ΚΙΝΟΥΜΕΝΗ ΑΜΜΟΣ

Ήσουν τόσο σαστισμένος

που κατάφερες να κολυμπήσεις στα βαθιά

μα βούλιαξες απρόσμενα

στην κινούμενη άμμο του χρόνου.

Οι άνεμοι δεν ήταν ευνοϊκοί από τότε

κι ο ήχος κάθε νέας εκκίνησης

ξεθώριαζε και εξαφανιζόταν στο άπειρο

ενός ερειπωμένου ουρανού.

Ακατανόητες εικόνες ρίγους

νέκρωσαν τις αισθήσεις σου

που κουράστηκαν να παρακμάζουν

σε μιαν ακόμη θάλασσα προσπάθειας.

Βασιλική Δραγούνη

ΣΠΑΣΜΕΝΟ ΚΟΧΥΛΙ

"Διψάς;"

με ρώτησε ο από μηχανής θαλασσινός θεός

που κολυμπούσε μπροστά από μένα.

Ο ορίζοντας συνέχισε να απλώνεται

σαν μια φλεγόμενη κουβέρτα

κι ο ουρανός, προάγγελος απρόοπτου θαύματος,

συνέχισε να αντιλαλεί

τον απόηχο της ερώτησης.

Προσπάθησα να απαντήσω

μα το σπασμένο κοχύλι του χρόνου

που κρατούσα για κούπα

συνέχισε να ξεχειλίζει

κι εγώ, αψηφώντας το όραμα του απείρου,

συνέχισα να αναζητώ

τα τσόφλια.

Βασιλική Δραγούνη

Η ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ

Καταδυθήκαμε στο φως

σε συμβολικές μορφές ύπαρξης

αθώων ονείρων.

Παλινδρομήσαμε αδέξια

μέσα στα χλωμά νερά

των αδικαίωτων στιγμών.

Αναδυθήκαμε απ’ τους αχανείς,

τους μύχιους πόθους

του διασκορπισμένου σκότους.

Νιώσαμε την αδυσώπητη αφή

του φευγαλέου κύματος

που σπάει στην ακτή.

Ακούσαμε την πνοή της αγάπης

σαν ψίθυρο του αιθέρα

με τρυφερότητα και οργή.

Αντικρίσαμε μέσα σε ναυάγια φωτός

τα αδρανή τοπία

ενός εύθραυστου ονείρου.

Αναζητήσαμε το ανεξίτηλο άρωμα

των αμέριμνων στιγμών

κάποιας οικείας γαλήνης.

Γευτήκαμε την ευδαιμονία

της παράδοσης του εαυτού

μα και την αγριότητα της απώλειας.

Νομίζαμε πως ήμασταν ελεύθεροι, μα όχι.

Επιστρέψαμε στις μνήμες

που εμπιστευόμαστε.

Βασιλική Δραγούνη

ΚΑΤΙ ΣΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ

Εκεί στην ακτή, πολλά όνειρα

βρίσκονται θαμμένα μες στην άμμο.

Εκεί, όπου οι ανυπαρξίες της καρδιάς

έρχονται και χάνονται με το κύμα

και ξέφτια μπλε εξαϋλώνονται

στις αφανείς αποχρώσεις του λυκόφωτος

που στολισμένες με ήχους κι αναστεναγμούς

και ψίθυρους ατέλειωτους

σαν μελωδίες παρείσακτες αντιλαλούν

στις μεσονύκτιες στράτες

σαν λησμονιές, σαν χίμαιρες απροσδιόριστες

υγρά φιλιά μας δίνουν

και κλείνουν απαλά τα μάτια μας

με αόρατα χέρια.

Βασιλική Δραγούνη

ΙΧΝΗ

Τις μεγάλες καλοκαιρινές νύχτες

όπου τίποτα δεν κινείται

παρά μονάχα μία πανσέληνος

στη χίμαιρα του ορίζοντα

φωτίζοντας την υδρόγειο σφαίρα της εμπειρίας,

αναδεύοντας τη θάλασσα της μνήμης μπρος και πίσω,

σκορπίζοντας υπαινιγμούς

σε διαφανείς αβύσσους

κοσκινίζω την άμμο της ιδιωτικής μου παραλίας

μαζεύοντας στο κουβαδάκι μου

τα γυαλισμένα ίχνη της ύπαρξής μου,

ανοίγοντας σχισμές με τις παλάμες

και αλιεύοντας ασημαντότητες

από τις απαγορευμένες ζώνες της επιθυμίας

πριν προλάβουν να βυθιστούν

στην κινούμενη άμμο της λήθης.

Τοπογραφώντας την προσωρινή μνήμη

με γυμνά ακροδάχτυλα μαζεύω

αυτά τα διάσπαρτα θραύσματα

που κοσμούν μία κοινή ακτή.

Τίποτα εδώ δεν είναι αποκλειστικά δικό μου.

Κάθε ζωή προκύπτει από άλλες ζωές,

κορυφές και συντριβές,

ακολουθώντας τον αιώνιο ρυθμό του απροσδιόριστου.

Βασιλική Δραγούνη

ΣΟΥΡΟΥΠΟ

Εδώ στο σούρουπο

δίπλα στο αργό λαμπερό ρυάκι

το απερίσκεπτο παιδί,

πάντα στο χείλος της περιέργειας,

με αφέλεια παιδική και πίστη

έρχεται στην όχθη να χαζέψει

το κινούμενο νερό που λάμπει.

Και οι θάμνοι αναστενάζουν μ’ έγνοια

και τα σκοτεινά δέντρα ψιθυρίζουν.

Και το ανυποψίαστο παιδί στο σούρουπο

κάτω απ’ το κυματιστό φως του φεγγαριού

κάθεται και με τ’ ακροδάχτυλα χαϊδεύει

το φαντασιακό λευκό κουνέλι

που λαχταρά να κατέχει και ν’ αγαπά.

Και ψηλά στα δέντρα τώρα, στο σκοτάδι,

μια πεινασμένη τίγρη παρακολουθεί.

Βασιλική Δραγούνη

ΚΑΠΟΥ Η ΜΟΝΑΞΙΑ

Στον άνυδρο τόπο που τα φύλλα του πέφτουν

φαίνεται πως θα βρέξει σήμερα.

Η μέρα απαρηγόρητα συγκεντρώνει τις ώρες

και το χορτάρι σκουριάζει.

Τα σκεβρωμένα κλωνάρια παγιδεύουν εφιάλτες

κι ένα μοναχικό δέντρο που κουράστηκε

να καρτερά και να αμύνεται

αφήνεται έρμαιο της αλόγιστης τύχης.

Κάτι πρέπει να συμβεί

αλλιώς τι κάνουμε εδώ,

παρατηρητές μοναχικοί σε έναν τόπο

δίχως ορόσημα και δρόμους;

Υπάρχουν πολλά ακόμα δέντρα σαν κι αυτό.

Τα ωχρά τους φύλλα στροβιλίζονται στο φύσημα

των υποσχέσεων χωρίς αντίκρισμα

και των εύκολων, αποδημητικών σιωπών.

Βασιλική Δραγούνη

ΦΩΣ ΣΤΟ ΝΕΡΟ

Ήταν το βάθος του φωτός στο νερό

που καθρέφτιζε τον ουρανό των λέξεων

όσο τα μάτια μπορούσαν ακόμα να εξηγήσουν

όσο το χέρι μπορούσε ακόμα να δοκιμάσει την ψευδαίσθηση.

Πώς μπορεί αυτό που μένει να γίνει κάτι άλλο;

Πώς η αφή μπορεί να σπάσει την αιχμηρή ακινησία του νερού;

Πώς τα ψήγματα φωτός μετουσιώνονται σε μνήμες;

Πώς το χέρι σκορπίζει στο νερό μάταιες προσευχές

ενώ τα μάτια ψάχνουν την υπέρβαση

-ελπίδα ωχρή στην ατελείωτη ελεγεία της ζωής μας;

Ήδη αποσυνδέθηκε το φως από τη μνήμη

-μια υδρόγειο σφαίρα αθέατων διαστάσεων

που φανερώνουν το αναπάντητο.

Κι η απεικόνιση του απειθάρχητα καταδιωγμένου κόσμου μας

κυματισμός της πέτρας στο νερό

που βρίσκει επιτέλους την ακτή.

Μια αλλόκοτη σύγκλιση ερωτήματος κι απάντησης.

Σιωπή μετά...

Βασιλική Δραγούνη

ΣΧΕΔΊΑ

Μέσα απ' τα απόμακρα βάθη του ύπνου

πάνω στη σχεδία της νύχτας

ένα παιδί προσπαθεί να δραπετεύσει

από την αθεράπευτη οδύνη της μέρας,

από αυταπάτες και αδιέξοδες νοσταλγίες,

απ' τις σκιές και τα φαντάσματα του δωματίου.

Το κρεβάτι επιπλέει στους σκοτεινούς του φόβους.

Μέσα από τη μνήμη του ονείρου

ξεπροβάλλει η σχεδία

που προσπαθεί να φύγει έξω απ' το δωμάτιο,  

έξω απ' της μέρας τις αδυσώπητες έγνοιες,

έξω απ' το ίδιο τ' όνειρο

που θέλει να την απελευθερώσει

-η ευκαιρία συναρπαστική μα οι τοίχοι εμποδίζουν...

Μέσα απ' την αγρύπνια της μητέρας

που προσπαθεί να ελευθερώσει το παιδί

από φόβους και αυταπάτες,

απ' τις σκιές και τα φαντάσματα του δωματίου

ξεπροβάλλει σαν χαμόγελο στη σκοτεινιά 

ο ήχος της φωνής της:

"Κάνε υπομονή. Μη φοβάσαι.

Αύριο θα φύγουμε από δω."

Βασιλική Δραγούνη

ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΑΓΝΩΣΤΟ ΠΑΙΔΙ

Την βρήκα σε έναν σωρό από σκουπίδια.

Μια μικρή, λυπημένη κούκλα

με τα μάτια κλειστά,

το χέρι της να κρέμεται,

τα μαλλιά της ακόμα μακριά

αλλά αδύναμα και μπερδεμένα.

Θα ήθελε να τη χτενίσεις.

Είχε ένα όμορφο φόρεμα κάποτε

με έναν ροζ φιόγκο.

Δεν μπόρεσα να βρω τα παπούτσια της

αν και προσπάθησα αρκετά.

Αγαπημένο άγνωστο παιδί.

Μακάρι να μπορούσα

να ακούσω τη φωνή σου

να δίνει ένα νόημα

σε τούτη την κενή, αναίτια θλίψη

που απλώνεται αργά αλλά σταθερά

στον άλλοτε γνωστό, οικείο χώρο.

Παραμένει τόσο σιωπηλά εγκαταλειμμένη

μέσα στα χέρια μου.

Δεν αντιδρά σε μένα. Νομίζω πως

σε περιμένει ακόμα.

Βασιλική Δραγούνη

ΑΓΓΕΛΟΣ

Ο Άγγελος μου έδειξε πώς να κρατήσω

ένα φύλλο από χλωρό γρασίδι

για να το κάνω να σφυρίξει.

Έχω ένα ταλέντο τώρα.

Μπορώ να φτιάξω μουσική από τα φύλλα.

Περιστρεφόμαστε αμίλητοι στις κούνιες

κι όσον αφορά το αντίο

θα το συζητήσουμε άλλη στιγμή.

Το αύριο δεν είναι εδώ ακόμα.

Το περιμένουμε στο σούρουπο.

"Άγγελε, θα μου λείψεις...

Άγγελε, θα με θυμάσαι;"

Αγγίζουμε τα γόνατά μας καθισμένοι  

στο τελευταίο από τα τρία σκαλοπάτια

μπροστά από την ξύλινη, κλειδωμένη πόρτα.

Ένας από εμάς πρέπει να φύγει.

Είμαστε μόνο επτά χρονών.

Βασιλική Δραγούνη

ΟΙ ΑΥΤΟΕΞΟΡΙΣΤΟΙ ΤΩΝ ΘΛΙΜΜΕΝΩΝ ΔΩΜΑΤΙΩΝ

Εδώ είμαστε και σήμερα, περιπλανώμενοι,

σαν σύννεφα βροχής μέσα από σκοτεινά δέντρα.

Το κόκκινο φεγγάρι είναι ήδη

ψηλά στον ουρανό. Νομίζω μας ακολουθεί.

Παρόλο που είναι φωτεινό,

ο πόνος ανεμίζει ακόμη μεσίστιος.

Ας κρατηθούμε από τα χέρια

αποδεχόμενοι τη δύναμη της συνύπαρξης.

Ας εμμείνουμε στον αδιάλειπτο χαρακτήρα της αναζήτησης

αναδεχόμενοι την ευθύνη της απώλειας.

Οι ηττημένοι των καθημερινών γεγονότων

χρεώθηκαν ήδη στην αθανασία

και οι αυτοεξόριστοι των θλιμμένων δωματίων

αναζητούν το κουράγιο της αιωνιότητας

ανάμεσα σ' αυτά τα δέντρα

που σκουριάζουν από θλίψη.

Βασιλική Δραγούνη

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ 

Έχει ειπωθεί πως ο μόνος τρόπος για να καταλάβει και να βιώσει κανείς απόλυτα τον κόσμο και τη ζωή είναι η ποίηση. Ίσως είναι έτσι, ίσως και όχι. Ωστόσο, κάθε καλό βιβλίο ποίησης αποκαλύπτει το δρόμο μέσα από τα θολά τοπία της ειμαρμένης, προσθέτοντας σε κάθε στάδιο της διερεύνησης καινούριες ψηφίδες στο μωσαϊκό της ανθρώπινης ύπαρξης.

Στις «Πύρινες σταγόνες σε θολό τοπίο» ο ποιητής Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου παρατηρεί, αφουγκράζεται και καταγράφει τα «σημεία των καιρών» και αισθάνεται, στοχάζεται κι υπονοεί, στα όρια του εφικτού, μια διαφορετική διαδρομή. Μια διαδρομή που τροφοδοτείται και υποστηρίζεται από τις πύρινες σταγόνες που γίνονται φωτιά από σημάδια πάνω στη σελίδα, από τη φωτιά που είναι η καρδιά που φλέγεται από ερωτήματα δίχως αρχή και τέλος.

Η ποιητική του πένα ακροβατεί ανάμεσα στην ανιδιοτέλεια της δοτικότητας και στα «δούναι και λαβείν» τόσο της ιδιωτικής μας οδού όσο και του δημόσιου βίου μας, αναμετρώντας τη ζωή με ειλικρίνεια και εντιμότητα.

Οι «πύρινες σταγόνες» του γίνονται κομιστές καταιγίδας και ανατροπής του θολού τοπίου της αδυσώπητης κοινωνικο-οικονομικής πραγματικότητας, με όλες τις συμφορές που επεφύλαξε αυτή για τη χώρα μας.

Ανησυχίες, πλάνες, μικρότητες και ανατάσεις, χαρές και φόβοι, βάσανα και διαψεύσεις έρχονται στο προσκήνιο για να δηλώσουν την παρουσία τους και να ζητήσουν μια τελευταία ευκαιρία για εξιλέωση.

Οι ερινύες της σιωπής αλλά και οι μαινάδες της επιθυμίας, ως αμετανόητοι δικαστές εμφανίζονται με αγέρωχη όψη. Όπως και η τελική συνειδητοποίηση ότι όσο πιο ευάλωτος, ευαίσθητος και εκδηλωτικός γίνεται ο άνθρωπος, τόσο πιο δυνατός καταλήγει να είναι.

Βασιλική Δραγούνη

Από τον πρόλογο της έκδοσης

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΑΜΠΕΙ

Όπως σε μία χώρα χωρίς ακτογραμμή,

είναι το ίδιο δύσκολο κι εδώ να αναζητήσω

οδηγίες για τοποθεσίες

που σηματοδοτούνται από καμένα δέντρα

ή από το κλάμα ενός μωρού

μέσα από ένα φλεγόμενο ανοικτό παράθυρο.

Αυτό που λάμπει πάνω από τον ποταμό

κάθε Ιούλιο

ακίνητο, κενό και μόνο,

έχει το δικό του φεγγάρι.

Το νερό κάτω απ' τη γέφυρα

είναι απασχολημένο ακόμα.

Το παρακολουθώ για λίγο.

Ακούω την αναπνοή μου.

Τα μωρό σταματά το κλάμα.

Μια κουκουβάγια καταλαμβάνει τον χώρο.

Αφουγκράζομαι τα βήματά μου σαν να ήταν

ψίθυροι από ένα βιβλίο χρησμών.

Βασιλική Δραγούνη

ΑΦΥΠΝΙΣΗ

Η οργή είναι αφύπνιση.

Υποκινεί τη γέννηση

της απώτερης θλίψης

και καταλαμβάνει το είναι

κάνοντας τον πόνο της προδοσίας να κοχλάζει

μέσα στις φλέβες.

Κάπως έτσι έχω μάθει να αισθάνομαι.

Να εξοστρακίζω το παλιό

και με το σκοτάδι

του φεγγαριού

να βαδίζω προς το μέλλον μου

απαλά…

Βασιλική Δραγούνη

ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ

Τέλος Εποχής:

παρελθόν, παρόν, μέλλον

αναμετρώνται.

Απομεινάρια

γαλαξιακής σκόνης

μπαίνουν σε τροχιά.

Η ύπαρξή μας

κβαντοφυσικών νόμων

κυβερνοχώρος.

Το παρελθόν μας

ψηφιακό σκοτάδι

σε νεκρές πόλεις.

Για μας ήταν Γη:

στρατόπεδο του χάους

στο ψυχρό σύμπαν.

Βασιλική Δραγούνη

Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ

Η ψυχή συχνά ερωτεύεται

τα πράγματα που βρίσκονται στα πόδια μας.

Το φρέσκο χώμα που είναι τόσο μαλακό

κι ας κρύβει την προσωπική μας αποσύνθεση.

Τα χαρούμενα ερπετά που διασχίζουν

τα δροσερά πεζοδρόμια την αυγή.

Τους ξεθωριασμένους ωκεανούς της αερολογίας

όταν κυλάνε και βρυχώνται.

Τη νωπή ομίχλη που αγκαλιάζει τη γη.

Το λείο δέρμα του πάγου.

Η ψυχή αγαπά

όλα αυτά τα πράγματα.

Ο νους πάλι αγαπά

τα πράγματα που βρίσκονται ψηλά.

Βουνά, αετούς, δέντρα σεκόια.

Τα πλανώμενα βέλη του ανέμου.

Την πεισματική νοοτροπία της αμφιβολίας.

Τις χάρτινες σκαλωσιές της αναθεώρησης.

Το απέραντο άυλο.

Την ιδέα του ουρανού ή την ανάγκη του.

Η ψυχή δεν ανησυχεί για ουρανό,

ο παράδεισος μπορεί να περιμένει.

Ας βγάλουμε τα παπούτσια μας

κι ας κάνουμε τούμπες στη λάσπη.

Μπορούμε να κυλιστούμε μέσα όσο θέλουμε.

Το λέει κι η ψυχή.

Βασιλική Δραγούνη

Η ΚΟΛΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΜΕΡΟΣ ΦΩΤΕΙΝΟ

Απεικόνιση δύο κόσμων:

γη - νερό - αέρας

κενό - ακινησία - βάθος,

αινιγματική ύλη που κατακρημνίζεται

μέσα στην καταστροφή του φωτός.

Ποιανού η πίστη φτάνει ως εδώ;

Ποιανού η αμφιβολία;

Κανένα παρεμβατικό μάτι δεν αναζητά

την ώσμωση των μορφών

στις τροπές της χαώδους ιστορίας.

Καμία καταπιεσμένη λέξη

δεν έχει αναδρομική ισχύ

στο συμπαγή χρόνο.

Σιωπή και μοναξιά ευθυγραμμίζονται

με τον κενό χώρο,

εκεί όπου το τελευταίο φως συμφιλιώνεται

με την ασταθή ουσία,

την πολυώνυμη εξορία,

την αδυναμία της επιστροφής.

Βασιλική Δραγούνη