ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΠΟΛΕΣΘΕΙΣΑ ΣΤΙΓΜΗ

Ποτέ δεν φαντάστηκα πως μια παρατεταμένη σιωπή

θα κάλυπτε τη θλιβερή απόσταση.

Δεν θέλω να επιστρέψω στην άδεια αίθουσα.

Έζησα άραγε στ' αλήθεια εκεί

μια σουρεαλιστική φάρσα

ή μια πραγματικότητα παγιδευμένη

μέσα σε αγέρωχα σύμβολα και νυχτωμένες μνήμες

των παιδικών μου χρόνων;

Δεν πρόκειται για συμβατικές αποστάσεις

μεταξύ τυχαίου και αναπόδραστου.

Δεν πρόκειται για άδειες αίθουσες

και υπόγειους θαλάμους προσποίησης.

Δεν πρόκειται για εξόρυξη αναμνήσεων

από της λήθης το βαθύ πηγάδι.

Πρόκειται για αυτή τη στιγμή,

την ήδη απολεσθείσα.

Είδα μία γυναίκα, με δάκρυα στα μάτια της.

Το πρόσωπό της ήταν μια μάσκα.

Με κοίταξε και είδα πόσο ήταν το βλέμμα της

άδειο από ζωή.

Ήταν άραγε η παγερή ματιά της;

Η γκρίζα σκιά που κάλυπτε το πρόσωπό της;

Ο απατηλός ήχος της φωνής της;

Ή μήπως ήταν ο κενός καθρέφτης που κρατούσε;

Οπισθοχώρησα, κάνοντας πως δεν είδα τίποτα

και έκλεισα την πόρτα.

Βασιλική Δραγούνη

ΜΝΗΜΕΣ ΑΠΟ ΝΕΟΝ

Φόρεσα το μαλακό φως της βραδιάς για λίγο. Ντύθηκα με νέον.

Άφησα το χέρι μου να ξεκουραστεί πάνω σε ένα ήσυχο τραπέζι.

Κοιτάχτηκα σ’ έναν καθρέφτη που δεν υπήρχε, σπάζοντας τη δική μου παράδοση.

Έψαξα το τώρα και το πριν στο βαρύ φορτίο του χρόνου

-η ώρα της συγχώρεσης είχε παρέλθει ανεπιστρεπτί, μα τα ρολόγια

δεν ήθελαν να χάσουν ούτε μια στιγμή από την αιωνιότητα του θνητού τους είναι.

Έβγαλα τις έγνοιες απ' τη σκέψη μου, αφήνοντάς τες να χαθούν

μέσα στη θαμπάδα της νυχτωμένης ώρας -εκεί που ανήκαν

προτού υποκύψουν στο πεπρωμένο των αναμνήσεων.

Κι έτσι απλά αποχώρησα, με μια ανεξιχνίαστη μουσική να ανακαλεί

μνήμες από νέον και απόηχους από κάτι που ήθελα να πω.

Μέσα σε ένα σκηνικό που άρχιζε να τρεμοσβήνει, έτσι απλά αποχώρησα.

Βασιλική Δραγούνη

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

Τι άλλο μένει λοιπόν να κάνεις

όταν αισθάνεσαι την πλήξη να σε πλακώνει;

Να εξομολογηθείς στον εαυτό σου τα αμαρτήματα της αδράνειας,

να ξεπεράσεις την ασθένεια με κάποια περιπέτεια,

να ατενίσεις αδιάφορα τα νυσταλέα χρώματα των εικόνων στον τοίχο

ή να περιμένεις ένα πουλί να πετάξει πέρα από το παράθυρο;

Δεν υπάρχει τέλος στην τραγωδία της πλήξης

ούτε στη δραματική αποτυχία των χαμένων προθέσεων

ούτε και στη θαμπή σιωπή που γεμίζει το υπόβαθρο,

καθώς ο απόηχος των ασήμαντων επαναλήψεων συνοδεύει τα βήματά σου

μακρύς και κουραστικός, σαν τις συρρικνωμένες προοπτικές.

Και τότε... τότε ένα πουλί πετάει πέρα από το παράθυρο.

Βασιλική Δραγούνη

ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΜΑΚΡΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ

Ας ανακαλέσουμε την εποχή που ήμασταν παιδιά

τότε που με μια ιδιότυπη αρμονία λέξεων

αναμειγνύαμε τους εαυτούς μας στις συνομιλίες της ζωής

πριν ο καθένας βιώσει την προσωπική του τραγωδία.

Πώς συνεχίστηκε άραγε αυτή η συζήτηση,

με ευχέρειες συνειρμών που υλοποιούσαν αενάως τη σκέψη 

ή με πολυεπίπεδες αλήθειες που ανέπτυσσαν δυνάμεις αντίρροπης έλξης 

πριν καταρρεύσουν στο κενό μιας -ομολογουμένως- υπαρκτής τραγωδίας;

Μπορούσαμε να γνωρίζουμε πραγματικά τους εαυτούς μας ως παιδιά,

χωρίς κάποιο απαύγασμα οδυνηρής σιωπής

να εγγυάται μοναξιά, αντίσταση και ισορροπία

σε κάθε ανεπιφύλακτη αποδοχή μιας νέας τραγωδίας;

Στην πραγματικότητα, ελάχιστα θυμόμαστε από τους εαυτούς μας ως παιδιά,

μεταβάλλοντας αφηρημένες σκέψεις σε υπολογισμούς και γενικεύσεις 

και αφήνοντας κενά στο νόημα της κάθε συζήτησης

όπου υπάρχει πάντα περιθώριο για μία επιπλέον τραγωδία.

Πρώτος αποδέκτης της αλήθειας μας το φθαρμένο σανίδι

ετεροχρονισμένων παραστάσεων και η οδυνηρή συνειδητοποίηση

πως γρήγορα ξεθωριάζουν οι λέξεις, οι σκέψεις και οι λοιπές συζητήσεις

που αποκαλύπτουν πώς είμαστε -ή όχι- άξιοι μιας αέναης τραγωδίας.

Βασιλική Δραγούνη

ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ

Τι ζει στα ποιήματα;

Φαντάσματα.

Σκιές.

Πράγματα που δεν μπορούν πλέον

να μιλούν για τον εαυτό τους.

Θυμός.

Άνθρωποι που συναντιούνται

σε δρόμους της νύχτας.

Μοναξιά.

Άδεια σπίτια που αντιλαλούν

ήχους κουδουνιών.

Δωμάτια γεμάτα γρίφους

και κρυμμένα αντικείμενα.

Φωνές που κόβουν τους ίσκιους στα δύο.

Ψίθυροι από κόσμους μακρινούς και αλλόκοτους.

Θύελλες που περιέχονται σε μεμονωμένες γραμμές

και διακόπτονται από τελείες και κόμματα.

Παραμύθια τρέλας και σκληρότητας.

Εικόνες βουλιαγμένες στην ακατέργαστη ουσία

των αδιαμόρφωτων ψυχών.

Κείμενα ενσωματωμένα σε πυκνή ομίχλη

που ζωντανεύει από τα φευγαλέα χρώματα

της παιδικής ηλικίας.

Υπάρχουν πολλά περισσότερα.

Το βάρος της αμετάβλητης απώλειας

που συντρίβει τα ρεφραίν.

Οι ακαθόριστες επιθυμίες

που ενεδρεύουν στις στροφές.

Τα αμέτρητα διλήμματα

που παρεμβάλλονται ανάμεσα στους στίχους

με κινήσεις αφανείς,

ανεπηρέαστες από κάθε λογική

ή αναγκαιότητα.

Εκεί θα αναζητήσω

την καταπιεσμένη νοσταλγία του φωτός

τις μυστικές ώρες της ημέρας και της νύχτας.

Εκεί, στης ψυχής τις απόρρητες κρύπτες,

όπου τα ανυπότακτα όνειρα μιλάνε

την παλμική γλώσσα της σιωπής.

Βασιλική Δραγούνη

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ;

Και τώρα τι να γράψω;

Το σονέτο της ημέρας

ή τη λίστα για τα ψώνια;

Ένα ποίημα

για ανυπαρξία υπόστασης 

ή για μια αναλαμπή στην άβυσσο;

Μία ιστορία επιστημονικής φαντασίας

για κάποιον που ξυπνάει

για να βρει πως έχει γίνει

ένας άλλος

ή για την αληθινή ιστορία

πίσω από μία αλληγορία;

Ή μήπως ακριβώς τις ίδιες λέξεις

ξανά και ξανά;

Απόρριψη.

Απώθηση.

Άρνηση.

Σίγουρα, είναι πιο δύσκολο

όταν εμπλέκεται

και η Αποδοχή άνεϋ όρων

στην υπόθεση.

Βασιλική Δραγούνη

ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΙΑ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ

Στην ερημιά του ανέμου

δεν προβάλλουν σκόρπια παράθυρα

μόνο τετράγωνα και κύκλοι

και αμφιταλαντευόμενες ατέλειες

της όρασης.

Οι κινήσεις κάνουν

ασαφείς κατοπτρισμούς

και τα μάτια

προσπαθούν να διακρίνουν

τις εικόνες.

Κάτω από το φως

το σκοτάδι κινείται

σαν ένα πουλί παγιδευμένο

που χτυπά με το ράμφος του

το κέλυφος της φυγής.

Αδρανείς αναμονές

και θεσμοθετημένες ματαιότητες

γλιστράνε μέσα απ' τη βροχή

αλλάζοντας

το αμετάβλητο μοτίβο

του ανέμου.

Μονάχα η συνήθεια

αποκαλύπτει τη φθορά,

τα μάτια δε νοιάζονται

-έπαθαν ανοσία

βλέποντας καθημερινά

τη μονοτονία της ύπαρξης.

Στην ερημιά του ανέμου

ξεχασμένα ονόματα, μορφές και σχήματα

ζωντανεύουν αναδρομικά

με ένα κλικ του νου

κι ύστερα εξαφανίζονται

μες στα δικά τους μνήματα.

Βασιλική Δραγούνη

ΤΟΣΟ ΑΠΙΑΣΤΗ

Θα μπορούσες να την συναντήσεις σε έναν μοναχικό δρόμο,

να περπατά ανάμεσα στα δέντρα

ή απλά να στέκεται περιμένοντας, κάτω από τη γκρίζα απειλή της βροχής

καθώς θα την προσπερνάς με το αμάξι ανυποψίαστα...

ή ίσως, μέσα σε κάποιο μπαρ, να στριφογυρνάει ελαφρά πάνω στο κάθισμα

κουνώντας το πόδι στο ρυθμό των σκοτεινών της σκέψεων

και θα βρίσκεσαι κι εσύ εκεί, για να την σώσεις από αυτές

-αν ήξερες τον τρόπο...

ή μέσα σε ένα βιβλιοπωλείο, να περιπλανιέται ανάμεσα στα ράφια

στο διάδρομο που βρίσκεσαι, αναζητώντας την πυξίδα

που κατευθύνει τις ανησυχίες της και θα σε κοιτάξει τη στιγμή που την κοιτάς

-ίσως και να ψάχνατε για το ίδιο βιβλίο...

ή θα μπορούσες να την δεις σε κάποιο υπαίθριο θέατρο ή πανηγύρι

ή να γελά με ευχαρίστηση στο λούνα παρκ, σε ένα παιχνίδι

κι όταν γυρίσεις να την δεις ξανά, θα 'χει εξαφανιστεί σε μουσικές και φώτα

και θα χαθείτε πάλι, όπως πάντα...

Βασιλική Δραγούνη

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΔΡΑΓΟΥΝΗ - ΠΕΝΤΕ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΣΑΒΒΑΤΟ, 9 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2017

         

ΧΑΡΑΜΑ

Παρήγορο

λυτρωτικό

το πρώτο φως

αφυπνίζει με δόσεις διαύγειας τις αισθήσεις

καθώς περνά απ’ το κόσκινο του ανέμου

και της σκέψης

για να επισκεφθεί

κάποιον ποιητή

στους δρόμους της πόλης

που χρειάζεται κουράγιο

για να συνεχίσει.

                         

ΛΕΥΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

Ήταν μια λευκή σελίδα.

Στη συνέχεια, μια λέξη

έπεσε πάνω της τυχαία.

Όλη η πτώση επιβραδύνθηκε

στην ψευδαίσθηση της πτώσης,

σαν καθρέφτης που το χρόνο παγώνει

και τη λέξη στοιχειώνει

για πάντα αργότερα.

                       

ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ

Ανοίγω το βιβλίο μου

και τα πάντα πέφτουν έξω.

Λεπτά, πρεσαρισμένα φύλλα

εύθραυστων εποχικών συναισθημάτων,

ομοιοκαταληξίες χωρίς αιτία

και σκονισμένες λέξεις

-όλα χρωματισμένα

με τις δικές τους

εντυπώσεις…

                    

ΜΟΝΑΧΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ

Κάνε ένα ταξίδι

στο απόλυτο σκοτάδι

που εκτείνεται

πέρα απ’ τη μέρα

και δεν έχει άλλο δρόμο

παρά μόνον αυτόν

που περνά από μέσα

και κανέναν άλλον ταξιδιώτη

παρά μόνο

εσένα.

ΦΤΕΡΟ ΣΠΑΣΜΕΝΟ

Πουλί με φτερό σπασμένο

σε πλουμιστό σχοινί δεμένο

από σκληρό παιδί

που το αγαπά πολύ.

Άνεμος δε φυσά

για να ελευθερωθεί

ο ουρανός μακριά

κι η αγάπη δυνατή.

*Artworks by Nicoletta Ceccoli

Αναρτήθηκε από Γεωργία Κοτσόβολου στις 10:54 μ.μ.
Ετικέτες Εργα φίλων Λογοτεχνία

ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΗ ΑΠΟΔΗΜΙΑ

Δεν έχω ποιήματα

για να απαγγείλω.

Κανένα να διαβάσω

κανένα για να γράψω

κανένα για να επεξεργαστώ

ή να στολίσω.

Τίποτα βαρύ

τίποτα ελαφρύ.

Καμιά διέξοδος

ή αποχώρηση

για κάποια μακρινή ακτή.

Στέκομαι με χέρια αδειανά

με μόνο αυτό

και τίποτα άλλο.

Τίποτα μεγαλόπνοο

τίποτα φοβερό.

Δεν υπάρχει αρχή

δεν υπάρχει τέλος

δεν υπάρχει τίποτα

στο ενδιάμεσο.

Δεν υπάρχει καμία ιδέα

στον ορίζοντα

κανένα φως αμυδρό.

Τίποτα δε βρέθηκε

ούτε μια ελπίδα.

Όλες οι ελπίδες

και τα ποιήματα μαζί

πέταξαν νότια

για το χειμώνα.

Βασιλική Δραγούνη

ΤΑΛΙΣΜΑΝ

Έριξα τη φλόγα απ' τη στάχτη του παρόντος

μπροστά από μένα, μέσα στη νύχτα,

ελπίζοντας πως θα μου φώτιζε το δρόμο.

Για μια στιγμή πίστεψα πως θα ξαναγεννιόταν

πιο καθαρή μέσα απ' τη στάχτη,

το φως ήταν ωστόσο λιγοστό και ανεξιχνίαστο.

Ο αέρας σήκωνε ακανόνιστα σύμβολα και σκονισμένες σκέψεις

αφηρημένα σχήματα, ξεθωριασμένες λέξεις

δίνοντας πορεία και ύφος στην κίνηση.

Ανεξάρτητα από τη διαφορά φάσης των κοινών συναρτήσεων

οι τεθλασμένες γραμμές αποτύπωναν καλύτερα

την ύπαρξη οριακής συσχέτισης. 

Τάλισμαν, φυλαχτά, θεωρήματα και ποιήματα

ίσως μπορούσαν να αναδείξουν τα σημεία τομής

των ευθειών που συναντήθηκαν για λίγο

κι ύστερα τράβηξαν γι' αλλού.

Βασιλική Δραγούνη

CASUS BELLI

Θα ακολουθήσω το δρόμο

της μη -λεκτικής- βίας,

εκεί όπου οι αποφθεγματικές διατυπώσεις

εκτείνονται στα μονοπάτια

σαν τις πέτρες,

εκεί όπου κανείς δε νοιάζεται

ή δεν θυμάται

ποιες λέξεις ξεκίνησαν πρώτες

τον πόλεμο.            

Ω, πολεμιστή,

δεν κουράστηκες από τις μάχες,

απ' την εξεύρεση νέων όπλων

και τη χρήση τους;

Δεν κουράστηκες να εκτοξεύεις

λέξεις-πυραύλους

κατηγορηματικές και αδιάφορες

-ηθελημένες αφορμές

για νέους πολέμους;

Βασιλική Δραγούνη

ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΚΑΜΠΑΝΑΣ

Είναι ο κουφός άνδρας στο Σπίτι της Καμπάνας,

αυτός που δεν μπορεί πλέον να ακούσει

τους παλιούς ασίγαστους τόνους, μα είναι καταδικασμένος

να την αισθάνεται να αντηχεί πένθιμα

σε κάθε νεύρο του σώματός του.

Είναι εκεί ως μάρτυρας, για να δίνει προειδοποιήσεις,

παρακολουθώντας αιφνίδιες ριπές αποδιαµορφωµένων ραδιοκυμάτων

να εκπέμπονται κατά τη ραδιενεργό αποσύνθεση ασταθών πυρήνων

κι ύστερα να επανέρχονται θριαμβευτικά

στον δικό του κόσμο.

Πολλές φορές με τη σιωπή μιλά, μιας και νιώθει την ανάγκη

να πει πολλά και ακόμα περισσότερα να γράψει,

σαν επωδό στο αιώνιο παράπονο, ξεχασμένο στο βάθος του χρόνου,

που ψάχνει καταφύγιο εκεί που πάντα θα υπάρχει

χώρος για νέα ναυάγια.

Δεν είναι πλέον εκείνος που κραυγάζει για σιωπή,

προήχθη σε κομπάρσο της σιωπής στον θίασο του σκόρπιου θεάτρου

-η εξάρτηση από την καμπάνα το αποδεικνύει ξανά και ξανά.

Της δίνει τη φωνή του, ηχηρή υπόκρουση σε ομαδική απαγγελία 

για τη δημιουργία ατμόσφαιρας

όταν τιμά τις παλιές του συμβάσεις καταδίκης

κάποιες ορισμένες ώρες,

ορισμένων μοιραίων κοινοποιήσεων.

Βασιλική Δραγούνη

ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΟ ΣΠΙΤΙ

Ήταν ένα παλιό σπίτι, παρατημένο

-πιθανώς στοιχειωμένο.

Μια αγροικία, πέρα απ’ το ρέμα

με παλιακό κατώφλι

και σκουριασμένους μεντεσέδες.

Φήμες μιλούσαν

για ανεπαίσθητες κινήσεις στον αέρα

και ήσυχα φαντάσματα στα σκοτεινά δωμάτια

σαν τα πορτρέτα στον τοίχο,

για ήχους αόρατων βημάτων στη σκάλα

και για βουβά τριξίματα τις νύχτες στα παράθυρα.

Είχε γίνει εκεί πριν χρόνια

κάποια δολοφονία ή αυτοκτονία

στο κελάρι.

Έτσι, κανείς δεν σκέφτηκε ποτέ

να ανακαλύψει τι συμβαίνει στη σοφίτα.

Λίγο πριν μετακομίσω εκεί

αποφάσισα να ανέβω για να ελέγξω:

Όπου παράθυρο και ιστός αράχνης,

όπου γωνία σκοτεινή και νυχτερίδα

και στη σοφίτα τίποτα...

Μόνο μία δεξαμενή νερού,

αντλίες, εξαρτήματα πιεστικών και διακόπτες.

Δεν σκέφτηκα καθόλου να κοιτάξω

μέσα στη δεξαμενή.

Η διακριτικότητα είναι

μερικές φορές καλύτερη.

Βασιλική Δραγούνη

ΠΟΛΗ ΦΑΝΤΑΣΜΑ

Το μόνο που θυμάμαι από αυτό το ομιχλώδες τοπίο

του πουθενά, σκληρό σαν τη σιωπή,

είναι ένα φέγγος μελιχρό μέσα από χαραμάδες

καθώς διέσχιζα το δρόμο των ερειπωμένων τοίχων και της εγκατάλειψης

αυτής της πόλης φάντασμα, υπόλειμμα του παρελθόντος χρόνου.

Τα σπίτια της κατέρρευσαν.

Μόνοι επιζώντες τα χαμόσπιτα, όπου οικογένειες νομάδων

κρεμούν κόκκινα κασκόλ στο συρματόπλεγμα.

Ακόμη και το παλιό σχολείο

επαναπροσδιορίστηκε ως αχυρώνας.

Αναρωτιέμαι τι να συνέβη με τα ονόματα

γραμμένα στον μαυροπίνακα με κιμωλία,

τις απαντήσεις σε ερωτήσεις

αναπάντητες, όπως όλα τα πράγματα

που περνούν και φεύγουν.

Βασιλική Δραγούνη

ΞΥΠΝΗΜΑ

Ο τρόπος που ραγίζαν οι φωνές

μετά τα μεσάνυχτα

παραδομένες στο αμφίδρομο ταλάντεμα

του νυχτερινού ανέμου

σκορπίζοντας της μνήμης το φορτίο

στις δίνες του χρόνου

και τη λησμονιά,

τρόμαζε τα όνειρά μας.

Οι τοίχοι ήταν φτιαγμένοι από παλιό ξύλο.

Πολύ παλιό, όπως αυτό των πλοίων

εδώ και αιώνες βυθισμένων

στους ωκεανούς της ουτοπίας.

Ξεθωριασμένες αναμνήσεις

πασχίζαν να χωρέσουν

ανάμεσα στους τοίχους

κάτω από αόρατες στέγες.

Χάνονταν σε σουρεαλιστικές διαδρομές

ονείρων -τίποτα περίεργο σ' αυτό

υπάρχει λόγος που ο ύπνος

τα έχει ως καταφύγια.

Κι επέστρεφαν κρατώντας στο ένα χέρι

χάρτες ανύπαρκτων τόπων

και στο άλλο χέρι ένα απαρηγόρητο

ξύπνημα.

Βασιλική Δραγούνη