχαίο ήχο

ακολουθώντας την αδιάσπαστη τροχιά της νύχτας.

Εκεί μπορούμε πραγματικά να βυθιστούμε

μέσα στην έσχατη αιωνιότητα του ορίζοντα,

κάτω από τον ίλιγγο των ουράνιων σωμάτων

και την ανάμνηση ενός ήλιου μοναχικού που βασιλεύει

σε αυτές τις μεγάλες θάλασσες

όπου μπορούμε μόνο να ταξιδεύουμε στην επιφάνεια

και ποτέ στα βάθη τους.

Βασιλική Δραγούνη

ΤΟ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟ ΑΝΤΙΟ

Και κάπου εδώ φτάνουμε

στο διαφορετικό αντίο:

Τον περίπατο στην παραλία

σε αυτό το περίεργο φως

-η θάλασσα, απέραντα μοναχική.

"Ω," διαμαρτύρεσαι,

"η θάλασσα δεν είναι ποτέ μοναχική."

Και κάπου εδώ φτάνουμε

στο ξεχασμένο αντίο:

Τον περίπατο στην ίδια παραλία

σε μια συγκεκριμένη στιγμή,

πλησιάζοντας κάποιο αντικείμενο

από σκούρο φως

που μοιάζει να κινείται.

Βλέπουμε πως είναι ένα ξύλινο αεροπλανάκι

παρατημένο

από την παιδική μας ηλικία

που φαίνεται να μας θυμάται.

Το παίρνουμε και το κρατάμε.

Τόσο υγρό και σκονισμένο,

με ξεβαμμένα χρώματα.

Τόσο παλιό,

που διαλύεται στα χέρια μας.

Και κάπου εδώ φτάνουμε

στο δύσκολο αντίο:

Περπατώντας στην κυματισμένη παραλία

στο απογευματινό φως

αφήνοντας πίσω

το ξύλινο αεροπλανάκι.

Η θάλασσα μαίνεται

και στενάζει πάνω του

κλείνοντάς το

στην αφρισμένη αγκαλιά της.

Και κάπου εδώ φτάνουμε

στο τελευταίο αντίο:

"Κοίταξε πίσω και πες μου

τι βλέπεις."

"Δεν κοιτάω πίσω.

Παρακολουθώ έναν γλάρο

να ανυψώνεται

και να κλαίει

μέσα στην απέραντη μοναξιά

της θάλασσας."

Βασιλική Δραγούνη

ΕΦΙΑΛΤΕΣ

Χτυπούν τα παράθυρά μας ξετυλίγοντας

ό,τι έχει απομείνει από τη μέρα και αφήνοντάς το

να απλωθεί και να σκεπάσει

εικόνες, κατορθώματα, ελπίδες, προδοσίες

και άδειες αγκαλιές,

μεταμορφώνοντας τα ζωντανά όνειρα

σε άχρωμα πέπλα του ύπνου,

θολώνοντας την ασάλευτη αιωνιότητα,

διασχίζοντας το άπειρο με μεγάλους διασκελισμούς

και αφήνοντας διαμπερή αποτυπώματα  

που δεν μπορούν ποτέ να βρουν το δρόμο τους

στο πρωί.

Ρέουν δίχως τέλος

σπάζοντας όλους τους καθρέφτες της λογικής.

Πώς γίνεται να αψηφήσουμε τον ερχομό τους;

Θα έρθουν σαν παγίδες του χρόνου, ντυμένοι

με ψήγματα καταστροφής τις σκοτεινές τις ώρες

που ο θάνατος αναγνωρίζει για δικές του

χωρίς να ενδιαφερθούν ποτέ για μια συγκεκριμένη ιστορία

μα για μορφές και σχήματα και χρώματα και λάμψεις

άγνωστα στη μνήμη.

Έρχονται και φεύγουν στη ρωγμή του χρόνου

κλέβοντας ό,τι θα μπορούσε να είναι αποκάλυψη,

μεταλλάσσοντας όλα τα χαζά του βίου μας σε αρχαία ελεγεία

γεμάτη σύγχυση και αντικείμενα, ρολόγια, σιντριβάνια

και γκρεμισμένα αγάλματα, τραγούδια ξεχασμένα,

φόνους ανεξιχνίαστους, μυαλά παροπλισμένα

και σκιές, που ανεξαιρέτως όλες χάνονται στη σκόνη.

Όλες, εκτός απ' τις δικές τους.

Βασιλική Δραγούνη

ΜΑΡΙΟΝΕΤΕΣ

"Προσοχή, τελευταία αναγγελία

για το κουκλοθέατρο!",

ακούγεται από τα ηχεία

της Χώρας των Θαυμάτων.

Άνθρωποι-μαριονέτες

ξεμπερδέψτε τα νήματά σας,

κουνήστε χαλαρά

τα πόδια και τα χέρια σας.

Πού είναι το χαμόγελο σου Πινόκιο;

Έραψες όλα τα κουμπιά σου;

Χτένισες τις κοτσίδες σου Οβελίξ;

Φόρεσες το φτερό σου Πήτερ Παν;

Μαριονέτες, βουρτσίστε

τα φτηνά πράσινα κοστούμια σας,

γυαλίστε τα παπούτσια σας

με βερνίκια και λινάτσες,

η σκηνή είναι μόλις λίγα μέτρα μακριά

και το κοινό ανυπομονεί…

Να είστε ευκίνητοι, να είστε έτοιμοι,

κάποιοι περιμένουν

να τραβήξουν τα νήματά σας.

Προσέξτε όμως

να μη γίνουν η θηλιά που θα σας πνίξει.

Βασιλική Δραγούνη

ΠΑΙΔΙΚΗ ΧΑΡΑ

Λες "αυτά είναι παραμύθια,

στη ζωή είναι διαφορετικά"

όμως δεν σκέφτεσαι σωστά

γιατί είναι αυτά που καθορίζουν

τα μαθησιακά πρότυπα.

Θα σε διδάξουν να πεις στον δράκο:

"Μην τρως εμένα, φάε τον αδελφό μου,

είναι μεγαλύτερος".

Ότι ο φτωχός πατέρας πουλά την πεντάμορφη κόρη

στο τέρας, για μια διανυκτέρευση.

Ότι αν πεινάσεις, υπάρχει πάντα

μια γιαγιά μάγισσα στο δάσος

σε σπίτι από ζαχαρωτά.

Ότι μια ληστεία είναι επιτρεπτή

όταν γίνεται σε σπίτι αρκούδων.

Ότι ένα γλοιώδες φιλί αξίζει τον κόπο

όταν το δίνει μεταμφιεσμένος πρίγκιπας.

Ότι η μικρή Χιονάτη επιβιώνει

κάνοντας δουλειές στο σπίτι επτά νάνων.

Έτσι λοιπόν, σαπουνόπερες και παραμύθια,

παραμύθια και σαπουνόπερες.

Απλά πράγματα, διδακτικά

για να μαθαίνουν τα παιδιά

πως τα μαχαίρια είναι για τις πλάτες,

οι θησαυροί για να ληστεύονται

και η μόνη αλήθεια η προσποίηση

24 ώρες επί 7 ημέρες

και τίποτα λιγότερο

όταν μιλάμε για την επιβίωση

της πάπιας, της χήνας,

ή του πρίγκιπα.

Βασιλική Δραγούνη

ΣΤΑ ΠΕΡΙΘΩΡΙΑ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ

Ούτε υπέρβαση του αισθητού ούτε ενθύμηση του μάταιου

ο εφιάλτης που σε ξύπνησε σήμερα το πρωί.

Μία άνωθεν εξαγγελία έγινε από τα μεγάφωνα

ότι την τάδε μέρα -πολύ σύντομα- ο κόσμος θα τελειώσει

και ότι σου ανατέθηκε η αποστολή να πατήσεις

το κουμπί εξόντωσης.

Η ημερομηνία βρισκόταν ήδη στο ημερολόγιό σου

-εδώ και μέρες, μήνες ή χρόνια. Στα δελτία των ειδήσεων, θυμάσαι,

ότι σε καθημερινή βάση άκουγες πως άνθρωποι

πωλούν τα υπάρχοντά τους, ξεφορτώνονται τα περιττά,

γυρεύουν εξιλέωση, σαν έτοιμοι από καιρό να ανυψωθούν

στον επόμενο κόσμο.

Κι έπειτα, όλο το σχέδιο αναβάλλεται.

Σύμφωνα με το όνειρο, στο οποίο είσαι ήδη εγκλωβισμένος,

όλα ήταν αρχικά προδιαγεγραμμένα και μεθοδευμένα

για την Παρασκευή. Αλλά -μισοκοιμισμένος ακόμα-

διχάζεσαι ανάμεσα στο καθήκον και μια άγρια επιθυμία

για τη ζωή, έτσι όπως τη γνωρίζεις

από την πλευρά του παρατηρητή ή του εισβολέα:

τους φίλους-συνοδοιπόρους στα κοινά παραληρήματα,

τις σκονισμένες σκέψεις, τους καφέδες, τα τσιγάρα,

τους μικρούς τιτανικούς,

τη βολική προσκόλληση σε ματαιότητες,

σε μύθους, τραύματα και τέτοια πράγματα.

Αυτή τη ζωή, στα περιθώρια του ημερολογίου.

Βασιλική Δραγούνη

ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΕΙΣ

Παίρνω τον διαδραστικό χάρτη του χρόνου και ακολουθώ

τις υπερβατικές του κατευθύνσεις,

τους κρυπτικούς συμβολισμούς, τα επίπεδα τοπία,  

τον ίλιγγο των αποστάσεων.

Τα μάτια μου διοπτεύουν το δρόμο και μετακινούν τα εμπόδια

καθώς τριγυρνώ στα μονοπάτια της νύχτας

ακούγοντας τις φευγαλέες σιωπές

που ήταν κάποτε τραγούδι.

Υδροβατώ ανάμεσα σε όνειρα που επιτίθενται

στα σκοτεινά διαστήματα μεταξύ των ύπνων

-κάθε βουνό εκεί έχει και την άλλη του πλευρά

και κάθε θάλασσα το διαβατό της βάθος.

Διασχίζω δάση με του φωτός τις συχνότητες

-όποιος κι αν ήταν εκεί, δεν με έχει συναντήσει.

Είμαι αόρατος, αν κι έχω διακρίνει την εικόνα μου

μες στης πραγματικότητας το ζοφερό καθρέφτη.

Περιπλανιέμαι στα χαμένα βασίλεια της γαλήνης

και σε αναμνήσεις από ανύπαρκτα πράγματα

χωρίς να σκέφτομαι

πού τα βήματά μου θα με πάνε.

Είμαι περιπλανώμενος και αγκυροβολημένος σε μοναχικές ερήμους.

Διίσταμαι ανάμεσα στον κόσμο του σχήματος

και στων ιδεών τον κόσμο. Έρχομαι και φεύγω

με την ίδια πρόθεση.

Βασιλική Δραγούνη

ΑΕΝΑΗ ΤΑΛΑΝΤΕΥΣΗ

Στο τέλειο κέντρο ενός στατικού μπλε κενού αναστέλλω

την αγωνία του χρόνου, παλινδρομώντας ανάμεσα

σε ίσα προσδιορισμένες αποστάσεις. Πάνω από μένα, ένας θόλος

ιώδους σκιάς και καμπύλων παραθύρων χωρίς θέα

και μια αμυδρή απόδραση με ανεμόσκαλες που ανυψώνονται

στης νύχτας τ' αετώματα με αόρατο πτερυγισμό φτερών. Κάτω από μένα,

ένα σβησμένο χειροκρότημα ενώ κρατώ με κινήσεις ακριβείας

τη στάση εκείνη που μονάχα οι χορευτές γνωρίζουν,

μεταξύ άλματος και επιστροφής στη χαοτική βαρύτητα.

Είμαι μια οριζόντια γραμμή ακινησίας, που συνδέεται με την κορυφή

με σχοινί οροφής και δακτυλίους, εξαρτημένη απ' την ισορροπία

και την ικανότητα  των δικών μου επιδόσεων,

κάθε φορά που ταλαντεύομαι στις διακεκομμένες γραμμές του χρόνου

ακροβατώντας χωρίς δίχτυ στο κενό.

Βασιλική Δραγούνη